Ya dip ya tavan

Coşkuda sınır tanımıyoruz. Karamsarlığa kapılmakta üstümüze yok. Kısası bizde bir “ölçme-değerlendirme” eksikliği var.

Avrupa Şampiyonası maçlarında, grubumuz belirlendiğinde bizi zorlayacak iki takım zikredilmişti: Yunanistan ve Norveç. Yunanistan''ı kendi evinde yenince bayram ettik. Norveç''ten aldığımız puan ile hemen herkes artık gruptan çıktığımızı söylüyordu.

Ardından gelen Malta, Moldova, Bosna-Hersek maçları tam bir yıkım oldu. Karşılıklı suçlamalar birbirini izledi. Kimsede moral kalmadı. Sanki iş bitmiş, biz mahvolmuştuk. Neyse ki Fatih Hoca''nın hırsı ile şansı, takımın son bir silkiniş ile Norveç''i kendi sahasında yenmesi umutların yeniden yeşermesini getirdi. Kendi sahamızda oynanan Bosna maçına yürek dayanmıyordu. Kimsenin futbola baktığı falan yoktu. Tek arzu bir gol atıp gruptan çıkmak olmuştu. Ve arzular şelale derken Nihat''ın golü geldi.

O andan itibaren abarttık yani. Sevinç tavana vurdu. Gözyaşları sel oldu. Elbette sevinecektik. Sekiz yıllık özlem sona eriyor, kaybettik dediğimiz anda ölü bedene can geliyordu. Medya ile Milli Takım arasındaki çekişme bitmiş, gazetelerin ilk sayfaları tamamen bu başarı ile süslenmişti. Henüz ortada ne bir yarı final ne de final vardı. Ama dedik ya o kadar gerilmiştik ki, birden boşanıverdik. Bu ifrad ile tefrid arasında kalma durumu bence bir güvensizliğe delalet ediyor. Biz Avrupa karşısında uzun süredir eziklik yaşıyoruz ve her fırsatta bu eziklikten kurtulmanın yollarını arıyoruz. “Avrupa, Avrupa duy sesimizi” sloganı, bir dışlanmanın, hesaba katılmamanın eseridir. Türkiye olarak AB kapısında verdiğimiz mücadelede de bu psikolojik durumu görmek üzücü.

2010 Dünya Kupası için eşleştiğimiz takımlar belli olunca yine bana göre “dereyi görmeden paçaları sıvama” yarışı başladı. Federasyon yetkililerinden başlayan “pek iyimser” demeçler medyadan geçerek sokaktaki vatandaşa yansıdı. Yine gülen yüzler, tavana vuran bir sevinç. Kime sorsanız İspanya ile Türkiye garanti gider diyor. Yahu ne bu acele, ne bu yersiz, ölçüsüz sözler. Bir spor yazarı şöyle diyor: “Türkiye Avrupa''da her takımı yenebilir, her takıma yenilebilir.” Buyurun buradan yakın. Veciz bir ifade yani. Önümüzde henüz dumanı tüten Malta, Moldova, Bosna maçları varken, siz Ermenistan''ı hatta Estonya''yı nasıl bu kadar hafife alabiliyorsunuz?

Bu hafta Avrupa kupalarında oynayan takımlarımızın maçları var. Her üçü de Süper Lig''de son karşılaşmalarını kazandı. Galatasaray, Trabzon gibi başarıya susamış, bir çıkış arayan önemli bir rakipten son dakikalarda olsun attığı golle üç puan alıp liderlikte kaldı; Beşiktaş, Oftaş gibi dişli bir rakibi tek golle geçerek kötü gidişe son verdi. Fenerbahçe''yi saymıyorum. Onun cephesinde şimdilik her şey iyi gidiyor. Aman nazar değmesin.

Bu moral ile çıkacakları maçlarda her üç ekibimize de başarılar diliyoruz.