Türkiye"nin meseleleri

Türkiye daha bir süre Apo''yu tartışacak. Ecevit, hadiselerin seyri içinde soğukkanlılığını korudu, partisi ve kendisi için, siyasi bir kazanç peşine düşmedi. Fakat, "Pişmanlık Yasası" konusunda, gene hislerine mağlup oldu. Fazilet Partisi ve CHP ile temas kurmadı. ANAP ve DYP liderleri ile görüştükten sonra, Meclis''in toplanamayacağı hükmüne vardı. Pişmanlık Yasası''nın seçim sonrasına kaldığını söyledi.

Keşke, FP ve CHP''liler inisiyatifi ele alıp Meclis''i toplasa ve Pişmanlık Yasası''nı onlar çıkarsa.

Vakit kaybetmemek lazım. Apo''nun aldattığı gençler, dağlardan inmek için bu kanunu bekliyorsa, seçim bahane edilir mi hiç?

Türkiye''nin gündeminde Apo''dan başka maddeler de var elbette. Bunlardan biri, Erbakan''ın muhtemel adaylığı. Erbakan, anayasal hakkından yararlanarak milletvekilliğine aday olmak istiyor. Türkiye''de hukuk kuralları siyaset terazisinde tartılmasa, bu hususu tartışmaya bile gerek yok. Açacaksınız Anayasa''nın 69''ncu maddesini ve okuyacaksınız:

"Bir siyasi partinin temelli kapatılmasına, beyan veya faaliyetleriyle sebeb olan kurucuları dahil üyeleri, beş yıl süreyle, bir partinin kurucusu, üyesi, yöneticisi ve deneticisi olamaz."

Sonra açacaksınız Refah Partisi hakkındaki kararı, okuyacaksınız ve gene, "Erbakan''ın, 5 sene müddetle, bir partinin kurucusu, yöneticisi, deneticisi veya üyesi olamayacağını" göreceksiniz.

Burada tartışılacak bir mesele yok. Eğer Anayasa Mahkemesi, Siyasi Partiler Kanunu''ndaki yasağı geçerli saysa idi, Erbakan''ın 5 sene değil, "10 sene müddetle", sadece "kurucu, yönetici, denetici ve üye" değil, aynı zamanda, milletvekili de olamayacağını karara yazardı.

Kanun ile Anayasa hükmü çelişince, geçerli olan metin anayasa''dır. Üstelik, Anayasa değişikliği, 1995 yılında gerçekleşmiştir. Bu suretle, Siyasi Partiler Yasası''nın, "bir partinin kapatılmasına yol açanların yasağını düzenleyen" hükümleri ilga olmuştur.

Siyasi Partiler Yasası''nın 95''nci maddesi, sadece Erbakan açısından değil, başka yönlerden de Anayasa''nın değiştirilen metnine aykırıdır.

95''nci maddeye göre, "Temelli kapatılan siyasi partilerin, kapatılma tarihinde üyeliği devam eden kurucuları, genel başkanı, merkez karar yönetim kurulu ile her kademedeki yönetim ve disiplin üyeleri ve TBMM siyasi parti grubu üyeleri, bir siyasi partinin kurucusu, yöneticisi ve deneticisi olamazlar. Bunlardan, fiilleriyle bir siyasi partinin kapatılmasına sebeb olanlar, 10 yıl süreyle başka bir partiye alınamaz ve milletvekilli için aday olamaz."

Eğer, Siyasi Partiler Kanunu''nun 95''nci maddesi hâlâ geçerli olsaydı, Refah Partili milletvekilleri veya il ve ilçe yönetimleri de, Fazilet Partisi''nin hiçbir yönetim kademesinde görev üstlenemeyecekti. Oysa 1995 yılındaki Anayasa tadilatı bu yasağı kaldırmıştır. Tıpkı, milletvekili olma yasağını kaldırdığı gibi.

