Açık mesaj, net talep...

Siyasetle sosyolojiler arasındaki bağın kopukluğu, siyasetin anlamlı temsil mekanizmaları oluşturmasını engelliyor. Siyaset; sosyolojilerin ifadesi olmaktan çok mürşidliğini üstlenmeye kalkıyor ve böylece organik siyasal oluşumlar meydana gelmiyor, gelemiyor. Resmi devlet politikası da siyasetle sosyolojiler arasında tampon bölgeler oluşturma hassasiyeti ile hareket etti hep. Bu hassas bölgeler, "milli birlik ve beraberlik," "kamu düzeni" ve "istikrar" gibi etiketlerle işlevselleşti. Devlet, bu şekilde davranarak, siyasetle sosyolojiler arasında tam bir bağın oluşmasını engelleyen bir işlevi, "beka" refleksinin umdelerinden biri sayarak hareket etmeyi önemsedi. Son bir-iki yıllık süreçte ise bu tavrını değiştirdi. Olumlu yönde değil tabii...

Devletin tavır değişikliği siyasetle sosyolojiler arasındaki tek mümkün ilişki biçimini tam anlamıyla sterilleştirmek üzerine kurgulanıyor artık. Siyasetle sosyolojiler arasında tampon bölgeler olmasını aşıyor "kurgu" ve siyaseti tampon bölgelerin muhasarası altında yaşamaya mecbur bırakıyor. Siyaset yönünü şimdiye kadar zayıf bağlarla da olsa çevirdiği sosyolojilerden tümüyle kopuyor. Yönünü sadece devlete çeviriyor. Siyasal partiler de sadece reklam kampanyalarının farklılığından ibaret ve sadece bu içi boş propaganda farklarıyle varlık ve temel bulan kategorilere dönüşüyor. İşte bu noktada demokrasi bir usül rejimi olmaktan çıkıyor ve tamamen esaslar rejimine dönüşüyor. Devletin reflekslerinin çeşitli siyasi partilerce tekrarlanmasından ibaret bir çoğulluk hali (çoğulculuk değil) halkın seçimine sunuluyor. Sosyolojiler de devletin sıkı markajına kendilerini uydurmaya zorlanıyor. Nedir bu peki?

Siyasetin bittiği bir noktadır. Devletin sosyolojileri "hizaya" sokmasının "istikrar" olarak etiketlenmesidir. Devletin dayanması gereken demokratik meşruiyetin vatandaşların özgürlüklerini genişleten birşey olmaktan çıkıp, vatandaşların devlete karşı sorumluluklarını yerine getirmelerini koruyan ve kollayan bir asayiş mantığına büründürülmesidir. Siyasetin ortadan kalkmasının "istikrar" olarak adlandırılmasıdır. Kışlalı''nın öldürülmesi ile Türkiye''ye böyle olması mesajı verilmektedir. Bu cinayet, Türkiye''nin iradesine bir dayatmadır aslında. Türkiye''yi yönetenler, bunu farketmeyip, cinayetlerden sonra kendi vatandaşlarına birşeyler dayatmaya devam ediyorlar. Böylece farkında olmadan cinayetlerin hamisi olan dış dayatmalara kapı açmış oluyorlar.