Gidip, görüp, yenmenin Türkçesi

Her şeyden önce; sadece bir "maç" değildi, bir Türk takımının bir İngiliz takımıyla sokaklara taşan şiddetin hesaplaşması değildi. "Avrupa Avrupa duy sesimizi" bağırışındaki "ses" de değildi.

Bir cümleyle bu maç; Avrupa''ya kendi diliyle üstünlük kurmanın hem Türkçesi hem de "dünyaca"sıydı. Maçtan hemen sonra Tayyip Erdoğan''la bunu konuştuk. Benim, AB''ye nazire kullandığım, G.Saray kriterleri deyimimi, "bu kriterler Avrupalı''nın rahatlıkla anlayacağı bir Türkçeyle yazıldı" dedi. Öyleydi, futbolun Esperantosunda Türkçe şimdi daha çok pay sahibiydi.

Maç sabahı İngilizler tatlı tatlı şakalarla finali bekleyen, sakin olmasa da ne yaptıklarını bilen insanlar görüntüsü veriyordu. Öğleden sonra alkol tüketimi arttı, sinirler gerildi.. Bir de, bu tür organizasyonlarda tecrübeli olmayan Kopenhag polisinin -aklı sıra- olayları yatıştırma girişimleri gelince... Her şey çığırından çıktı.

Türk taraftarları polis tarafından ikiye bölündüler ve doğal olarak taşkın Arsenalliler''in açık ve zayıf hedefi oldular. Biz gazeteciler dahil olmak üzere, kendi halinde Danimarkalılar bile bir anda kendilerini meydan muharebesinin içinde buldular. Bu; ne bir futbol gösterisi ne de erkeklikti. Ve eğer; orta yaşlı Türk seyircilerin bıkmadan usanmadan, "Buraya maça geldik, savaşa değil" uyarısı olmasa, Tivoli''de yeni bir Heysel faciasının yaşanması kaçınılmaz olacaktı.

Galatasaray''ı "Avrupa Fatihi" yapan gerçekler kesinlikle gözardı edilemez. Futbolu kendi mantığıyla ele alıp, hiçbir gerçeği pas geçmemenin, hırs ve ne yaptığını bilmenin tarifi bu takımdır. Fatih Terim''in futbol ve sosyo-psikoloji becerisi de bu takımın ruhudur.

Önceki akşam; o telafisi, tekrarı olmayan görkemli buluşma anında Cimbom''un gösterişle değil, adımlarını sabır ve sükunetle atmasını bu gerçekler ışığında kavrayabiliriz.

Futbolcuların; mesela Capone, B.Hakan ve özellikle Hagi''nin beklenenin altındaki performansı ile, Okan, Bülent, Taffarel ve Arif''in dipdiri futubolları asla bir kıyaslama gerekçesi olamazdı. Çünkü, futbol bir takım oyunuydu ve adalelerin ihanete başladığı 90 dakikadan sonra üstelik 10 kişiyle de oynanılmalıydı. Oynamak da yetmiyor, aynı zamanda kazanılmalıydı...

Maçtan sonra, sakin ve telaşsız Kopenhag''a egemen olan "Avrupalı Türk"lerin sevinci görülmeye değerdi. Bu sevincin, Türklerin bulunduğu her yerde ama illa da Türkiye''deki izdüşümünü Kopenhag''dan hissediyorduk dersek, abartmış olmayız. Çünkü, futbol sadece teknik değil, biraz da başka birşeydi.

Ne mi? Şu; Maçtan sonra çevremdekilerin çoğu, "Penaltı atışlarına bakamıyordum. Sadece dua ettiğimi hatırlıyorum" diyordu.

İşte, bizim futbol dilimizde biraz da bu heyecanlı yakarış vardı. Top yuvarlaktı ve onu Galatasaray kalesine girmekten men edecek bütün faktörleri bildiğimizi iddia edemezdik.