Hayatın öteki yüzü: Ölüm

Günlük hayat içinde ölümün hayatın geçici olduğunu vurgulayan yanı giderek yok oluyor. Medya ölümü yapaylaştırmakla kalmıyor, büyük ölçüde de anlamsızlaştırıyor.

Televizyon ekranlarında, gazete sayfalarında ölüm o kadar çok yer tutuyor ki, gerçek ölümler, ölüm olmaktan çıkıyor.

İnsanı dört bir yanından kuşatan medya, ölüm ve hayatı, hiç bir olağanüstü yanı olmayan mekanik bir sürece dönüştürdü. Oysa ölüm hayatın öteki yüzüdür.

Ölümün anlamını yitirmesi, hayatı çekilmez bir yük haline getirdi. İntihar sayısı, ölüme cevap bulamayan insanın, anlamsızlığı anlamlandırma gayreti olarak, günden güne artıyor.

Tekdüze yaşantı içinde, ölümle birlikte doğum da mekanik bir yapı kazandı. Artık ölümler gibi, doğumlar da hastane odalarında tek başına göğüsleniyor. Eskiden doğum gibi, ölüm de aile içinde hep birlikte karşılanırdı.

Evrenin özü ve özeti olan insanın dünyaya gelişi ve dünyadan göçüşü de olağanüstülüğünü yitirince, politikadan eğitime kadar her şey keyfileşiyor.

İnsan bir yakınını yitirmedikçe, meyvanın çekirdeğini içinde taşıdığı gibi, hayatın da ölümü içinde taşıdığının bilincine varamıyor.

Ölüm ve ölümden dönme sözkonusu olduğunda, akla 1972 yılında Güney Amerika''da içindeki 45 yolcusuyla And Dağları''nın tepesine düşen uçak gelir. Bu kazada yolcuların çoğu ölmüştü. Kurtulan 16 kişi ise, ölen arkadaşlarının etini yiyerek, hayatta kalabilmişlerdi.

Ölümü, Dostoyevski gibi bekleyen, ancak ölmeyen birinin anlattıkları, Kosova''nın dağlarında binlerce kişinin ümit ve korku arasında gidip gelişlerini de gözler önüne seriyor.

"Dağda o kadar olağanüstülüğü bir arada gördükten ve Allah''ın dokunacak kadar yakınına geldikten sonra kutsal birleşmenin bambaşka bir şey olduğunu anladım. Şimdi bana güç vermesi için durmadan Allah''a dua ediyor, beni eski halime döndürmesi için yalvarıyorum. Hayatın sevgi, sevginin de elindeki komşuna vermek olduğunu öğrendim."

Bosna, Kosova ve Keşmir''de olduğu gibi, ölümle yüz yüze gelmeden, hayatın anlamını kavramak oldukça zor görünüyor. Anlamlı bir hayat için ömür değil, eylem önemli olmalı.

Hayatı anlamlı kılan eylemdir. Bu yüzden, Nuri Pakdil: "Eylem yapıyorum öyleyse varım" der.

Anadolu insanı eylemiyle, Bosna, Çeçenistan, Kosova ve Keşmir''de ölenlerin yanında yer alarak, yalnızca kendisi için değil, başkaları için de hayatı daha yaşanır kılabilir.

Ölüm ve hayat madeni bir paranın iki yüzü gibi bir bütündür, birbirinden ayrılmaz.

Ölümü anlamlı kılamayanlar, hayatı anlamlı kılamazlar.