Eğer 1995 yılından sonra, bir uyum kanunu çıksa ve bu kanun, partinin kapatılmasına yolaçanların milletvekili seçilemeyeceğini öngörseydi, durum daha farklı olurdu. Çünkü, 1995''teki Anayasa değişikliği ile mevcut hükümlerin ilga edildiği artık iddia edilemezdi. O zaman, Anayasa Mahkemesi''ne müracaat etmek suretiyle, yeni kanunun Anayasa''ya aykırılığı ancak öne sürülebilirdi.

Gündemin bir başka önemli konusu başörtüsü. Bursa ve Karadeniz Ereğlisi''nden sonra, diğer illerde de İmam Hatip Okulları''na giden kızların başları zorla açılmak isteniyor. Yaz aylarında, beşinci sınıfı bitiren çocukların Kur''an kurslarına devam etmesi imkânı da, Danıştay kararı ile gene rafa kalktı.

Sekiz yıllık kesintisiz eğitim, kışın, Kur''an kursuna gitmeyi zaten yasaklıyordu. Diyanet İşleri Başkanlığı''nın mevcut yönetmeliğindeki bir imkândan (yaz aylarında, yaş sınırı aranmaksızın, Kuran öğretimi hizmeti devam edecektir) hükmünden yararlanılarak, yaşı küçük olanların dini eğitim almaları serbest bırakılmıştı.

Konuyla ilgili olmayan bir grup "laikperest" vatandaş, Danıştay''a dava açmış ve Diyanet İşleri Başkanlığı yönetmeliğinin iptalini sağlamış.

Herhalde dinimizin genç dimaları zehirlemesinden korkuluyor!!!

Laiklik konusunda esinlendiğimiz Fransa''da bile böyle bir din düşmanlığı yok. İlkokullarda çarşamba günleri ders verilmez. Çocuklar, eğer ebeveynleri isterse, çarşamba günü Kilise tarafından organize edilen din derslerine gider. İlkokulda çarşamba günü tatil olmasının sebeb-i hikmeti budur. Daha ileri sınıflarda da, ders saatleri haricinde, dini eğitim alma imkanı mevcuttur.

Laikliğe ters düşen, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası''ndaki mecburi din eğitimidir. Aslında, din eğitiminin devlet tarafından verilmesi de laiklik ilkesiyle başdaşmaz. Dünyanın hiçbir yerinde, din eğitiminin kendisi, laiklik ilkesi ile çelişmemektedir.

İşte Türkiye böyle garip bir ülke. Şu işe bakın. Adam kendi çocuğunu Kur''an kursuna göndermediği gibi, başkasının da göndermesine karışıyor. Danıştay''a müracaat edip, Dinayet''in yönetmeliğini iptal ettiriyor.

Hukukun üstünlüğü değil, üstünün hukuku!

Eşi başörtülüyü ordudan atarsınız. Başörtülü kızları üniversiteden, hatta İmam Hatip okullarından uzaklaştırırsınız. Ailelerin, çocuklarını Kur''an kurslarına göndermesini engellersiniz.

Tüzükte veya kanunda hiçbir yasak bulunmamasına rağmen, başörtülü milletvekilinin sıkıntı yaratacağını ihsas edersiniz. Gözdağı verirsiniz.

"Geçme namert köprüsünden ko aparsın su seni"

Zulme boyun eğmek, namerde teslim olmak, zillet içinde yaşamak, şerefli insanlara yakışmaz.

Her parti, böşörtülü hanım milletvekillerini Meclis''e sokmalıdır.

Erbakan da, muhakkak milletvekilliğine aday olmalıdır.

Süleyman Demirel ve çevresi, "28 Şubat''ı unutmayın" diye uyarıyor. Tansu Çiller bu çarpık mantığa güzel bir cevap verdi: "28 Şubat, tabii bir olaysa, demokrasinin olağan akışı içinde kabul görecek bir süreç ise, uyarmaya ne gerek var? Yok eğer hukuk devletine ters düşen bir gelişme ise, sizin oradaki vazifeniz uyarmak mıdır? Yoksa, anayasal çerçeve içinde kalınmasını mı sağlamaktır?"

Acaba, 1982 Anayasası''nın yerini, biz fark etmeden, 28 Şubat Anayasası mı aldı?