Gerçeğin kendisi değil, kimin işine yarayacağı önemli...

"Umut Operasyonu" sürerken, ele geçen bilgilerin aydınlatıcı yönünden çok spekülatif taraflarının öne çıkması o bildik durumu tekrar önümüze koydu. Teröre karşı her operasyonun ardından "çözüm" olarak sunulan bilgi ve belgeleri, bizzat işin uzmanları çekimserlikle karşılıyorlar. Devletin olayları çözmek istediğine, doğru yolda olduğuna ve ciddi mesafeler alınacağına herkes güvenmek istiyor. Fakat bu güven duygusu ve teröre darbe indirilmesi beklentisi, bir yandan, yapılan açıklamaların en başta "seçilmiş bir hedefe doğru yönlendirilmesi" gayretinin gölgesi altında, öte yandan, medyanın hem savcı hem hakim pozisyonuna kolayca girmesinin getirdiği karmaşa içinde zedeleniyor.

Yıllardır çözülemeyen cinayetlerin çözüldüğüne dair neredeyse "dönemsel" karakterde operasyonlar yapılıyor ve "mevsimlik" karakterde bilgilere ulaşılıyor. Sonuçta yakalananların daha önce yakalanıp serbest bırakılmış olmasından, kayıtlara geçmiş kimi ilişkilerin yeniden piyasaya sürülmesine kadar bir dizi şüphe ortalığı kaplıyor. Olayların çözülemeyen tarafları çözülen taraflarından hep fazla olmak kaydıyla işler bir şekilde ilerliyor gözükürken, gerçekte yerinde sayıp duruyor. Gerçekten çözümlere ulaşılması ve özellikle cinayetlerin ardındaki sır perdesinin aralanması "bir dahaki sefere..." temennisiyle erteleniyor.

Bütün bu olaylarda dikkat çeken iki ana eksen var. Birincisi olayların iç kurgusundaki "çelişkiler." Bu çelişkiler kendini, kapsamlı organizasyonlara sırtlarını dayayarak cinayet işleyenlerin, adeta kolayca bulunmak için iz bırakmalarından başlayarak gösteriyor ve karmaşıklaşarak devam ediyor. Eksenin öbür tarafında ise cinayetlerin işlendiği zamanlar kadar, aydınlatıldığına dair "mevsimlik" olarak yayılan haberlerin de hep iç politikada belli bir dönüm noktasına karşılık gelmesi ve bunun zincirleme bir biçimde dış politikadaki bir biçimlendirmeyi hedeflemesi... Cinayetlerin işlenme zamanları kadar, sözde aydınlatılma zamanlarının da bu "temel kural"a uyması ya da cinayetlerin aydınlatılmasıyla ilgili gerçekten bir mesafe alınması sözkonusu olduğunda birilerinin bu "temel kural"ı hemen işler hale getirmesi çok dikkat çekici oluyor. Zaten bu okadar sırıtıyor ki, istihbarat ve terör uzmanlarının bu paralelliklere dikkat çeken açıklamaları, olayların aydınlandığını ve artık sonuca ulaşıldığını söyleyenlerin açıklamaları ile eşzamanlı günyüzüne çıkıyor.

Cinayetleri kuşatmış olan sislerin dağıtılmasının ve her türlü terör mühendisliğinin ortaya çıkarılmasının bu ülkenin hukuk düzenine katkıda bulunacağına hiç kuşku yok. Fakat gerçek delillere dayanmayan analizlerin ve belli hedefleri kendine seçerek sahne alan bilgi ve belgelerin eşlik ettiği operasyonların tam tersi amaçlara hizmet ettiğini de bugüne kadar defalarca gördük. Kamuoyunda, cinayetlerin ortaya çıkması için geniş bir mutabakat temelinde yükselen bütün beklentilere rağmen, bilgi ve belgelerin belli bir dış politik hedefe yönelecek şekilde sevk ve idare edilmesi ve günyüzüne çıkarıldığı söylenen olayların "iç kurgusundaki çelişkilere" istihbarat ve terör uzmanları tarafından dikkat çekilmesi bakımından "umut operasyonu" aydınlatıcı taraflarından çok tartışmaya konu olan taraflarıyla gündeme oturdu. Emniyet sorgusu ile yargı kararının medyanın büyük çoğunluğunda birbirine karıştırılması zaten işin sıhhatini zedeliyordu, bir de buna Türkiye''nin dış politikasını etkilemenin ötesine geçerek, Türkiye''yi belli bir dış politika biçimlendirmesinde "enstrüman" haline getiren gelişmeler eklenince dikkat dağılması kaçınılmaz oldu.

Bütün bunlar, sıhhati yeterince test edilmemiş bilgi ve belgelere, iç politikada birilerini köşeye sıkıştırmak için "fırsat" yaratır umuduyla aceleyle sarılma geleneğinin hâlâ gücünü korumasından oluyor. Dar bir bakışla olaylara bakanlar, gerçeğin kendisinden çok "kimin işine yarayacağını" gözönüne alınca, olan Türkiye''ye oluyor.