Bülbülü öldürmek

17 Ağustos sabahı henüz tanyerleri ağarmadan Türkiye''nin dört bir köşesinden; şehirlerden, kasaba ve köylerden, sessiz ama gayretli bir kalabalık yollara düştü.

Kamyonlarına, minibüslerine, otomobillerine atlayanlar hep birlikte bir tek yöne doğru ilerlediler. Adapazarı''na, İzmit''e, Gölcük''e, Yalova''ya gidiyorlardı. Dudaklarını bıçak açmıyordu ve yürekleri endişeden güm güm ötüyordu. Aceleciydiler ama aynı zamanda sabrediyorlardı. Geçtikleri yollarda insanlar, bir çuval un, bir sepet yumurta, bir kasa domates, bir bakraç yoğurt, bir şişe zeytinyağı veriyordu onlara: Bunu da götürün, bunu da.. diyorlardı gözleri yaşlı, "Elimizden gelen bu"...

Bütün kalpler bir olmuş, yıkılan yurt köşesine varmak için çırpınıyordu. Her fert kendi gücü kadar ve kendi gücüne eşinin, çoluk-çocuğunun, kardeşinin, akrabasının, komşusunun, mahallesinin gücünü de katarak; artık o anda ne buldu ise, battaniye, ilaç, bebek maması, giysi, kuru gıda, su, arabasına tıka-basa doldurup, yolları yel gibi geçerek gidiyordu.

Ne mübarek, ne güzel gidişti o.

Bir can kurtarmaya, bir yaralının elinden tutmaya, kurumuş dudaklara bir yudum su vermeye, bir çığlığı dindirmeye koşuyorlardı.

Hizmet, hürmet, merhamet ve kardeşlikten oluşan o güzel ahlak, o serdengeçti ruh, düşeni kaldırma gayreti coşmuştu işte. Ve bu coşkunlukta hiçbir nümayiş, hiçbir taşkınlık yoktu. Bilakis gözyaşı vardı, iç burkulması ve benliğin titreyişi. Dua vardı ve sessizlik.

Günün ilk ışıkları yerle bir olmuş beldelerin üzerinde uçuşan toz ve dumanı aydınlatmaya başladığında, gelenler dörtbir koldan yaraları sarmaya, enkazların altından gelen çığlıkları dindirmeye koyulmuşlardı.