Yürek yetmez, sistem gerek

Futbol milli takımımızın ''yüreğiyle'' Avrupa kupasında yarı finale kadar yükseldiği ve talihsiz bir biçimde Almanya''ya yenilerek elendiği gazetelerde yazılıyor, televizyonlarda biteviye anlatılıyor. Söylenenler bizim de yüreğimizi titretiyor elbette. Fakat bununla kalmayıp, aklımızı da harekete geçirmesi daha faydalı olmaz mı?

Öncelikle futbolun bireysel değil kolektif bir oyun olduğuna dikkat çekmem gerekiyor. Bu sporun vatanının İngiltere olması tesadüf değildir. İlk futbol kulüpleri Manchester, Liverpool gibi fabrika, liman veya tersaneleriyle ünlü şehirlerde kurulmuştur. Güreş bireysel bir oyundur. Güreşçi, tıpkı tarlada tırpan çeken rençber gibi, bireysel kabiliyetiyle başarılı olmaktadır. Futbolcu ise, tıpkı fabrika işçisi gibi, bir sistemin parçasıdır. Bireysel kabiliyetini sistemin işleyişiyle uyumlu kıldığı ölçüde sonuca etki edecektir.

Lise yıllarımda amatör kümede oynuyordum (Ağrı''yı terk ettikten bir yıl sonra, oynadığım Dağcılık Spor şampiyon oldu!) Yüksek moralin maç sonuçlarına nasıl etki ettiğini tecrübeyle biliyorum. Fakat sistem ve yapıyı dikkate almayan ve sadece "iman gücüyle" zafere ulaşmak isteyenler kendilerini aldatmaktan başka bir şey yapmazlar. Allah adildir ve insana ancak hak ettiğinin karşılığı verilir.

Almanya maçı öncesi bir mail grubunda çok hoşuma giden bir tartışma, daha doğrusu atışma cereyan etti. Çinli arkadaşımız Kim, Türkiye Almanya''yı yenerse saçını keseceğini duyurdu. Cevabi yazılarda, Kim''in zaten kel olduğu, dolayısıyla daha ciddi vaatlerde bulunması gerektiği dillendirilince; Bay Kim bu sefer sakal ve bıyığını kazıtacağını söyledi. Aslında Türkiye''nin galip gelmesini gönlünün arzu ettiğini; sadece Çin''de değil, bütün Asya''da Türklerin Avrupa takımlarını yenmesinin bir heyecan dalgası yarattığını belirtti.

İbrahim Kalın, Spengler''i hatırlatan bir adım atarak Avrupa kupası finalinin, ikisi de olsa olsa yarı Avrupalı sayılabilecek Türkiye ile Rusya arasında oynamasının tarihsel bakımdan çok önemli olduğuna dikkat çekti. Fakat sonucu biliyoruz. Almanya zor da olsa Türkiye''yi yendi; Rusya, İspanya karşısında hezimete uğradı.

Almanlar son iki yüzyılın motor ulusudur dersem yanlış olmaz. Ulusal birliklerini de, endüstriyel gelişmelerini de çok geç gerçekleştirdiler. Geç kalan hırslı olur. Hırs, sistemle bütünleşince ''mucize''ye dönüşür. Sistemsiz hırs, sırıtır. Portekiz''i 3-2 yendikleri maçta, üçüncü golü atan Ballack''ın Portekizli defans oyuncusuna yaptığı faülü gözünüzün önüne getirin, ne demek istediğimi anlarsınız. Rakip oyuncuyu o kadar hafif bir biçimde itti ki, hem onun dengesini bozup etkisiz hale getirdi; hem de bu haksızlığı o kadar yüksek bir teknikle başardı ki, hakem dahil hiç kimse "Bu bir faüldür!" diyemedi. Mercedes hangi tekniğin ürünü ise, Ballack''ın golü de o tekniğin ürünüydü. Aynı faülü bir Türk yapmaya kalksa, her halde Portekizli beş metre savrulurdu.

Almanya''nın niçin hâlâ finali hak eden bir takım olduğunun diğer bir gerekçesi de şudur: Evet, Türkler daha iyi ve çok yürekli oynadılar. Sabri, Lahm''ı çılgına çevirecek işler yaptı ve son 4 dakika içindeki pasını Semih olağanüstü bir vuruşla gole çevirdi. Ama dikkat edin, Lahm pes etmedi. Son dakikaya kadar mücadelesini sürdürüp golünü attı. Böylelikle hem hatasını telafi etti, hem de takımını finale taşıdı.

Rusların da, Türklerin de şunu bilmesi lazım: Evet, devir dönmüş, Doğu toplumları her alanda yükselmeye başlamışlardır. Fakat bu otomatik bir süreç değildir. Sistem sahibi olmadan, sadece yürekle "Yaşlı Avrupa" dize getirilemiyor!