Felaket...

Bir felaketi sever gibi sevmeli bir kadını demek çok kolay olacaktı benim için. Ama bir felaketi sever gibi sevmeli bir kadını demeyecek kadar dürüst davranacağım bugün.

Bu dürüstlüğün herşeyin devletlu bir değeri olduğu bir dünyada sehpaya başını uzatmış bir eşkiyanın kellesi kadar değersiz olduğunu biliyorum.

Ve, bırakın bir felaketi sever gibi bir kadını sevmeyi, sevmenin bir nehirde akan isimsiz bir nilüfer gibi hayatlarına girmesinden korkan bir halkın, devletlerini kadınlarından çok sevecek kadar cansızlaşmış bir topluluğun içinde konuştuğumu biliyorum.

Fakat yine de bugün dürüst davranacağım.

Bir kadını bir felaketi sever gibi sevmekten bahsetmeyeceğim.

Bir felaketi sevmekten bahsedeceğim.

Evet bizzat felaketi sevmekten.

Felaket gibi bir tutkuyla sevmeyi bile az bulmalıyız artık.

Bizim derdimize deva değil adı koyulmuş hiçbir tutku.

Bizzat felaketi sevmeliyiz...

Tutkuya can veren toprakların sırrını bilsek de, binbir çeşidi avuçlarımızın içinde saklanıyor olsa da, adı koyulmuş hiçbir tutku derdimize deva değil bizim.

Güneş yüzü görmemiş tutkular bulmalı.

Sevmekten korkan, felaketi sever gibi sevmeyi bile hainlik sayan bir halkın içinde bizzat felaketi sevmeye cüret etmeli artık.

Bir kadın, çokça sevilmeyi hakeden bir kadın bir felaket gibi gelmemeli hayatımıza, bütün saflığı ve hırçınlığıyla felaketin ta kendisi olmalı.

Kadının ismiyle anılmamalı felaket, felaketin tefsiri olmamalı kadın, kadın felaket olmalı, felaket kadının ta kendisi.

Boyun eğen şu dünyaya küstah bir aşkla vermeli cevabı.

Başkaldıran soysuzluğa felaketi koluna takmış olanlar son vermeli.

Bir şehir olmalı kadın, bir şehir kadar var olmalı, isyan kokmalı saçları, gözlerinin rengi geceye açılmalı, avuçiçleri günışığını saklamalı. Ve, bütün bunlar felaketin kod adı olmalı..

Çok sevilen bir kadın gibi olmalı isyanın başkenti, gözlerindeki asiliği kirpiklerinin köprülere yoldaşlık eden gölgesinde dinlendirmeli, avuçiçlerine sığınan günışığı sarnıçlardan sarkmalı tek başına yaşayan sarı güllerin yaprakları gibi, hem zindanlardan kurtaran urganlara benzemeli saçları hem de idam sehpasında boyna geçirilen yağlı sicimlere ve o saçlar o şehrin hepsi taş duvarlı bir havuzda buluşan yolları olmalı, o yollarda hüzün ve neşe, gölgeliklerin ve ışıkların sarmaş dolaş olması gibi resimleşmeli ve her göz kırpışından kadının ve her bir sokağından o şehrin, bir felaket sesini duyurmalı..

Güneş yüzü görmemiş tutkular bulmalı artık.

Ah''ını aldığımız kadınları geçmişten geleceğe taşıyacak, musalla taşında kalmış hesaplara ruh üfleyecek, bir kadının ah''ını almaya cüret etmekten geri durmayacak, yarım kalmış bir hesap nedir bilmeyecek tutkulara isim koymaya kalkışmalı artık.

Şu şehrin ışıkları kadar ele avuca gelmez olsa da, avuçiçindeki çizgiler kadar aşka otağ kurmuş olsa da, herşeyi silip atacak ve herşeyi baştan yazacak kadar adanmış tutkulara koşmalı.

Bir felaketi sevmeli.

Geçmişin ellerinden tutacak, geleceğe göz kırpacak, herşeyi silecek ve herşeyi yeniden yazacak bir felaket istemeli.

Bir kadını bir felaketi sever gibi sevenlerin hikayelerini bırakmalı artık.

Fuzuli''ye, Shakespeare''e, Şeyh Galip''e ve dahi Balzac''a yanıldıklarını söylemekten korkmamalı.

İmparatorlukları yanıltan bu büyük adamlara yanıldıklarını söylemeli.

Onların imparatorlukları bile yıkan tutkularının bize yetmediğini söylemeli.

İmparatorlukları yıkanların başkentlerine saldırmalı.

İktidara karşı tutkunun isyanını dillendirenlerin kudretlerini hedefe koymalı.

İktidara gözdağı veren tutkuya, isimsiz ve mekansız tutkularla cevap vermeli...

Bizzat felaketi sevmeli...

Bir kadını bir felaketi sever gibi sevmenin bu imparatorluklara diz çöktürdüğünü hatırlamalı ama herşeye boyun eğdiren şu dünyaya bunun yetmeyeceğini unutmamalı.

Sevilmeyi çokça hakeden bir kadını sevmeli, sevilmeyi çokça haketmesinin felaketin ta kendisi olması olduğunu bellemeli.