Atina değil Medine demokrasisi

Türkiye çok partili demokratik siyasi sistemi benimseyeli elli yıl oldu. Ancak bu elli yıl içinde demokratik sistem tam dört defa kesintiye uğradı. Demokrasi bir türlü istenen oranda yerleşemedi.

Türkiye siyasi tarihe, demokratik sistem içinde başbakan idam eden ülke olarak geçti. Tanzimat''tan bu yana, adil bir yönetim kurmak için çalışan Anadolu insanı, devletle millet arasındaki kan uyuşmazlığını bir türlü gideremedi.

Türkiye''de ağır aksak da olsa elli yıl önce çok partili demokratik sisteme geçiş sağlandı. Ancak bu hiçbir zaman dayatmacı zihniyette köklü bir değişikliğe yol açmadı.

Elli yılda darbe dışında da hükümetler değişti. Bu değişme hiçbir zaman, devletin dayatmacı yapısını değiştirmeye yetmedi.

Seçimlerle hükümetler değişti. Hükümetlerin değişmesiyle devlet değişmedi. Oysa bir ülkede demokrasiden söz edilebilmesi için, seçimlerle birlikte yalnızca hükümetlerin değil, onların yönetiminde devletin de değişmesi gerekir.

Türkiye gibi, seçimlerle birlikte hükümet değişiyor, ancak devletin dayatmacı yapısı değişmiyorsa, o ülkede demokrasiden söz edilemez.

Bizde demokrasi deyince, dayatmacı güçlerin aklına hep "Eski Yunan"daki demokrasi akla geldi. Oysa "Atina Demokrasi"si demek, esir sahiplerinin demokrasisi demektir. Çünkü Atina''da toplumun büyük bir çoğunluğu, yönetimde oy hakkı olmayan esirlerden oluşuyordu.

"Atina Demokrasi"si özgür azınlığın demokrasisiydi. Bu yüzden, Batılı sosyal bilimciler, esirlik olmasaydı, ne Yunan Demokrasisi, ne de Yunan bilim ve sanatı olurdu derler.

Esirlik olmasaydı, yalnız "Yunan" değil "Roma" da olmazdı diyenler, "Avrupa"yı da, bütünüyle Yunan ve Roma''ya dayandırırlar. Onlarsız çağdaş Avrupa''nın olamayacağını söylerler.

Oysa Avrupa''nın ana kaynaklarının başında Hristiyanlık''la birlikte İslam gelir. Özellikle İspanya''daki İslam medeniyetinin bilim ve sanat birikimini hesaba katmadan "Avrupa Rönesansı"ndan söz etmek mümkün değildir.

Avrupa''nın temelinde olduğu gibi, "Avrupa Demokrasi"sinin de kaynağında İslam medeniyetinin büyük katkısı vardır. Bugünkü anlamda demokrasinin tarihi iki ya da üç yüzyılı geçmez.

Atina''daki yönetim hiçbir zaman demokratik olmadı. Medine''deki yönetim ise, doğrudan, katılımcı bir demokrasinin şah örneklerinden biriydi.

Atina''da toplumun yüzde yirmisi özgür insanlardan oluşurken, Medine''de toplumun tamamına yakını özgür insanlardan oluşuyordu.

Özgürlüğün olmadığı yerde demokrasi olmaz.

Fazilet Partisi''nin son kongresinde olduğu gibi, siyasi partilere ve Türkiye''ye demokratik yönetimi Anadolu insanı getirecek.

Anadolu insanının demokrasi referansı Atina değil, Medine''dir.