Sıradışı faşizm

Sıradan faşizmi bilirsiniz. Karizmatik bir lider çıkar, halkı radikal bir söylemle galeyana getirir. Demokratik usullerle ele geçirdiği parlamentoyu fesheder veya anlamsızlaştırır. Ve yönetim, yasama ve yargı tek bir adamın dudaklarının arasından çıkacak kelimelerle yürütülmeye başlar bundan böyle. Hak, adalet ve hukuk gerçek manalarını yitirir ve yeni düzenin kulu olurlar. Haklar hadlerle ölçülmeye başlanır, adalet rejim hükümlerinin kutsal tecellisi sayılır, hukuk siyasallaşarak despotizmin en yağcı dalkavuğu olur. Faşizmde siviller horlanır, askerler tanrılaştırılır, ülkede militarizm kol gezmeye başlar. Sıradan faşizmi bilirsiniz; hani şu İtalya''da, Almanya''da, Sırbistan''da ve imkan buldukça hemen her ülkede yeniden doğan ve milyonların kanına giren faşizmi.

Sıradan faşizm, bugün artık yalnızca tarih kitaplarında hayat buluyor. Her türlü yetkiyle donatılmış karizmatik bir liderin, devletçi ve çoğu zaman aşırı milliyetçi politikalarla, bireylerin hak ve özgürlüklerine ket vurduğu zamanlar, geçmişte kaldı artık. Ancak bu, faşizmin öldüğünü göstermiyor maalesef. Bir önceki cümleden "karizmatik bir lideri" kısmını çıkarıp, yerine "ideolojik bir rejimi" kelimelerini koyun, alın size sıradışı, sofistike bir faşizm işte.

Sıradışı faşizmde, güya demokrasi vardır. Ancak seçimler baskı altında yapılır ve sonuçta oluşan parlamentonun üzerinden kara bulutlar hiç eksik olmaz. Bu rejimlerde zorlama hükümetler, olmaması gereken ittifaklar, anlamsız koalisyonlar kurulur. Böylece hiçbir partinin seçimlerde savunduğu politikaları icra etmesi mümkün olmaz. Sıradışı faşizmin hükümetleri çözüm değil, bunalım getirir. Bu umurlarında olmaz; zira onlar puslu havalara bayılırlar. Siyasi ve iktisadi krizler, faşizmin sofistike icracıları için güçlerini arttıracak, konumlarını kuvvetlendirecek bulunmaz fırsatlardır.

Bugün hukukun siyasallaştığından dem vuruluyor, mahkemeler düşüncelerinden, inançlarından ve siyasi konumlarından dolayı basın mensuplarını, fikir adamlarını, öğrencileri ve siyasetçileri mahkum ediyor ve bu mahkumiyetleri rejim tarafından şakşaklanıyorsa, bunun adı faşizmden başka ne olabilir ki. Bir ülkede inançlarından kaynaklanan en tabii haklarını müdafaa etmek isteyenler, hadleri bildirilip bir çırpıda mahkum ediliyorlarsa, din ve laiklik gibi kavramlar içleri boşaltılarak bir suç tanımına iştirak ettiriliyorsa, burada ideolojik despotizmin ajan provokatörlerini aramak gerekir.

Bir ülkede yasama sivillerin oturduğu mecliste değil, parlamento dışı mercilerde alınan kararlar doğrultusunda yapılıyorsa, bu ülkede gizliden gizliye faşizm kol geziyor demektir. Böyle ülkelerde işkence, faili meçhul cinayetler, karalama kampanyaları sıradan şeylerdir. Siyasi kanadın iki ucunda yer alan, seçim kampanyalarında biri anti-demokratik teamülleri, diğeri halkın son dönemlerde kısılan sesini temsil eden iki partinin, sıradışı bir yolla anti-demokratik bir uygulamanın protokolünde buluşmaları da şaşırtıcı gelmiyor bu yüzden. Darbeci zihniyeti temsil edenle yolsuzlukları temsil eden, mafya ve uyuşturucu çeteleri ile ilişkileri vuzuha kavuşmamış bir üçüncüyle ittifak da yadırganmıyor. Evet ama, böyle bir iktidarın neresinde halk, neresinde temiz eller, neresinde hak ve hürriyetler, neresinde demokrasi?

Sıradan faşizm öldü, yaşasın derin devlet, yaşasın gizli eller, yaşasın sivil darbeler. Yaşasın Türkbanklar, yaşasın Güneş Moteller, yaşasın Susurluk, yaşasın harbi insanlar için zindanlar.

Not: Bu ittifakın şaşkın ortağı, teşkilatını protesto için arayanlara "Sabretmeyi öğrenin" türünde cevaplar vermeyi bıraksın artık. Bu millet, yıllardır sabırla seyrediyor her defasında kendisine beklemeyi vazedenlerin içine düştükleri açmazı. Kendilerinden önceki bir partiyi de suçlamasınlar artık, zira vaktinde "emredersiniz" politikasının kurbanı olan o partinin düştüğü akıbet, onlar için de yakındır.