Partiler elele genel greve!

Bir yandan yeni hükümeti kurma çalışmaları devam ederken bir yandan da Fazilet Partisi hakkında kapatılma davası başvurusu yapılması Türkiye için şaşırtıcı ve yeni bir durum değildir. Uzağa bakmaya gerek yok, 28 Şubat''a ilişkin taze hatıralar şaşkınlığımızı gidermeye yetmektedir. 20. Dönem Meclisi bu yöntemlerle deforme edilmiş ve haysiyetini yitirmesi sağlanmıştı. Aynı problem şimdi 21. dönemin başında bulunmaktadır. 110 kişilik bir grup ilk haftadan hukuken geçersizliğe mahkum edilmiş, üç büyük partiden birisi olan FP yok sayılmıştır. Görünen o ki uzun bir süre daha belki de dönem sonuna kadar yok sayılacaktır. Bu şartlar altında hükümetin de Meclis Başkanı''nın da FP dışındaki dört parti arasında gidip geleceğini söylemek de kehanet olmayacaktır.

Bütün bunların anlamı açıkça belli ki, Fazilet Partisi yine meş''um meşruiyet meselesiyle boğuşup dururken siyaset yine o engebeli mecrada yön bulmaya çalışacaktır. Ve, yakın tarih tecrübemiz gösteriyor ki ne Fazilet meşruiyetini ispatlayabilecek ne de siyaset serbest bir istikamet bulabilecektir. Meğer ki bütün partiler kafa kafaya versinler. Meğer ki, bir partinin başına gelenin aslında bütün partilerin başına gelen bir felaket olduğunu kavrayabilsinler.

Baştansavma sözler, "aslında parti kapatmaya karşıyız... kapatılmasa iyi olur ama..." gibi geçiştirmeler Fazilet''in işine yaramadığı gibi sistemi, yani zeminin demokrasi olduğunu kabul ediyorsak partiler sistemini zayıflatmaktan başka bir şey değildir.

Demokrasinin zaten bir sürü eksiği var. Üstüne üstlük, bir partinin eksikliğini kaldıramaz. Refah Partisi''nin eksikliği 18 Nisan sonrası oluşan bugünkü destabilize yapının temel gerekçesidir. Yarın Fazilet Partisi''nin eksiltilmesi de aynı sonucu doğuracaktır. Her dönemde bir büyük partisini demokrasi dışı güçlere kaptıran siyasal sistem ülkenin tek bir meselesini çözemez. Sonunda sistemin kendisi çözüm bekleyen müzmin bir mesele olup çıkar. Bugün öyle değil mi zaten?

Ülkenin temel meselelerine bakın. Enflasyon, gelir dağılımı uçurumu, işsizlik, her alanda boy vermeye başlayan sosyal problemler, hukuksuzluk, temel hak ve özgürlükler ve daha bir çok irili ufaklı kriz noktaları.

Bir partiyi, dolayısıyla da ülkenin bir toplumsal kesitini dışlayarak bu meselelerden sadece birini çözebilmek mümkün değildir. Çünkü, bir partiyi bir toplum kesimini dışlamak bizatihi, başlı başına önemli bir meseledir. Nasıl, Güneydoğu sorununa çözüm getirebilmek için önce terörün bitmesi gerektiği bugün artık iyice anlaşılmış ve genel kabulle benimsenmişse bu taraftaki problem de aynıdır. Ülkenin temel meselelerini aşabilmek için birine ya da hepsine yönelik olsun farketmez, öncelikle siyasal sisteme yönelik terörün ortadan kalkması gerekiyor.

Bu problem ortadan kaldırılamazsa bir adım atamayız.

Bütün siyasi partiler ve dışarıda kalan bütün sivil ve siyasal oluşumlar FP''ye yönelik baskıya birlikte direnemezse gün gelecek canavar sivil-demokratik bütün oluşumları midesine indirecektir. Merkez sağda lider olmak isteyen de merkez solda ayakta kalmak isteyen de bu gerçeği görmek zorundadır. Merkez; bir partinin konjonktürel faktörlerle güçlenmesi ile değil demokratik sistemin ayakta kalabilmesiyle kaimdir.

Kim ki, "bu parti bizden değildir ama, sonuçta aynı gemide bulunuyoruz" derse demokrat odur, gelecek de onundur.