"Kutsal devlet" affetmiyor, itham ediyor

İyi niyetlerle yapılıyor gibi görünen işlerin aslında ne denli büyük bir ard niyet taşıdığının en bariz örneğini bugünlerde yaşıyoruz. İş yapmaktan çok yapıyormuş gibi görünmeye yeminli hükümetin hazırladığı af yasası tasarısı bu tarife tamamen uymaktadır. Tasarı kanunlaşırsa -ki MHP''nin uyumu sayesinde aksi ihtimal dışı görünüyor- Türkiye''de hukukun ne kadar harcıalem bir nesne olduğu bir defa daha ilan edilmiş olacak. Hükümetin faillerini "kader kurbanı" olarak tarif ettiği suçlara bakınca insan gerçekte bu ülkenin suç işlemeyen insanlarının birer kader kurbanı olduğunu düşünüyor.

Affedilecek suçlara bakın.

"Adam öldürmek, adam kaçırmak, trafik suçları, fuhuş ve kadın ticareti, hakaret etmek-sövmek, sahtecilik-kalpazanlık, tehdit etmek, yağma, hileli iflas, yalancı tanıklık vs..."

Böyle bir affı; en yakınlarını insafsız cinayetlere kurban verenler mi, pis bir sarhoşluğun kurbanı olan trafik mağdurları mı, yalancı tanıklık yüzünden ömrünün en güzel yıllarını çürütenler mi yoksa hakaret mağdurları mı istiyorlar?

Herkes, en başta da şair Başbakan elini vicdanına koysun da altına imza attığı tasarının nasıl bir adaletsizlik belgesi olduğunu farketsin. Fuhuşun kucağına düşürülen zavallıların hakkını, hukukunu inkar edip; onları bu bataklığa iterek ticaret yapan insan müsveddelerini kader kurbanı olarak kabul etmek, milyonlarca yıllık insanlık tecrübesine ve onuruna ihanettir.

Sonra. Bu suçları affetmek hangi toplumsal talebin karşılığıdır?

Devlet, vatandaşın vatandaşa karşı işlediği bütün suçları affediyor. Bunu hangi hakla yapıyor, kime soruyor? Herbiri toplumu için için kemiren bu suçları bir kalemde silip, faillerini "kader kurbanı" olarak ilan ederek hem bu insanları hem de topyekün toplumu tehlikenin kucağına atmak, hangi hukuk felsefesi anlayışında vardır? Peki kimler affedilmiyor? "Devlete karşı suç işleyenler!" Oysa, bir aftan söz edilecekse bu, sadece adı devlete karşı suç işleyenler olarak ilan edilen gerçekte demokrasi mağdurları için geçerli olmalıydı. Katilleri, canileri ve hilekarları bağışlamak af değil ve toplum düşmanlığını ödüllendirmektir.

Dünyanın neresinde devlet, suçları kendi kutsalına karşı olanlar ve diğerleri olarak tasnif eder; sonra da vatandaşı kesesinden şefkat dağıtır?

Kendisine karşı suç işleyen bütün 312. madde mağdurlarını, siyasi yasaklıları, PKK liderlerini affetmiyor. Necmettin Erbakan, Tayyip Erdoğan ve düşünce suçluları affı şahaneden yararlanamıyorlar. Bir de Abdullah Öcalan ile Şemdin Sakık var. Mafya babalarının hepsi için, Alaattin Çakıcı, Kürşat Yılmaz vb. için bir çıkış yolu bulunuyor ama, ne yapılsa bu ülkede, asla bağışlanamaz dört kişi bulunuyor: Hoca ile Tayyip ve Apo ile Sakık.

Bu tasarıyla binlerce mahkum affedilirken, siyaset ve düşünce suçluları ülke tarihinin en acımasız teröristleriyle aynı kefeye konularak bir kez daha "itham" ediliyorlar. Bu, hiç de akıllıca olmayan planın son safhası Öcalan ve arkadaşlarının idamlarını engellemek için kamuoyu oluşturmaktan başka bir şey olamaz.

Peki devlet, vatandaşın vatandaşa karşı işlediği suçlar için bonkörlük yapıyor da siyasi yasaklıları ve düşünce suçlularını neden affetmiyor? Affetmiyor değil, affedemiyor. Hakkaniyeti gözeten bir devlet, bu suçlar için zaten kimseye ceza veremezdi. Şimdi de yüzü olmadığı için af bahşedemiyor. Bu ayıbı koyacak yer, tarif edecek kelime bulamıyor. Affederse kendi varlığını inkar edeceğini zannediyor. Devletin idarecisi değil oyuncağı olan hükümet de eline tutuşturulmuş bulunan "birinci ve ikinci tehdit" konseptine harfiyyen riayet ediyor.

Hem devletin hem de milletin; tek ve gerçek düşmanının "kutsal devlet" olduğu ne zaman anlaşılacak?