Alacakaranlık kuşağından çıkmak için...

Bu akşam, Yüksek Seçim Kurulu''na verilecek milletvekili ve belediye başkanı aday listelerinden çıkacak "seçilmiş"ler; Türk siyasi hayatının en kritik dönemlerinden birisine damga vuracaklar. Post-modern bir darbenin kalıntıları üzerine kurulacak yeni Meclis''in siyasette istikrarı getirip getiremeyeceği, dahası beklenen ilerlemeyi temin edip edemeyeceği merak konusudur. Bu; sadece aktüel bir merak değil, siyasi tarihin en önemli kırılma noktalarından birisinin hangi istikamete yöneleceği kaygısına aranan cevaptır. Soru şudur: Türkiye, 18 Nisan günü seçtiği temsilcileri marifetiyle demokrasi ve özgürlük yoluna mı yoksa, bugün geldiği nokta olan alacakaranlık kuşağına mı yönelecektir?

Önce, seçime giden Meclis''in normal ömrünü neden bu denli kısalttığını sorgulamak zorundayız. Kabul etmek lazımdır ki, 20. Dönem Meclisi millet iradesine sahip çıkma becerisini sergilemekte yetersiz kalmıştır. Üstelik bu durum, birçoğunun iyi niyetine rağmen vuku bulmuştur. 25 Aralık 1995 sabahı başlayan üç yıllık macerada demokrasinin en önemli imtihanlarından birisi olan "alternatif bir parti"nin iktidar tecrübesinden başarısızlıkla çıkmış, millet iradesinin tercih ettiği bu iktidar seçeneğini sonuna kadar deneyememiş, bunu yapamadığı gibi aynı partiyi feda etmekten de kurtulamamıştır. Darbe dönemleri hariç, ilk kez bir iktidar partisi bu dönemde kapatılmıştır. Böyle olduğu için de 28 Şubat darbesi modern zamanları aşan bir demokrasi tecavüzü olarak tarihe geçmiştir. 20. Dönem Meclisi üyelerinin transfer rekoru kırdığı bir parlamento örneği olarak da tarihe geçerken, bunun bedelini iki yıl az mesai yaparak ödemiştir.

Peki, yeni Meclis''in eskisinin akıbetine uğramaması için umut verici malzemeler var mıdır? Doğrusunu söylemek gerekirse, şu ana kadar ortaya çıkan liste taslaklarında bu umudu yakalamak zor görünüyor. Doğru bir yargı için bu akşamı beklemek zorundayız. Ancak, listeler ve onların içinden seçilecek vekillerden önce kabul edilmesi gereken bir gerçek vardır. O da parlamenter demokratik sisteminin aslında bir liderler sisteminden ibaret olduğudur. Yani, istikrar ya da istikrarsızlığın aslında sayıları bir elin parmağını geçmeyen parti başkanlarının ve onlardan hiçbir farkı olmayan Cumhurbaşkanı''nın "liderlik" kapasitesine bağlı olduğudur. Sistemin liderlere entegre oluşunun yanlışlığı ya da doğruluğu üzerine bir tartışma açmak, bu saatten sonra beyhudedir. Siyaset, devlet yönetimi için bir araç olduğuna göre, tayin edici olan da doğal olarak bu aracı kullanacak isimlerin kalitesidir. Kimse, "siyaset dışı faktörlerin" gücünün meşru siyaset üzerindeki baskısını bir mazeret olarak ileri sürmemelidir. Siyasetçi sağlam durursa, liderler demokrasisi diye aşağılanan bu sistem bir fazilete dönüşür, asker-sivil bürokrat taifesi de medya çeteleri de sınırlarını aşamazlar. Tersi olursa da ne olacağını hep birlikte gördük. Adına 28 Şubat diyoruz...

Ayrıca, "Türkiye, yeni bir 28 Şubat''a gitmesin" diye kaygılanırken, bu kaygıdan günlük siyaset üretmenin, yani 28 Şubat''la çatışmanın bir anlamı olmadığını da kaydetmek gerekmektedir. Türkiye''nin yeni post-modern darbeler yaşamamasının yolu, bu süreçleri demokrasi yoluyla aşmaktan geçmektedir. Siyasetçi, zaafa uğrarsa ve bu zaafını seçmenden af dileme bahanesi olarak kullanmaya devam ederse, 28 Şubat da olur, 29 Şubat da...

İşte, bu akşam seçmene sunulacak listelerin önemi de buradadır. Daha, bu listeleri görmeden açık yüreklilikle bir çağrı yapmakta bir beis bulunmamaktadır. Aklı ve yüreği bu ülkeyi yeni bir karanlığa düşürmeden alacakaranlık kuşağından çıkarmaya yetmeyecek olanlar lütfen vaktimizi harcamasınlar.