Kudüs'te bir tekke… Tekkede bir not

Hızlı adımlarla şehri dolaşıyoruz. Merdivenlerden hızlıca yukarı çıkıyor ve aniden karşımızda beliren ihtişamlı yapı karşısında duraksıyoruz. Karşımızdaki ihtişamlı yapıya öylece bakakalıyoruz, Kubbet-üs Sahra'ya. Tam alana gireceğiz, bir İsrail polisi önümüzü kesiyor. Müslüman olup olmadığımızı soruyor ve pasaportumuzu kontrol ediyor. Sonra alana geçiyoruz. Önce daha detaylı olarak Kubbet-üs Sahra'yı seyrediyoruz, sonra da gözlerimizi Mescidi Aksa'ya dikiyoruz. Kısa yolculuğumuzun bitmesini hiç istemiyoruz. Adımlarımız oldukça yavaş, içeri giriyoruz. Yüzlerce Müslümanla birlikte namaz kılmanın, dua etmenin keyfini çıkarıyoruz.

İslam tarihiyle başlayan yolculuğumuz Yahudi tarihiyle devam ediyor: Ağlama Duvarı. Kutsal tapınaktan kalan son parça, son duvar. Yahudilerin duvarın önünde kendinden geçmiş bir şekilde dualarını, yakarışlarını izliyoruz.

Bir müddet sonra Hristiyan tarihi başlıyor. Hz. İsa'nın (Hristiyanlara göre) işkence edildiği yoldan geçerek çarmıha gerildiği alana varıyoruz: Kıyamet Kilisesi'ne.

Dinler tarihi biterken milletlerin tarihi başlıyor: Ermeni, Rum, Yahudi, Kürt, Arap mahallerinde dolanıyoruz. Sürekli tebessüm halindeyiz. Kudüs'teyiz işte, daha ne olsun…

Bir süre sonra yorgunluk çöküyor üstümüze. Hemen bir duvarın önüne çömeliyoruz. Bir merdiven gözümüze çarpıyor. Ha gayret deyip yukarı çıkarak sıcak bakışlar altında içeri giriyoruz.

- Selamun Aleyküm.

- Ve Aleykümselam.

- Bir Türk, bir Kürt ve bir Arap… Tıpkı eski günlerdeki gibi ziyaretinize geldik.

- Selahattin Eyyubi de böyle gelmişti. Yanında Türkler, Kürtler ve Araplarla… Her üçünüz de hoş geldiniz. Buralar hep sizleri bekledi… Hep de bekleyecek.

Allah lafzının yer aldığı duvara hayranlıkla bakıyoruz. Resimlerdeki kişileri inceliyoruz.. Derken içerdeki görüntünün ihtişamı ile bol şekerli nane çaylarımızı içiveriyor, bir yandan da sohbet ediyoruz. “Filistin” diyor, Afgan Tekkesinin Şeyhi: “Filistin; Kadiriye, Halvetiye, Şazeliye, Nakşibendi tarikatlarının en önemli merkezlerinden biri olmuştur tarih boyunca. İsrail işgalinden hemen önce Filistin'de 50'ye yakın tekke vardı. Şimdi ise sadece bir tane kaldı.”

Şeyh Ahmed El-Alavi Eş-Şazeli'nin görkemli fotoğrafına bakıyoruz. Şeyh, ondan bahsederken çok heyecanlı: Şeyh Alavi Kuzey Afrika'da yayılan tasavvufî düşünce kadar Avrupa ve Amerika'daki tasavvufî hayat ve ihtida hareketleri üzerinde de etkili olmuş bir Şâzelî Sûfîsi…

Duvardaki resimlerden birine çarpıyor gözümüz. Martin Lings bu. Kendisi Şeyh Ahmed Alevi'nin ölümünden (1934) dört yıl sonra 1938'de Müslümanlığı kabul etmiş ve onun müridi olmuş. Sonra da Ebubekri Siracüddin adını almıştı. 1961'de de o ünlü kitabı olan “Yirminci Yüzyılda Bir Veli: Şeyh Ahmed Alavi, Ruhsal Mirası ve Vasiyeti” adlı kitabını yazmıştı.

Derken konuşma bitiyor. Şeyhin müritlerinden biri yanımıza yaklaşıyor ve

kendilerine verilen

gösteriyor. Fermanda,

yazılı. Ardından Şeyh, “işgal” diyerek devam ediyor: “Her şeyi alıp götürdü. Bize sadece acı bir miras bıraktı.”

Bir Kudüs hikâyesi böylece sona eriyor. Kudüs'ü geride bırakarak ayrılıyoruz… ama bir daha dönmek üzere…