Kar yazısı

Kar herşeyi örtüyor (saklıyor). Tek renge bürüyor: Beyaz.Bu bir nevi renksizlik. Bir nevi "nört" hali. Aynı zamanda temizlik, saflık, duruluk.

Kar böyle sessiz, sedasız yağıverince; belki bu kar tanelerinin ağır ağır yeryüzüne inişinden geliyor, her yanları bir sükûnet kaplıyor.

Her şey, herkes durup (hareketten kesilip) karın yağışını izliyor. Belki de bu yüzden karı izleye izleye içimize dönüyoruz: ruhumuza.

Derken içinde kar geçen şiirler, mısralar, bölük pörçük anılar sökün ediyor.

Bir beyaz lerze bir

dumanlı uçuş

Eşini gâib eyleyen

bir kuş gibi kar

Geçen eyyâm-ı

nevbaharı arar.

(C. Şehabettin/Elhan-ı şita)

Baharı kar mı, arıyor şair mi? Herhalde ikincisi. Yaşlanmış mıdır acaba, yeniden bahara dönmek mümkün müdür?

Yahya Kemal''in "Kar musikileri" şiiri Varşova 1927 tarihli.

Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu

Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu beytiyle başlar. Yahya Kemal bütün yükü "kar sesi"ne bağlamış. Var mı böyle bir ses. Öyleyse nedir?

Bir kuytu manastırda dualar gibi gamlı

Yüzlerce ağızdan koro halinde devamlı

Zihnim bu şehirden bu devirden çok

uzakta

Tanbûrî Cemil Bey çalıyor eski plakta

Birdenbire mes''ûdum işitmek hevesiyle

Gönlüm dolu İstanbul''un en özlü sesiyle

Kar sese, (musikiye) dönüşüyor. Yahya Kemal''in alıp İstanbul''a götürüyor.

O artık uykusunda Körfez''i (Kanlıca) görecek ve pembe bir tebessüme bürünerek uyuyacaktır.

Oysa Ahmet Muhip Dranas''ın mısraları böyle değil. Kasvetli ve trajik.

Kardır yağan üstümüze geceden

Yağmurlu, karanlık bir düşünceden

Ve nihayet İsmet Özel.

Konvoylar geçiyor meşelikler arasından

Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli

taraflarına

Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak

Unutulacak diyorum, unutulsun

Neden büyük ırmaklardan bile

heyecanlıydı

Karlı bir gece vakti bir dostu

uyandırmak.

Aslında bunların hepsi birer vesile. Kar, yağmur, gökyüzü, deniz, güneş, dost, düşman. Şiirin sinesine uzandıklarında kimliklerinden soyunurlar. Bir başka şey (dil) olarak, içimizdeki (ruhumuzdaki) tele dokunurlar. Biz bize kalırız. Tek ü tenha. Ve o zaman işte pişmanlık, hasret, vuslat, merhamet, gözyaşı, sevgi, özlem vb. elle tutulacak hale gelir.