Çakıcı"yı unutmanın mahzurları

Bundan tam 11,5 ay önce, ünlü mafya lideri Alaattin Çakıcı Fransa''nın Nice kentinde üzerinde t-şort, şort ve spor ayakkabıdan oluşan yazlık kıyafeti bulunduğu halde yakalandı ve o günden beri de cezaevinde yatıyor. O dönemde, ne Fethullah Gülen ne 30 Ağustos Şûrâsı ne de Abdullah Öcalan meselesi gündemdeydi. Medya için Çakıcı ve ilişkileri herşeyden daha önemliydi ve öyle olduğu için de konuyla ilgili en ipe sapa gelmez söylentilerden en ciddi iddialara kadar herşey manşetleri günlerce işgal ediyordu. Bu dönemin "efsanevi ve sır" isimlerden birisi de Milli İstihbarat Teşkilatı görevlisi Yavuz Ataç''tı. Konuyla biraz ilgisi olanlar, bu ismi ve isim etrafındaki spekülasyonları hatırlayacaklardır.

Ataç ismi ilk olarak, Çakıcı Nice''de yakalandığı zaman üzerinde çıkan Dışişleri görevlisi pasaportunu temin eden MİT''çi olarak ortaya atılmıştı. O zaman, medyanın hakkında bir satır haber yazabilmek için seferber olduğu Ataç çoktandır Türkiye''de ve pazartesi günü de mahkemede ifade verdi. Ama şimdi, eskisi kadar önemli bir haber malzemesi olmadığı anlaşılıyor. Zira, Ataç''ın bir yıl önce dudak uçurtacak nitelikte olduğu şüphe götürmeyen; dahası hem Çakıcı, hem de devletin birtakım işleri hangi yöntemlerle yaptığı konularını bir çırpıda aydınlatacak sözleri bugün medyanın ilgisini çekmiyor. Dolayısıyla da konu kamuoyunun bilgisinden ustalıkla gizlenmiş oluyor.

Doğruydu, pasaportu Çakıcı''ya Ataç vermişti. Üstelik Çakıcı''nın Türk polisi ve interpol tarafından kırmızı bültenle arandığı 1997 yılında. Çakıcı''ya ilk kırmızı pasaport da yıllar önce yine MİT tarafından Ermeni terörüyle mücadelesinden dolayı verilmişti. Peki, üst düzey bir MİT görevlisi bir kanun kaçağına arandığı dönemde devletin kırmızı pasaportunu gözünü kırpmadan nasıl veriyordu? Bu sorunun cevabını, yakalandığı günün haftasında Fransa ve Belçika polislerine verdiği ifadelerde Çakıcı aydınlatıyordu. Hangi sıfatta kırmızı pasaport taşıdığı konusunu şöyle izah ediyordu: "Ben Türkiye için çok önemli bir kişiyim. Türkiye beni korumak zorunda. Bunun için de ne istesem yaparlardı."

Çakıcı''nın bir numaralı destekçisi olan MİT''çi Yavuz Ataç, hafta başında İstanbul 6 No.''lu DGM''de verdiği ifadede bu bilgiyi doğruladı. İfadesi, Çakıcı hakkında Türkiye''de açılmış bulunan davaların seyri değişecektir. Ataç şunları söyledi: "Ben Çakıcı ile 1987 yılında MİT''teki hiyerarşi içinde tanıştırıldım. Çakıcı bir devlet (MİT) görevlisiydi. Benim kendisiyle görüşmelerim hem bu çerçevede hem de dostluk çerçevesinde sürmüştür." Peki, Çakıcı''ya verilen görev ne zaman bitmiş? Cevap: "Görevin sona ermiş olduğu kesin bir tarih yoktur. Onun aradığı her zaman görev vardır."

Görev bitmiyor... Bu yüzdendir ki, kırmızı pasaport bazı casusluk filmi meraklılarının iddia ettiği gibi Pekin Büyükelçiliği''nden çalınmamış o sırada elçilikte görevli olan Ataç tarafından bile isteye, bir görev sorumluluğu içinde Çakıcı''ya verilmişti. Çünkü, Çakıcı arandığı, kaçak olduğu dönemde bile zaten MİT adına çalışmaktaydı. Böyle olduğu için de bu kadar rahat dolaşabiliyordu. Yine böyle olduğu için de Emniyet''in kendisini yakalama girişimleri bazen MİT''çiler bazen de politikacılar tarafından düzenli olarak kendisine duyuruluyor ve dikkatli olması isteniyordu. (Bakınız ya da dinleyiniz dönemin hit kasetleri) Çakıcı, arkasında devletin istihbarat teşkilatı adına çalışıyor olmanın verdiği gücü alarak ihaleden ihaleye koşuyor, bankalar alıyor, çekler tahsil ediyordu. Bütün mesele buydu. İkinci mesele de yıllarca Çakıcı''yı ve benzerlerinin tepe tepe ama eline yüzüne bulaştırarak kullanan devlet şimdi onlara ceza vermeden yeni bir hayat kurmak zorundadır. Tıpkı, bir telefonla Türkiye''ye getirtilen ve şimdi serbest olan Sedat Peker''e yapıldığı gibi.

Çakıcı''nın son mahkemede ne pahasına olursa olsun Türkiye''ye dönmek istediğini söylemesi ve iade için Fransız makamlarına başvurması sadece vatan hasretinden kaynaklanmıyor. Artık işler yoluna girmiştir. Ataç''ın sözlerinden sonra da onu kimse suçlayamayacaktır. Geriye kalan adi cürümleri için de yoldaki af kanunu nasıl olsa imdada yetişecektir!

Elbette konu sadece Çakıcı''nın ne olacağı meselesiyle sınırlı değildir. Bununla birlikte, her kellesini kurtaranın devlet adına çalıştığı düşünmek tabii ki doğru değildir. Özellikle, Abdullah Öcalan hakkındaki idam kararı infaz edilmezse böyle zararlı düşünceler akla getirilmemelidir.

Ama kabul etmek lazım; işin içinde devletin bulunduğu olayların izlediği seyir insanın aklını fena halde karıştırıyor.