Yılmaz nefreti ve AB

Türkiye''nin, Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği''nden dışlanmasının yarattığı inkisar ortada. Belki de bekleniyordu böyle bir gelişme. Ama ne olursa olsun, Avrupa savunmasından dışlanan bir Türkiye''nin, bu sonucu kolay kolay hazmetmesi düşünülemez. İşte bu tür gelişmeler, Türkiye''nin AB sürecindeki ilerleyişini haklı olarak sekteye uğratıyor, yerine göre de derin kuşkulara yol açıyor. Acaba Türkiye, ne zamana kadar tek taraflı fedakârlıklara mecbur olacak sorusunun cevabı bir türlü bulunamıyor.

Anlayacağınız, bu noktada Türkiye derin bir ikilem yaşıyor. Adeta Türkiye ikiye bölünmüş vaziyette. Bir yanda, Kopenhag kriterleri de dahil olmak üzere, üzerimize düşen vecibelerin süratle yerine getirilmesini isteyenler!.. Süreci hızlandırmanın başka bir yolunun bulunmadığını ileri sürenler yani.

Bir de aksi yönde düşünenler var tabiî ki. Şimdiki halde bu kesimleri, AB muhalifleri olarak nitelemek, bize göre hayli aşırı bir iddia olarak görünüyor. Bu kesimler de Türkiye''nin AB''a girmesinden yana. Fakat batıdan gelen her teklifi, hemen iyi niyete yorup üzerine atlamak istemiyorlar. İşte diyorlar, Türkiye NATO''nun içinde olduğu halde, Güvenlik ve Savunma Kimliğine dahil edilmiyor. Aynen Gümrük Birliği''nde olduğu gibi bir muâmeleye maruz bırakılmak istemiyoruz. Diğer meseleler de hemen hemen böyle. Hal böyle olduğu için, Kopenhag kriterleri de dahil, aşırı bir iyimserliğe kendimizi bırakmadan, gelişmeleri test ederek, mukabil önermelerin oluşturulmasından yanalar. Daha doğrusu, tek taraflı fedakârlıkların bizi nereye götüreceğinden haklı olarak kuşku duyuyorlar.

Daha da ileri giderek, Avrupa Birliği ve ABD''nin bu noktadaki aşırı tazyikini anlamakta zorlanıyorlar. Ortada fol yok yumurta yokken; Ege Ordusu''nun lağvını, Kıbrıs''ta tek taraflı fedakârlıkları ve bir de üstüne üstlük İran-Türkiye ilişkilerinin destabilizasyonu gayretlerini Türkiye anlamakta güçlük çekiyor. Türkiye ve Rusya''nın karşılıklı tahrikini de buna ekleyebilirsiniz siz.

Türkiye AB''ı istemiyor mu?

Bütün bunlara bakarak, bazılarının iddia ettiği gibi, acaba Türkiye Avrupa Birliğine girmek fikrinden rücû mu ediyor dersiniz? Hayır, bütün bunlara rağmen biz öyle düşünmüyoruz. Türkiye ihtiyatlı, kademeli, önününü görerek bir ilerlemeden yana. Daha doğrusu, aşırı iştahlı ve AB''a girmeye mecbur, çaresiz bir ülke görüntüsü vermek istemiyor. Bize göre gelişmeleri böyle algılamak lâzım.

Biraz daha ileri gidelim: Bu noktada Ecevit böyle düşündüğü gibi, asker de böyle düşünüyor. Hatta hatta, DYP lideri Çiller bile, ben de sizin gibi düşünebilirim, düşünmeye hazırım demeye getiriyor. MHP''nin tavrının ne olduğuna da varın siz karar verin. Manzara bu olduğu halde, orta yerde, AB konusunda biraz farklı düşündüğü anlaşılan iki parti kalıyor geriye. Fazilet Partisi ve Anavatan Partisi!..

Ne yazık ki politikayı ve politikanın daralma ve açılma dönemlerini zamanında kavrayamayan bazı sınıflar, iyi geçimi ve beraber yaşamanın lüzumunu idrak etmeyen geçimsiz aile bireylerini andırırcasına, durmaksızın eski defter karıştırmakla meşgûller. Sen eskiden şunu demiştin, şunu yapmıştın vs. Doğru, kabul de, buradan nereye varacağız? Kendinin planladığı bir strateji var da onu mu uyguluyorsun; yoksa bir başka kesimin kurduğu ve mahiyetine de eremediğin bir başka stratejinin kurbanı mı oluyorsun? Hele bazıları da var ki, asrı saadette kabileler arasına nasıl nifak sokulduysa aynı yöntemi uyguluyorlar: "Onlar size eskiden neler yapmıştı, nasıl olur da unutursunuz?" cinsinden akla gelmedik tahrikler!..

Maalesef Türkiye''de sivil siyaset; muhalifimi tasfiye ediyorum derken, kendini tahrip ediyor da bunun farkına varmıyor. Buna dense dense, "Bindiği dalı kesmek" denir. Dolayısıyla çoklarını aklı selimin değil, bir takım şuur altı septomlarının ve ilkel bazı reflekslerin idare ettiğini söylemek hiç de yanlış olmasa gerektir.

Yılmaz nefreti bir gün biter

İsterseniz özetleyelim: Türkiye''nin yaşadığı son hükümet krizi ve Yüce Divan tulûatları, doğrudan AB süreci ile ilgilidir. Dolayısıyla herkesin aklını başına toplaması gerekiyor. Buradan bir adım daha ileri giderek söyleyebilirim ki, ileriki bir aşamada, aşırı Yılmaz muhalifleri, ray değiştirmek durumunda kalabilirler. Bu birincisi!..

İkincisine gelince: Orta yerde duran AB-Türkiye krizi veya farklı stratejik tutumlar konusunda, Türkiye ileri gelenleri sağlıklı bir müzakere geliştiremiyor ve hatta konuşamıyorlar. MGK zeminleri de buna dahil.