Hoşgeldiniz halkın arasına!

Bugün güzel şeyler yazmak istiyorum Demirel hakkında... Eskiden olduğu gibi... Bir "Bilen" derken kendisine, içimde duyduğum o sevgiyi, inancı yeniden yeşertmek istiyorum. Sevginin külleri arasında, adaletçi, hürriyetçi, demokrat Demirel''i bulmak istiyorum...

Demirel, Güniz Sokağa dönüyor. Binbir hatıra canlanıyor gözlerimin önünde. Hep "evin kızı" mütalâa edildiğimiz günler geliyor hatırıma. Sanki zaman tünelinden geçiyorum. Bir film makarası geriye doğru sarıyor.

Demirel''i destekleyenler

1980''li yılların başı. Henüz etrafında ne Cavit Çağlar var, ne Kâmuran Çörtük. Ne de bugün onu alkışlayan, "değişti" (keşke değişmeseydi N. I.) diye göklere uçuran gazeteciler.

Bugün Çankaya''dan çıkmayan imtiyazlı kalem erbabı, ortalarda yok o zaman.

Kadir Has, Halit Narin, Nihat Gökyiğit, tek tük işadamı ve bir de ben. Özal''a rağmen Demirel''i seven ve sevdiğini de gösterebilen birkaç kişiydik ancak.

Tabiî Anadolu''nun dörtbir yanından sevgi dolu mesajlar geliyordu. Anadolu insanı, kâh tereyağı, bal, zeytin, kâh yumurta, kâh koyun veya akla gelebilecek her türlü erzağı göndererek, "Büyük Türkiye''nin sevdalısı" liderini besliyordu.

Demirel''in Güniz Sokak''taki evinde, bir oda, soğuk hava deposu gibi inşa edilmişti. O erzak orada muhafaza ediliyordu.

Siyasî yasaklı

Alt kattaki çalışma odasına gelince: Arkada koca bir kütüphane. Önündeki masada da gelişi güzel yerleştirilmiş kitaplar. Kırat bibloları. Aralarında seramik olan var, tahta veya kristalden yapılanı da.

Duvardaki fotoğraflar İslamköy''den başbakanlığa uzanan başarılı bir kariyeri sergiliyor: Çoban Sülü... Ardından fötr şapkalı Başbakan Demirel...

Altı kere gitti yedi kere geldi...

Altıncı gidişinde siyasi yasaklı oldu. Partisi kapatıldı.

Orgeneral Haydar Saltık''ın "Bay Demirel" hitabıyla kaleme aldığı ve kapatılan Adalet Partisi Genel Başkanı''nın beyanat vermesini, toplantı yapmasını yasaklayan bir bildiri asılıydı duvarında. Demirel, "Herkesin hak ve hürriyetleri Anayasa ile sınırlanır. Benimkini bu bildiri belirliyor" derdi. Bu yüzden de, sözkonusu bildiriyi, göze görünen bir yere asmıştı.

Hak gasbı karşısındaki isyanını hatırlıyorum. Baskılardan yılmamış, aksine diri diri mezara gömülmek istenirken, kendisini bir demokrasi sembolü haline getirmeyi başarmıştı.

Hamzakoy''dan, Çankaya''ya, hürriyet meşalesinin aydınlattığı yoldan geçerek çıktı. Dudaklarında demokrasi türküleri, cebinde Türkiye Cumhuriyeti Anayasası. Hak ve özgürlük nutukları ona eşlik etti, önce başbakanlık sonra cumhurbaşkanlığına giden süreçte.

"Benim köylüm", "Benim işçim", "Benim memurum", "Benim esnafım", "Benim dar gelirli vatandaşım", babayı devletin zirvesine taşırken, kendi seslerine daha fazla kulak verecek bir büyük Türkiye hayal ettiler.

"Türk milletinin % 10''u İsviçreli gibi yaşıyor, % 90''nı Bangladeşli gibi" diyordu baba.

Demek, daha adil bir dönem için çalışacaktı.

Ama öyle mi yaptı?

Demokrasi sembolü

Yukarıdaki soruya cevap verecek değilim bugün.

Bugün, hep güzel şeyler yazmak istiyorum. Kalemimin ucuna gelenleri, yazıya dökmeyeceğim.

Bir demokrasi sembolü neden 28 Şubat''ta tankın altında kaldı, bunu sormak ve irdelemek istemiyorum. Belki serbestçe konuşmaya başlayınca, kendisi haklı gerekçelerini sıralayacaktır. Kimbilir???

Bugün anıların bahçesinde dolaşıyoruz. Karşılığında hiçbir şey beklemeden, sırf Türkiye daha demokrat olsun diye koşuşturduğumuz yılları hatırlıyorum.

