Faizci Türk

Salı günkü yazım, Yeni Şafak yerine Sabah gazetesinde yayınlansaydı daha mı uygun olurdu? Nakarat cümlelerini hatırlayacaksınız: " Türkiye''de ekonomik kriz yok, devlet krizi vardır. Bu krizin anahtar parametresi faizdir. Ve bu hâlin uzun yıllar sürüp gitmesi mümkün değildir. Ya faizi körükleyen devlet anlayışı terkedilecek ve faizci azınlığın ödüllendirilmesine son verilecektir; yahut faiz mikrobu devleti de, milleti de fesada uğratacaktır."

Sabah gazetesinin o günkü başlığı ilginçti: "Türk, öğün, çalış, FAİZ ÖDE!" Sekiz sütuna mega manşetin spotlarında belirtildiğine göre, devlet topladığı tüm vergileri faize yatırsa, gene yetmeyecek! Bu ifadelere elbette en az şaşıracak kişilerden biri benim. Tam beş yıl önce, MÜSİAD''da hazırlayıp yayınladığımız borç raporunun başlığı "İFLAS 99" idi. Başta Sabah gazetesi olmak üzere, malûm medya raporu felaket tellallığı olarak nitelemiş ve bilimsellikten uzak damgasını basmıştı. Bugün iflas naralarını kendileri attıklarına göre, bilimin anlamı değişmiş olmalı!

Üç yıl önce, Refahyol kurmayları için Yeni Şafak''ta şunları yazmıştık: Birinci önceliğiniz, devletin kısa vadeli borç batağını kurutmak olmalıdır. Bu kesinlikle "kısa vadede" başarılması gereken bir iştir; hemen harekete geçmek lâzımdır. Özelleştirme hızlandırılmalı, Hazine arazilerinin bir kısmı satılmalı ve bir miktar para basılmalıdır! Bu tedbirlerin hiçbiri bugüne kadar alınmış değildir. O günlerde, Sabah ve Milliyet gibi saygın gazeteler, "Erbakan Hoca bunlarsa dinlerse, yandı!" tarzında başlıklar atıyorlardı. Oysa, o sıralar kamu şirketlerinin toplam değerinin yarısı ile iç borcu kapatmak mümkündü; bugün hepsini satsanız borcun yarısını karşılamaz! Para basma hususu gündeme getirildiğinde, birçok kişiyi cin çarpmış gibi oluyor. "Efendim, diyorlar, piyasalarımızın derinliği yok! Fazla para enflasyonu azdırır." Kısmen doğru. Ama yüzde 50 reel faiz, enflasyonu azdırmıyor mu?

Para basılmasına karşı çıkanlar, faizci Türklerdir! Devletin kısa vadeli borç ödemelerinin baskısını hafifletmek üzere, mesela piyasadaki para miktarının dörtte biri kadar para basılsa, ilave bir talep yaratılmış olduğundan, fiyatlarda kabaca yüzde 25''lik bir artış meydana gelebilir. Bu durumda yine yüzde 25 oranında bir devalüasyon yapmak gerekebilir. Sonuçta, devletten anapara ve faiz alacağı olan kişilerin servetlerinin döviz değeri yüzde 25 azalmış olur. Banka patronları böyle bir ayarlamaya razı edilebilirse, işin içinden rahatlıkla çıkılabilir. Yeni paranın yaratacağı ilave talep, daralan piyasaların canlanmasına katkıda bulunabilir.

Sümbülzâde Vehbi''nin 18. yüzyıl sonlarında açgöz esnaf için yazdıklarını, bugün faizci Türkler için tekrarlarsak yeridir:

Ehl-i ribada yoktur insaf

Yani nadir bulunur sinesi saf

İderek hileye sarf-ı mechûd

Anların aklı olur akl-ı Yahûd

Kizbi sermaye edip hileyi kâr

Düşürür damene enva-i şikâr

Nazarı dirhem ü dinardadır

Çıkacak iki gözü kârdadır.

Devlet, çıkacak iki gözü faizde olanlara sunduğu hizmete devam ettikçe, kendi kuyusunu derinleştirmiş olacaktır.