SPK değişince 28 Şubat"a ne oldu?

Siyasi Partiler Yasası''ndaki değişiklik üzerine yani, Erbakan''a siyaset yolunun aralanması ihtimalinden sonra herkesin zihninde bir "acaba" belirmeye başladı. Bu, "acaba Türkiye normalleşiyor mu?" sorusunun "acaba"sıdır. Ve bu soru, bir belirsizliğin giderilmesinden ziyade, bir temenniyi ifade etmektedir. Esasen bu temenni, 28 Şubat mağduru kişi ve kurumların; ülkenin içine girdiği demokrasiye ve yerleşik değerlere mugayir halden kurtulması arzularından başka bir şey değildir. Bu normalleşmenin lehlerine doğuracağı siyasi fırsatlar bile bu arzudan daha cazip görünmemektedir. Dolayısıyla, Türkiye''de normalleşmeyi talep ve temenni edenlerin mevcut güçler arasında etkisiz ama en samimi güç olduklarını kabul etmek gerekiyor. Bu cümleden hareketle, etkisiz bir gücün kendi talebini ülke gerçeği haline getirebilmesini yani Türkiye''yi normalleştirebilmesini de kabul edebilmek güçtür. Geriye, ülkeyi "anormalleştirenler"in normalleştirme istikametindeki tavırlarının ne olacağı sorusu kalmaktadır...

Elimizdeki parçaları birleştirelim. Normalleşmeyi çağrıştıran ilk adım, Ağustos Şura''sında alınan kararlardır. Yeni komuta kademesinin, Türk Silahlı Kuvvetleri''nin geleneksel değerlerinin ve ordu mensuplarının bu değerlere bağlılığı gerçeği saklı kalmak kaydıyla, üslup sahibi olduğu bir gerçektir. Yani, 28 Şubat''ın siyasete sonuna kadar sarkmış asker görüntüsünde Org. Kıvrıkoğlu''nun Genelkurmay Başkanlığı''na gelişiyle başlayan geriye gidiş son YAŞ ile daha da güçlenmiştir. Askerin siyasete sonuna kadar müdahale ettiği bir pratikte siyasi normalleşmeden söz edilemeyeceğine göre, Türkiye''nin en azından bu konuda olumlu bir döneme girdiğini söyleyebiliriz. Bu hiç olmazsa üslubun getirdiği ve daha da getireceği bir olumlu dönemin başlangıcı gibi görünmektedir.

Elimizdeki ikinci malzemeyse, SPK''daki malum değişikliktir. Bu değişiklik geniş anlamda bütün siyasi partilere kapanmama güvencesi getiren, -mesela, FP ile birlikte halen davası görülmekte olan HADEP''in de kapanması zorlaşmaktadır-, dar anlamda da Erbakan''a bağımsız siyaset imkanı tanıyan bir yenilenmedir. Bir hafta öncesine kadar bu yönde bir değişikliğin ülkeyi ortadan ikiye bölebileceği tahmin edilirken bugün aynı değişikliğin sessiz sedasız geçmesi sadece tahkim pazarlığının hatırı olarak yorumlanamaz. Bundan çıkarılacak sonuç, Türkiye''de normalleşmenin imkansız olmadığı şartları ağır da olsa gerçekleştirilebilir bir şey olduğudur. Yine de, tahkim-SPK pazarlığının önümüzdeki dönemde ülkenin demokratikleşmesine imkan tanıyacak başka olaylarda örnek alınmaması, içteki güç çatışmasının ileri geri adım atma kararlarının pazarlıklar üzerinden yürütmemeleri gerekir.

Tam bu noktada, normalleşmenin "acaba"sına cevap ararken bir noktanın altını çizmek zorundayız. O da, 28 Şubat sürecinde siyasetin sınırlarının ustalıkla daraltıldığını ve bir normalleşmeden söz edilecekse bunun en fazla dar alanda var olabilecek bir şey olduğunu kabul etmektir. Mevcut siyaset, bir zamanlar olduğu gibi yasama ve yürütme yetkilerini sonuna kadar kullanabilen, Türkiye''nin sosyal ve hatta ekonomik dinamiklerini sevk ve idare edebilen bir güç değildir. Yetkileri daraltılmış, varabileceği son nokta belirlenmiş bir vasıtadan söz ediyoruz. Dolayısıyla, Türkiye''nin normalleşmesine ilişkin malzeme toplarken, gözümüzün bir yandan da siyasetin nelere, nereye kadar hükmedebildiğine bakması gerekmektedir. Mesela, 28 Şubat''tan sonra bütün partilerin "kurum" kimliklerini yitirmiş olmaları, normalleşmenin önündeki en büyük engeldir. Ne var ki, ülkenin normalleşmesi siyaset üzerinden, siyasetin normalleşmesi de siyasi partiler üzerinden geçiyor.

Siyasetin alanı genişlemedikçe hiçbir normalleşme alameti kendi cürmünü aşmaya yetmeyecektir.