Demirel bir sembol isimdi. Nasıl da dalgalandırıyordu meydanları.

"Sadece güvenlik değil... Sadece ekmek değil. Güvenlik için hürriyetlerinden vazgeçenler, gün gelir her ikisinden de olurlar"

"Doğru Yol''dan giden topal, eğri yolu seçen atletten daha hızlı hedefine ulaşır."

Zincirbozan mesajları

Zincirbozan''dan gönderdiği mektuplarda, hep aynı demokrat ve hürriyetçi üslûp hâkimdi:

"Ya demokrasi olacaktır. Ya başka bir şey olmayacaktır. Yani yalnız ve sadece demokrasi olacaktır. İpotekli, mahcur, bir vesayet veya velâyet rejimi yerine, her türlü zincirleri kırılmış hür bir rejim olacaktır."

"Türk devleti, Türk milletine aittir. Türk milleti, Türk devletinin dolgu malzemesi değildir."

"Millet, kendilerini üstün görenlere bir ders daha verecektir mutlaka. İşte burada "ya karnıdır" "ya sırtıdır"a gelinir. Anlaşılıyor ki, gemi azıya alanlar, keyfiliklerini sonuna kadar devam ettirecektir. Kavganın yarını olmaz. "Kartaca yıkılacak" diyenler kazanacak. Demokrasinin sahtesini yapmaya çalışanlar yazık emeklerinize. Hakikisi varken, bir bahar yağmuruna dahi dayanamayacak bu çamurdan evi neden inşa ediyorsunuz?"

"İnşirah sûresi, her zorluğu bir kolaylığın takip edeceğini müjdeler. Her gece iki gündüz arasındadır."

" Siyaset, bittiği yerde başlar. Türkiye''nin varacağı yer, hürriyetçi, demokrat, antifaşist, antimilitarist cumhuriyettir. Bu şablona uymayanlar boşuna nefes tüketmesin. Onlar ot gibidir. Bir süre yeşil dururlar, sonra kurur, kaybolup giderler"

"Kul imtihandadır. Allah bizim, sabır ve metanetimizi, milletin davasına bağlılık ve sadakatimizi ölçüyor. Mutlaka başarı milletin ve onun hukuku için mücadele edenlerin olacak. Milleti kimse aşamamıştır."

"Vatandaş, mücadelenin bırakıldığı, pes edildiği, teslim edildiği, davanın çiçek gibi solduğu, ağaç gibi kuruduğu kanaatine gelmemeli. Onun için mukavemet diri tutulmalı. Zafere ulaşmak zaman alabilir. Ama netice milletin zaferi ile bitecektir. Bu bir maratondur. Nefes ister."

"Benim insanım, kendi ülkesinde, kendi devletinin elinde esir olmaktan kurtulacak, kendi kaderinin sahibi olacak. Kişi değil, vatandaş olacak."

"Sadece demokratik devlet ebed müddet. Zorba devlet neden ebed müddet olsun?"

"Hürriyeti, adaleti, hakkı savunanlar, müstebitlere galip gelmiştir. Hiç çocuğunun ismini Nemrut, Firavun, Neron koyan var mı? İbrahim der, Musa der. Kuran-ı Kerim''de "Haberiniz olsun ki Allah''ın lâneti zalimlerin üzerinedir" deniliyor. Hazret-i Peygamber, "Kıyamet gününde, Allah''ın ençok sevdiği, ona en yakın olan kimse, âdil hükümdardır. Allah''ın ençok nefret ettiği ise zâlim hükümdardır" buyuruyor."

"Önde sivil elbise giymiş generaller. Arkada üniformalı generaller. Üniformalarını çıkartmışlar ama ordu hâlâ arkalarında. Gerekçe hep hazır. Tâ 1912''de yazılmış; Halâskâr Zâbıtan gerekçesi: "Memleket uçuruma gidiyor, aman kurtaralım" Ah Türkiye şu kurtarıcılardan bir kurtulsa!"

Demirel Çankaya''dan iniyor. Aramıza geliyor.

Güniz Sokak hatıraları canlanıyor zihnimde. Hürriyet nutukları ile çınlayan o muhteşem miting meydanları gözümün önünde.

Demirel değişti mi? Ben mi değiştim? Neden yollar ayrıldı 28 Şubat''ta?

"Halâskâran Zâbıtan''dan" kurtulmanın gerekliliğini savunan Demirel, niçin tankın altında kaldı? Acaba bu şekilde Parlamento''yu mu kurtardığını zannetti?

Hoşgeldiniz aramıza Demirel... Konuşun da, milli iradeye ipotek konulur, millet öz vatanında garip hale getirilirken, neden sustuğunuzu bu halk öğrensin.