IMF"yi nasıl bilirdiniz; iyi bilirdik

Nihayet bu günleri de görmek nasip oldu. Tam elli iki yıllık ekonomik vesayet ve siyasi bağımlılık sürecinin sonu göründü. Dün itibariyle son taksit IMF hesaplarına yattı ve en azından borçluluk ilişkisi son buldu. Şimdi farklı bir düzeyde ilişki kurularak artık borç veren ülke konumuyla ilişkiyi sürdürüyor olacağız..

Abartılı olabilir ama harika bir duygu bu. Bizim gibi ilk krizini yağ, benzin kuyruklarında son krizini de 2001 de yaşamış olanlar bunun ne demek olduğunu daha iyi anlar.

Başlıkta dediğimiz gibi kimse kızmasın ama doğrusu bu. Yani IMF kendiliğinden silah zoru ile bir ülkeye gitmiyor. Bakın en yakınımızdaki ülke olarak Yunanistan"ın durumu. Kötü yönetim, yolsuzluk, usulsüzlük olmasa, partizanca harcamalar, popülizm olmasa hangi ülke bir kuruma el açacak hale gelir ki. IMF"nin talepleri üzücü olsa da kim Yunanistan"a başka alternatif sunabilir.

Şimdi her şey bitti dolayısıyla eğri oturup doğru konuşma zamanı.

Şöyle bir eski günleri hatırlayalım. Sosyal güvenlik siyasete kurban edilmiş otuzlu yaşlardaki insanların emekli olduğu bir emekli cenneti olmuşuz, KİT dediğimiz kamu kurumları ihtiyacın birkaç misli eleman çalıştırarak başka bir karadelik halini almış, bütçe yok, gelir yok, devalüasyonlar, zamlar nereden bakarsanız karabasan durumu söz konusuydu adeta.

Böyle bir ekonomik ortamda bir kuruma el açınca ne demesini bekliyorsunuz?

Yönetimde basireti olmayan, güven sağlamayan ülkeye kim el uzatabilir. Kim kendini garantiye almadan borç -alacak ilişkisi içine girer. Elbette size tarım politikasından, vergi oranlarına, memura yapacağınız zam oranına, devletin ekonominin ne kadar içinde olacağına, hatta ekonomiden sorumlu bakanın kim olacağına kadar bir dayatmada bulunur.

Bizim siyasilerimizin ülkeyi batırma lüksü maalesef var ama başka insanların ve fonların parasını işleten kurumların böyle bir lüksü yok.

Üzgünüm ama geçmişe ve bu güne baktığımda IMF bana Demirel"den de, Yılmazdan da, Çillerden de daha sevimli geliyor. Maalesef doğrusu bu.

Sonuç olarak IMF"nin gitmesi, daha doğru bir tabirle ülkenin IMF"ye kredi bağlamında bağımlı olmaktan kurtulması ve gönderilmesi sembolik olmanın çok ötesinde anlamlar içeriyor. Üstelik bunun dünyanın yaşadığı büyük bir krize denk gelmesi ayrı bir başarı hikayesi, bunu unutmamak lazım.