Dünyanın sonu

Ninem “Dünyanın sonu zina ile bina” derdi. İsteyen bu sözden de ibret alabilir; ama ben burada başka bir şeyden söz açmak istiyorum.

Kıyamete dair bir kehanette bulunmak haddimiz değil. Günümüzün dünyasından bahsediyoruz. Bu dünya Batı medeniyeti temelleri üzerinde yükselmiş son iki yüzyılda Avrupa ve Amerika''nın biçim vermesi ile vücut bulmuş; vücuda bir iktidar bir de muhalefet gerektiğinden Rusya''da SSCB olarak operasyona dahil edilmiştir. Soğuk savaş bitince SSCB oyun dışı kaldı; şimdilerde oyuna yeniden girmek için antreman yapıyor.

Bu dünya bize bilimin, özgürlüğün, medeniyetin, insan haklarının, demokrasinin, ilerlemenin, hukukun üstünlüğünün (Halen efsane gibi anlatılan AİHM''yi düşünün), gelişmenin, varlığın, mutluluğun (Yapılan bir araştırmaya göre Avrupa''nın en mutsuz insanları Türkiye''de yaşıyormuş. Pöh…) olumlu tüm değerlerin sembolü diye gösterildi.

Oysa ki çok iyi bilinen ve yaşanan gerçekler daha dün gibi (Ve bugün de) önümüzde. Son asırda yapılan ve bu dünyanın aktörleri arasında vukubulan savaşlarda; dünyanın kadimden beri sahne olduğu savaşlarda ölen insan sayısından fazla insan hayatını kaybetti.

Bu savaşlar olmasın, bu acılar bir daha yaşanmasın diye BM gibi kuruluşlar vücut buldu. Lakin bu kuruluşların meselâ bir Irak işgaline karşı hiçbir kıymeti olmadığı, göstermelik bir teşkilat olduğu anlaşıldı. Şu da iyice anlaşıldı ki; söz de, hukuk da, savaş ve barışa dair verilecek karar da “güçlü olan”''ın elinde.

Şimdi “güçlü olan”ın gücünü anlatalım. Dünya Kalkınma Ekonomileri Araştırma Enstitüsü tarafından 2000 yılı verilerine dayanılarak yapılan bir araştırma, insan nüfusunun yüzde ikisinin dünya servetinin yarısından fazlasına sahip olduğunu ortaya koymuş. İnsanlığın öteki yarısına dünya zenginliğinden düşen pay yüzde bir.

Zenginlik dağılımı konusunda yapılan ilk küresel araştırma olan bu çalışmayı sunan Enstitü Müdürü Anthony Shorrocks, servet eşitsizliğinin gelir eşitsizliğinden daha büyük olduğunu vurguluyor.

Okurların bu feci tabloyu daha iyi kavramaları için daha açık konuşalım: Eğer dünya nüfusunu on kişiden ibaret sayarsak, bunlardan biri ortadaki zenginliğin yüzde 99''unu alıyor, geride kalan yüzde bir dokuz kişiye düşüyor.

İşte “bu dünya” böyle bir dünya. Orhan Baba vaktiyle boşuna “Batsın bu dünya” dememiş.

Shorrocks dünyanın toplam zenginliğinin yüzde doksanının Kuzey Amerika, Avrupa ve Japonya dahil bazı Asya-Pasifik ülkelerinin elinde toplandığını belirtiyor.

Şimdi siz insanlığın dertlerine derman olacak bilimin, hukukun, ilerlemenin, gelişmenin, kalkınmanın, muasır medeniyetin gelip durduğu yeri; insanlığa kazandırdığı şu tablonun mânasını düşünün.

Bu tabloda insan haysiyetine yakışan hiçbir nokta yok. Bu tamamen asırlar süren bir sömürünün, hegemonyanın, baskının, acımasızlığın eseri. Paranın, nükleer gücün, bir avuç soyguncunun kendini öteki insanların efendisi saymasının neticesi.

Lütfen “nazar etme ne olur, çalış senin de olur” demeyin. Adaletin toz olup uçtuğu bir düzen ilelebet yaşayamaz. Zalimler er-geç mazlumların kanında boğulur. Bu dünya he-pimizin. Onu kendi mülkü sayıp doğal kaynaklarını, insan kaynaklarını alabildiğine ezip sömürmeye kimsenin hakkı olamaz. Hele bu zalimler ortaya çıkıp medeniyet havarisi kesilerek kimseye yol gösterip, ders veremez.

Veriyorlar ama.

Doğru. Herkesle birlikte bindikleri dalı keserek, kendi kuyularını kazarak.

Gün ola, harman ola.