28 Şubat değil korku hortladı

Güven Erkaya''nın ölümünün yarattığı "helallik krizi"nin ülkeyi bir çırpıda, rejim sorunuyla karşı karşıya bırakışına hayret etmemek mümkün değil. Daha önce defalarca seyrettiğimiz bir filmin yeni versiyonu hemen önümüze konuldu. Benzer "rejim sorunları"nda da olduğu gibi yine önce "karargah" yani Genelkurmay bildiri yayınladı ardından da emir-komuta zinciri gözetilerek kara, hava ve deniz kuvvetleri komutanları ardından Harekat Başkanı ve okul komutanları "zehir zemberek" konuşmalar yaptılar. Zehri de zembereği de basın abarttı ama belli ki komutanlar da bu durumdan hoşnut kaldılar. Çünkü, "yanlış anlaşıldık" gibi tekziplere müracaat etmediler.

Türkiye neden hâlâ, nezle olduğu zaman bile panikliyor ve kanser teşhisiyle masaya yatırılıyor? Neden, "en çok güvenilen ve en soğukkanlı kurum" zannettiğimiz merkezler bir anda kontrolü kaybedebiliyor? Şu sözlere bir bakın. Bunlar savaşta olan değil, sözümona Avrupa ile bütünleşmekte olan bir ülkenin gazete manşetlerinde yer alıyor:

"TSK''ya karşı kin kusmaya, haince ve yalanlarla dolu propagandalara devam etmeye gayret edenler", "Türk milleti, kendisinin ve memleketinin yüksek menfaatleri aleyhine çalışan bölücü bozguncular ile bizi millet anlayışından ümmet anlayışına götürmek isteyen vatansız akılsızların çabalarındaki gizli ve kirli emelleri anlamayacak bir saflıkta halk değildir..", "Kimseye verilecek bir karış toprağımız yoktur", "Bütün varlığınızla Atatürk düzenini koruyun..."

"Kin kusmak", "savaşmak", "nefret", "hainlik", "mücadele etmek"... Bir ülkede, fikir tartışmaları bu kavramlarla yapılıyorsa, farklı düşüncelere karşı savaş baltaları tereddütsüz çıkartılıyorsa, orası kesinlikle "demokratik olmayan bir ülke"dir. Hal böyleyken, kendisi gibi düşünmeyenleri bu sıfatlarla suçlayan ve tepkisini orantısız bir öfkeyle dışa vuranlar, bu sözler hiç söylenmemiş gibi "mücadeleye yasal çerçevede devam etmek"ten bahsedemezler de. Bahsetseler bile, inandırıcı olamazlar.

Türkiye açık bir sosyoloji labaratuvarı olarak, görmek ve anlamak isteyenler için bulunmaz fırsatlar sunuyor.

Sadece bugün için değil. Son haftada yaşananlar, 28 Şubat karanlığını anlamak için de yeterince malzeme içeriyor. Olup-bitenleri izledikten sonra; o dönemde "irtica ile mücadele" adına yapılanların hiçbir fizibilitesi olmadığı, ''gereksiz yere üretilen korkularla demokrasinin katledildiği tezi'' bir kez daha güçleniyor. Bu tesbiti bir hakaret olarak kabul edenler de artık bir çıkmaza giriyor. Çünkü öyle değilse, durumlarının aha kötü olduğu ortaya çıkıyor. Zira, o zaman birileri adına "Türkiye''yi tecrit ettirmek" diyebileceğimiz bir oyun oynuyor ve bunun için, "helallik krizi" dahil hiçbir fırsatı kaçırmıyor.

Aslında ikisi de var: Korku ve oyun. Korkular, ülkeyi demokrasiden, hukuktan ve dünyadan uzak tutan oyunlara ilham veriyor. Peki, birileri bu ülkeyi AB üyeliğinden, dünya ile entegrasyondan ve Cumhurbaşkanı''nın deyimiyle "evrensel" değerlerden uzaklaştırmak için gayret sarfediyor da, her türlü emeli "şıp" diye sezen "Aziz Türk milleti" bunu yutuyor mu?

Kimsenin; askerin, sivilin, aydının, yazarın... Hiç kimsenin kimseye akıl vermeye, bildiğini söyledikten sonra kalkıp bir de istikamet çizmeye hakkı yoktur. Yutan yutmaya devam eder, yutmayan yutmaz. Demokrasi de zaten başka nasıl kökleşebilir ki!