Deniz Feneri"nin ışığı

Kanal 7''de uzun süredir yayımlanan "Deniz Feneri" 100 Köy Programı çerçevesinde yeni bir döneme adım attı.

Artık Anadolu''nun o unutulmuş, kendi kaderine terkedilmiş köylerinden canlı yayın yapıyor.

Program böylece ferdî meselelerden toplumsal olana doğru açılıyor ve tüm ülkeyi kapsayan sosyal bir muhteva kazanıyor.

Deniz Feneri esasen star sistemine dayanmayan, muhtevası sebebi ile önemsenen bir yapım.

Çankırı''nın Akyazı köyüne sekiz araba ile girmek her programa nasip olmaz. Bu görkemli bir manzara. Bir şefkat, merhamet, hizmet ve dayanışma destanı. Üstelik gösterişsiz, nümayişsiz yürüyen bir kervan. (Ancak arabalar yeşil ekin tarlaları arasında beyaz benekler halinde köye yönelirken "sarı gelin" türküsü yerine daha müjdeli neşeli bir müzik gerek miyor mu?)

Bu dağın ardında neler oluyor? Kendi dertlerimizden baş kaldırıp bakamıyoruz. Orada artık kendine yetemeyen, genç nüfusu boşalmış, bakımsız, ilgiye muhtaç köylüler var. Yaşlı, kimsesiz insanlar; kuru ekmeğe muhtaç çocuklar.

Yine de bu yoksul insanlar kendilerine kucak açan bu programın mensuplarını bağırlarına basıyorlar. Asırlık bir ahlakın, tokgözlülüğün, konukseverliğin sayısız örneklerini sergiliyorlar.

Çankırı''nın Akyazı köylüleri gelenlere yemek çıkarıyor. Âdet bu ki; her evden gelen yemek tadılacak. Yoksa güceniyorlar. O güzelim kadınlar, eli öpülesi nineler bazlama yapıyor. Muhtar ihtiyaçları olan unsurları sayarken sıkılıyor; sanki programa, ülkeye yük olmak istemiyor. Bu asalet görülesi bir şeydir. Göz yaşartan bir manzaradır.

Seyirciler Deniz Feneri''nin ışığı altında bizi biz yapan değerleri; tevazuyu, çileye katlanmayı, cömertliği, şükür ve teşekkürü görüyor.

Ülkemizin yüzde kırk nüfusu hâlâ köylüdür. Ve bunların büyük kısmı zaruret içinde. Şöyle ki; bir ana kız, hiç paraları yok, kendilerine tahsis edilen yakacak odundan bir kısmını katıra yüklüyor, diz boyu karda dağdan indiriyor, çaldın-çırptın demesinler diye sabah namazı kasabanın fırınına, lokantasına götürüp bir milyon-iki milyon fiyata satıyor. Yanlış okumadınız bir buçuk iki milyon. Ve bununla şeker çay alıp yeniden o karda buzda gece vakti bir iki saat yol tepip eve dönüyor.

Bu köylerdeki terkedilmiş ihtiyarların Darülaceze''de, Huzurevleri''nin sıcak şemsiyesi altında kalan kimseler gibi konforu yok. Bayramlarda onları artistler ziyaret etmiyor.

Bu köylerin yolu, suyu, geçimlik geliri yok. Boşalmış, terkedilmiş, âdeta unutulmuş.

Türk televizyonları köye ancak bir cinayet, sakatlık, üfürükçü haberi; sansasyonel bir vaka olduğunda yöneliyor. Gerisi reyting yapmıyor çünkü.

Ancak Deniz Feneri''nin ışığı bu sahili olmayan dağ köylerine erişebiliyor. Onunla birlikte yurt içinden ve dışından hamiyetini kaybetmemiş; düşeni kaldırmak hususunda duyarlı insanlarımız bu şefkat kervanın dahil oluyor.

"Aç görsen doyur, çıplak görsen giydir" düsturunu gözeterek; ne kendileri ne programı yapanlar ön plana çıkmadan, tv aracılığı ile hayra hizmet ediyorlar. ''Televole televizyonculuğu''nun ötesinde oluşan bu anlayış, ilkelerini sulandırmadığı sürece bizim olan, bizden olan bir yayımcılığı temsil ediyor demektir. Kanal 7 Yönetimi böylesi görkemli bir işi kotardığı için kıvanç duymalı.

Yönetmeninden kameramanına, program sunucularından set işçisine kadar; bu işte emeği geçenleri tebrik etmeli. 100 Köy Programı''na elden gelen katkı sağlanmalı.