Kırmızı çizgiler

- Niye durduk?

- Kırmız yandı.

- Ha!

Tramvay biraz ilerledi, yine durdu.

- Yine durduk.

Bu defa bayağı uzadı, içerisi kalabalık, makinist havayı tazelemek için kapıları açtı. Bazı meraklı yolcular, "ne olmuş acaba" diye indiler. Her kafadan bir ses çıkıyor.

- Bu nedir ya!

- Bu kadar da olmaz yani!

- Kağnı arabasını geçti.

- İki dakika sabredin beyler. Arabalar hiç gitmiyor, bunun hiç olmazsa önü açık. Şükredin.

Meğerse önü açık değilmiş, tramvay yoluna bir araba girmiş. Polis arabayı durdurmuş, şoförle münakaşa ediyormuş. Şoför hayat-memat meselesi ayağının altını öpeyim amirim affet, bir yere yetişmem lazım; onun için girdim bu yola, trafik tıkandı görüyorsun, affet abi, bırak gideyim. Polis herkesin acelesi var kardeşim olur mu, o zaman canı isteyen tramvay yoluna girsin, diyor.

Mesele tramvay içine intikal ediyor. Kimi şoförü, kimi polisi savunuyor. Yanımdaki yaşlı:

- Polisi eğitmek lazım. Neden yol ortasında meseleyi halletmeye çalışıyorsun. Çek arabayı tramvay yolundan, orada davayı gör.

Emekli hakime benziyor, yoksa asker mi?

- Haklısınız efendim, eğitim şart.

Neyse yeniden hareket ettik. Ve yine durduk.

- Şimdi no"ldu?

- Durağa geldik efendim.

İnenler-binenler, normal olarak itiş-kakış. Bir de koca bir koliyi içeri sokmaya çalışan iki kişi. Sağda solda söylenenler:

- Yahu yük treni mi bu?

- Koca koli be, araba tutsaydınız.

Koliyi itenler içeri soktu, ferahladı.

- Araba mı, ne arabası? Yahu kolidekileri satsak araba parasına yetmez.

Bir kaç kişi o sırada polisi arayarak bu koli işini ihbar etmiş olmalı. İhtiyar:

- Polise vermeli bunları.

- Önümüzdeki durakta polis alır bunları.

Önümüzdeki durağa geliyoruz. Polis falan yok. Ama yolcu çok. Kabadayının biri.

- Kim lan bu kolinin sahibi?

- Benim, var mı diyeceğin?

- İndir lan şunu kafamı bozma.

Koli sahibi sustalıyı çekiyor.

- Sıkıysa indirin.

Kabadayı:

- Şahit olun beyler, bıçak çekti.

Koliyle ilgilenenlerin tamamı sırtını dönüyor. Kim şahit olup karakola gitmek ister, herkesin işi var. Acele.

- Çek evladım şu şemsiyenin ucunu, kaburgalarımı deldin.

- Pardon teyze farkında değilim.

- Pardon çıkalı kibarlar çoğaldı.

Delikanlı yanındaki kıza:

- Ne dedi şimdi bu?

Kız delikanlının kulağına eğiliyor.

- Dışarda söylerim, üsteleme.

- Haydaaa! Elektrik gitti.

- Merak etmeyin, şimdi gelir.

- Madem sakat bu araba, niçin çıkar sefere?

- Şimdi gelir, biraz sabır.

Ve nitekim geldi.

Epeyce bir zaman gittik. Yine durduk.

- Niye durdu?

- Kırmızı yandı efendim.

- Ne çok kırmızı var.

- Yaya çok, araba çok.

- Desene delik büyük, yama küçük.

Aşırı makyajlı, orta yaşı geçmiş, çaçaron bir kadın, yanındaki saç-sakal birbirine karışmış pejmürde adama:

- Dön yüzünü o yana, dön dedim.

Adam şaşkın.

- Nedenmiş?

- Leş gibi sarımsak kokuyorsun be adam.

Etraftan birkaç kişi daha.

- İçmiş sarımsaklı işkembe çorbasını sabah sabah.

- Görgüsüz, nolacak.

Pejmürde adam bizim ihtiyara:

- Ev yok, karı yok, para yok. Ne yapalım. Tek çare çorba.

İhtiyar:

- Bari mercimek içseydin oğlum. Bunca insanı rahatsız ettin.

- İşkembenin hastasıyım hocam.

Benim durak geldi. Etrafımı çeviren kırmızı çizgilere basmamaya çalışarak iniyorum.