Hakkımızı Batı mı savunacak?

20. Yüzyılın tarihini yazan Batılar, son on yılda Batılı hükümetlerin Bosna, Kosova vs. gibi girişimleri örnek göstererek, özgürlüklerin nihayet cihanşümul bir kabul gördüğünü ileri sürüyorlar. Öyle ya, bundan böyle hükümetler, uluslararası platformlarda bir araya gelerek dünyaya hak ve hürriyetleri empoze edecek askeri otoriteyi sağlayacak çözümler geliştirebilmektedir. Halkların kendi geleceklerini tayin edebilmesi için bu askeri otorite her an devreye sokulabilmektedir. Azınlıkların hakları bundan böyle kimsenin karışamayacağı, içişlerine ait bir mesele değildir artık. Demokrasi, en totaliter rejimlere dahi kabul ettirilmiştir nihayet. Bizim gibi hak ve hürriyetleri, kucağına Batılılar sayesinde konmuş üçüncü dünya vatandaşları da, Batılı hemcinsleri gibi 21. yüzyıla, bir başka deyişle tarihin sonuna umutla bakabilir artık.

Ne yazık ki, hakları için mücadele vermeden Batılı hemcinslerinin mertebesine ulaşmak i steyen geri kalmış dünyanın biz zavallı insanları, önlerine konmuş olan bu nimetin kıymetini bilmiyorlar. Bu gibi ülkelerde demokrasi, çocuğun eline tutuşturulmuş bir kutu kibrit gibi, yangınlara sebep olabiliyor. Doğu Timor ve Cezayir örneğinde olduğu gibi, halkın iradesi ülkeyi kısa süre içinde bir kan gölüne dönüştürebiliyor. Sudan, Mısır ve Türkiye''de seçimler, mürtecileri işbaşına geçirebiliyor. Afganlılar kendilerini yönetmekten aciz, ülkeyi bir terör yuvası haline getirebiliyor. Çin''de öğrenci olayları, iktisadi gelişmeye ket vuruyor.

Oysa globalleşen bir dünyada tüm bu ülkelerin rollerini nizami bir şekilde oynamaları istenmekte. Uluslararası sermayenin kuralları, kontrollü bir istikrarı savunmakta. Ülkelere empoze edilen yapısal reformların temelinde, yerel ekonomilerin global ekonomiye uygun bir şekilde dönüştürülmesi esası yatıyor. Demokrasi üçüncü dünyada ciddi bir risk taşıyor, ancak sermaye ve iktisadi kalkınma bu riskten şeytan görmüş gibi kaçıyor.

Ortada ciddi bir ikilem var. Bir tarafta hak ve hürriyetleri için Batı''dan medet uman üçüncü dünyanın sefil insanları, diğer taarfta bu insanları bir pazar olarak gören uluslararası sermayenin çıkarları. Bugün Batı''nın tüm demokrasi söylemine rağmen, kimden yana tavır koyduğunu çok iyi bilmekteyiz. Batı, üçüncü dünyanın demokrasi, hak ve hürriyet taleplerinden istikrar adına taviz verebileceğini, vermesi gerektiğini düşünmektedir. Geri kalmış dünya, istikrarı bugüne kadar hep demir yumrukla tecrübe etmemiş midir? 20. yüzyıl boyunca gelişmiş demokratik ülkeler, uluslararası ilişkilerini totaliter rejimlerle daha rahat tesis etmemiş midir?

Bugün Batı''nın, kendi dışındaki dünyaya iki yüzlü bir politika güttüğü açıktır. Bu politika, bir yandan yerel pazarların uluslararası ekonomiye uygun bir şekilde yapılanmasını empoze ederken, diğer yandan da rejimleri demokratik olmadıkları gerekçesiyle kontrol altında tutmaktadır. Oysa öncelikli hedef olarak tayin edilen ekonomik istikrarı sağlayacak siyasi düzenlemenin, çoğu yerde demokrasi ve insan haklarını yok sayacak bir şekilde yapılanmasına müsaade eden de kendileridir. Bu tercih, Batı''nın metayı mutlulukla özdeşleştiren anlayışının bir tezahürüdür şüphesiz. Ancak bu anlayış, temel hak ve hürriyetlerini garantileyememiş üçüncü dünya vatandaşlarınca paylaşılmakta mıdır acaba?

Hak ve hürriyetlerin, ancak belli bir iktisadi refah düzeyinin sağlanmasından sonra bahşedilebileceğini savunan anlayış, bugün din, ifade, girişim ve benzeri hakları için çırpınan insanlara yardım edemeyecek kadar farklı bir yaklaşım içindedir. Bu ülkede temel hak ve hürriyetlerin kazanılmasını Avrupa Birliği''ne endeksleyen umut, işte bu yüzden hüsrana uğrayacaktır.

Kendisi için istemesini bilmeyen bir millet, ebediyen hor görülmeye mahkumdur.