Soygun ülkesi

Bir ülkede hukuk anlamını yitirdi mi, kişi ve kurumların azgınlığı had safhaya varır. Yıllardır ticaret ve sanayi odalarımız, işadamı derneklerimiz, üniversite ve partilerimiz liberaleşmekten söz ediyorlar. "Ele verir talkını, kendi yutar salkımı" türünden bu liberallik nakaratı, sonuçta galiba şu anlama geliyor: Herkes liberal olsun, ben hariç! Tıpkı yıllar önce izlediğim bir feminizm tartışmasındaki gibi. Panelistlerin hepsinin feminist kesildiğini gören bir kadın yazar, dayanamayıp şöyle demişti: "Doğru, Türkiye''de bütün (erkek) aydınlar, kadınların özgür davranmasını isterler. Fakat her aydın, başkasının karısı için ister bu özgürlüğü!"

Elektrik, doğal gaz vb. faturalarımı bir süredir banka aracılığıyla ödüyorum. Geçen ay her nasılsa yetersiz bakiyeden ötürü elektrik faturam ödenmemiş. Aktaş veznesine uğradım: Kırkiki (42) günlük gecikme için tam yüzde 27.6 ilave para ödedim! Yıllık ceza oranı yüzde 250, yani enflasyonun dört katı. Niçin? Çünkü Aktaş en liberal TEKEL''imiz oluyor da onun için. Bütün bir şehrin elektriği nasıl bir tek özel şirkete devredilebiliyor? Bunu yapan partiler nasıl yüzleri kızarmadan liberallikten, serbestiden söz edebiliyorlar? (Partilerin yüzü olur mu? Hay Allah, insanda akıl kalmıyor!)

Aktaş, nihaî dağıtıcı. Devlet, liberalleşme yolunda hızlı adımlarla yürümek için, elektrik enerjisini tümüyle özel sektöre devretme kararı verdi. Paylaşımı da çok adil bir tarzda yaptı: Her medya grubuna bir bölgenin dağıtımı! Rekabet Kurulu başkanı, televizyon ekranında, gözlerimizin içine baka baka, "Ülkenin elektrik enerjisini çok sayıda şirkete devretmek suretiyle, aralarında rekabet sağlamış olduk" dedi. Oysa, Antep''te oturan birinin, İstanbul veya Konya''daki şirketten enerji alma imkânı yok. Sözün kısası, bütün memleket Aktaş''lara teslim ediliyor: Enflasyonun dört katı cezalara hazır olun!

Öğrencilik yıllarımda Türkiye''de herkes devlet tekellerinden şikâyet ederdi. Hantallıkları, verimsizlikleri anlatılıp dururdu. Gelen, gideni aratırmış. Özel tekeller, onlara binbir rahmet okutuyor. Devlet tekeli, nihayette halktan korkar; siyasî hesaplar yaparak kendini frenler. Özel tekellerde ne Hakk korkusu var, ne halk. Soyan soyana. Soyamadıklarını, kabuğuyla yutuveriyorlar! Tam şairin tasvir ettiği gibi:

Ha gayret yağmacılar, salaklar, sayın baylar

Hazların etrafına çöreklenin, şölen var...

Koşun yeriniz hazır,

Baylar, hayat kısadır, yiyin için eğlenin

Sizlersiniz sahibi bu talihsiz ülkenin

Bu millet malınızdır.

(Victor Hugo''dan Cemil Meriç.)

Fikret, daha güzelini söylemiş:

Bu sofracık, efendiler -ki iltikaama muntazır

Huzurunuzda titriyor -şu milletin hayatıdır;

Şu milletin ki muzdarib, şu milletin ki muhtazır!

Fakat sakın çekinmeyin, yiyin, yutun hapır hapır...

Yiyin efendiler, yiyin; bu hân-ı iştihâ sizin;

Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!