Aykut"un hikayesi

Bu yıl Fenerbahçe''yi ikinci yarıda gösterdiği müthiş performans ile şampiyonluğa taşıyan Aykut Kocaman''ın bu noktaya varıncaya kadar geçirdiği süreç ders alınacak bir maceradır.

Rakibiniz dokuz puan önde olsa bile umudunuzu kaybetmeyeceksiniz. Aykut''un ilginç bir mizacı var: Ne sevincini abartıyor, ne kederini. Soğuk gibi duruyor ama içinde volkanlar patlıyor.

Lig Tv'' de yaptığı konuşmada içinden geçenleri söyledi: “Teknik direktör olmam yanlıştı ama bu bir zorunluluktu”. Aykut''un bir de böyle içi-dışı bir karakteri var. Tabii Yönetim ve bilhassa Aziz Yıldırım''ın en zor anlarda onu desteklemesi görmezden gelinemez. Zaten kendisi de defalarca bunu dile getirdi. Aykut''un özel hayatı, futbol hayatı, hocalığının odak noktasında “disiplin” duruyor. İnandığı şeyi ısrarla takip ediyor, tatbik etmeye çalışıyor. Ama yanlıştan dönmesini de biliyor. Bu büyük bir erdem. Alex meselesini çözerken gösterdiği anlayış örnek alınacak türdendir. Tabii Alex'' in de sağlam karakterini, tıpkı futbolculuğunda olduğu gibi kavrama yeteneğini de buna dahil etmeliyiz.

Aykut''un “yerli hocalar” hakkındaki şu değerlendirmesi de dikkate değer: “Mustafa Denizli ve Fatih Terim dışında büyük takımları yerlilerin çalıştıracağına dair bir algı oluşmadı. Tabiri caiz ise bir ayağımız topal başladık. Young Boys ve Paok''a elendik. Lig başladı, müthiş kötü oyun. Her şeyin üstüne bir de kupu da Buca mağlubiyeti. Berbat bir durumdu. Ama gelinen nokta mucize değil”.

Şimdi Aykut burada “tevazu” gösteriyor. Elbette Fenerbahçe''nin iyi bir kadrosu var. Ama henüz bir takım olmadan, dağınık, öz güvenini kaybetmiş olarak Aykut''la el sıkıştı. Aykut bu dağınık ve disiplin yoksulu takımı toparladı. Ona bir hüviyet kazandırdı. Volkan-Lugano-Emre-Alex ve Niang''dan oluşan bir “omurga” kuruldu. İlk yarının sonlarına doğru sistem oturmaya başladı. Artık Alex dahil herkes koşuyordu. “Malatya maçı” da bir dönüm noktasıdır. O gün takım ummadığı bir durumda karşılaştı. Tepki beklerken destek gördü. İşte böyle umudunu kaybetmiş ve kırılgan hale gelmiş takımlara verilen destek onları iki misli motive eder. Fener ve Aykut bunu yaşadı. Bakınız Aykut rakibi Trabzon için neler söylüyor: “Trabzonspor''un ortaya koyduğu sportif mücadele her türlü övgünün üzerindedir. Bunun dışında bir şey söylemek doğru olmaz”.

Zaten şunu da kabul etmek lazım Fenerbahçe iki sezon son maçlarda şampiyonluğu kaybetti. Bu bir takım için yaşanılabilecek en acı olaydır. Bu yıl ise “şans eseri” tek gol avantaj ile kupaya uzandı. Bu yıl da kaybetse idi bu hüzünle ayakta durması zor olurdu.

Şimdi taraftar başta olmak üzere, Türkiye''nin Fenerbahçe ve Aykut''tan beklediği “Avrupa''da dişe dokunur” bir başarı kazanmasıdır. Bizim futbolumuzun en azından bu sezonki görüntüsü Avrupa''nın çok gerisinde.

Aykut takımın performansını, temposunu, gücünü ve kalitesini artırarak Avrupa ayarına getirmelidir. Emenike''nin transferi bu açıdan büyütülecek bir şey değildir. Bir orta saha, bir de defans elemanı alınmalıdır.

Fenerbahçe bu kadro ile Türkiye''de şampiyon olur ama Avrupa''da dökülür, diyenlere katılmıyorum. Fenerbahçe Aykut ile beraber bambaşka bir hüviyet kazandı. İnadı, temposu, disiplini, hırsı ile tam motive olduğunda Avrupa macerasını başarı ile yürütebilir.