Deprem ve hamd...

Çok yorucu bir beyin fırtınasının en iştahlı yerinde birden gökteki güneş solmaya başladı... O ana kadar yüzlerce görüş dile getirilmiş ve kıyasıya bir düşünce savaşı yaşanmıştı. Artık olgunlaşan güllerin kokularını en cömert şekilde yaymaya başladığı "o" noktayı taklit edercesine saatler süren bir tartışma da en verimli noktasına gelmişti. Fakat günler öncesinden haberdar olduğumuz "güneş tutulması"nı bile unutturan bu cezbedici tartışmanın tam ortasındayken aniden güneş solmaya ve varlığıyla değil "yokluğuyla" kendini hissettirmeye başladı. Güneşin çekilmeye başlamasıyla, havada uçuşan fikirler, bastırılmakta zorlanan heyecanlar ve eldekileri bir yere bağlamaya dönük dayanılmaz arzular birdenbire silikleşti, pörsüdü ve sanki hayatın kaynağı silinmeye yüz tuttu.. Herşeyin üstünde ve ötesinde olan bir "Hesap" kendini beyan etti ve anlı şanlı hesaplar, dayanılmaz arzular ve özenle beslenmiş heyecanlar uçtu gitti. Gökten süzülen büyük harfle "Hesap," yerde filizlenen küçük harfle "hesapları" hizaya soktu.

Ve, dün sabah saat 03:00''da yaklaşık bir üç günlük uykusuzluğu dindirmek üzere yastığa başımı koyalı bir yirmi dakika olmuştu ki, bu sefer büyük harfle "Hesap" küçük harfle "hesaplar"ı yerin derinliklerinden kucaklayarak yaklaşık bir 45 saniye sıktı ve bıraktı... Son üç günü ve depremin başlangıcına tekaddüm eden saatleri yoğun felsefe ve siyaset tartışmalarıyla geçirmiştim. Uykusuzluğun fon müziğinde yüzlerce görüş, bilgi ve istihbarat zihnimden hayatıma intihar saldırıları yaparken, odanın iki ucunun sırayla üstüme gelip gittiği hissiyle uyandım. Bir İstanbul gecesi sokaktan gelen kadın çığlıklarıyla bölünmeye bile fırsat bulamadan "yırtıldı." Trafik rutinliğindeki binlerce "hesap," iradesine karşı konulması mümkün olmayan "Hesap"ın göz kırpmasıyla tarumar oldu. Gecenin sessizliğini delen tren sirenleri gibi bir daha asla kapanması mümkün olmayan bir yarayı açtı ve gitti...

Şimdi sizlere bu yazıyı yazarken yüzlerce ölüm haberi ve harabeye dönmüş yüzlerce binaya eşlik eden yer sarsıntıları devam ediyor. Yazı yazdığım bina neredeyse her cümle başında hafif ya da şiddetli şekilde sarsılıyor. Bütün hesapların üzerinde olan "Hesap," tutkulu bir aşk''tan sonraki ayrılık acısı gibi santim santim kendini hissettirerek ve tattırarak hiç acele etmeden çekiliyor. Büyük "Hesap" gündemimize girmeden, binalarımızın bu kadar kolay yıkılmasına ve kurtarma çalışmalarının ilkelliğine dair "hesapları" çokça konuşacağımız besbelli. O nedenle ben bu yüzüne bakmıyorum olayın. Beceriksizce de olsa zamanın çürüten sıradanlığı içinde yuvarlanan beşeriliğimizi gökten süzülerek "saran" ve ardından yerin derinliklerinden kucaklayarak "kavrayan" bir "iz"e dikkat çekiyorum. Ve, bütün haller için Kadir-i Mutlak olan Allah''a hamd olsun, diyorum. Şirk müstesna...