Hükümet ve piyasa değil, yurttaşlık onuru ve aidiyet

Siyasi partileri de içine alan siyasi sistemin Derviş''in "siyasi denklem"e dahil olmasıyla bu derece kilitlenmesi karşısında siyaset esnafının çok düşünmesi gerekir.

Siyasetin sahasının açık bir pozisyon alışla siyaset-dışı güçler tarafından daraltılmasının üzerinden şu kadar zaman geçti, ama siyaset suni solunum cihazından henüz çıkamadı.

Kuşkusuz siyaseti dar alana öteleyen gelişmeler düşen bir ivmeyle de olsa etkisini sürdürüyor. Buna karşılık siyaset kurumunun "özneleşmesi" yönünde hareketlenen hiçbir odak yok. Hatta tam tersine, siyasetin bundan sonra içerik olarak daha çok parçalanmasına yol açacak gelişmeleri "kışkırtan" ve siyaset kurumunun daha da düşkünleşmesi için kullanmaya çalışan odakların senaryoları, gerçek hayatla kolkola girmeye yönelmiş durumda.

Bu durumda siyasetin bir "kalkış noktası" bulması gerekiyor.

Devlet içindeki güç kavgalarında taraf olarak iktidar kapısı aralamaya çalışmak Türk siyasal hayatının genetik kodu. Bu nedenle hem iktidar kanadında hem de muhalefet kanadında, devlet içi güç mücadelelerinin seyrini kollayarak pozisyon belirlemeye çalışmak en esaslı duruşlardan birini oluşturuyor. Siyaset kurumu, "birey"i, "toplum"u, "üretim"i ve "bölüşüm"ü gündemine almaksızın, ülkede nasıl bir yönetim olması gerektiğini tartışmaksızın, devlet içindeki güç mücadelelerine göre ayarlanmaya ve hükümetin kimlerden oluşması gerektiğini belirlemeye çalışıyor.

Sonuçta, bütün bir siyaset kurumu denklemin bir tarafına yığılırken, Derviş''in denklemin öbür tarafında tek başına durması bile, siyaset kurumunun bir ağırlık merkezi olmasına yetmiyor.

Bütün bu tablo siyaset kurumunun "tutunum" noktasını kaybettiğini gösteriyor. Çünkü ekonomik krizden sonra tüm toplumsal desteğini yitiren hükümetin yanıbaşında duran muhalefet de toplumsal desteği toparlayamamak konusunda hükümetle yarışıyor.

Siyasetin bu noktada suni solunum cihazından nasıl çıkacağını doğru belirlemek gerekir. Daha doğrusu, nasıl bir durum ortaya çıkarsa siyaset suni solunum cihazından çıkmış olur, bunu tanımlamak gerekir.

Açık olan şu; mevcut hükümet işbaşından gönderilse ve muhalefet partilerinden oluşan bir hükümet kurulsa bile, bu, siyasetin suni solunum cihazından çıktığına işaret etmeyecek en açık durumdur.

Çünkü hükümetle muhalefet zıt kutuplarda olsalar da aynı siyasal zihniyet çizgisinin üzerinde "hizalanmışlardır". Aynı çizgi üzerinde ama zıt kutuplarda duranlardan ibaret bir siyasi şeması var Türkiye''nin ve sorun, kutuplardan hangisinin hükümet erkine sahip olduğundan değil, bizzat bütün partilerin üzerinde "hizalandığı" o siyasi çizgiden kaynaklanıyor.

Bu noktada siyasetin, bir "varoluş stratejisi" olarak belirlemesi gereken "tutunum" noktasının, devlet içi güç mücadelesinde pozisyon kapmak veya hükümete hangi kutup üzerinden sahip olunacağını tartışmak olmadığı açıktır.

Siyaset, bireye ve topluma yeni bir gözle bakmak zorundandır. Toplumsal hareketliliği ciddiye alarak, buraya "tutunarak" siyasi temsili görünürleştirmelidir.

Ekonomik kriz sebebiyle ülkelerini terketmeye yönelen bu ülkenin yurttaşlarına, dışarıda ucuz iş gücü olmanın ötesinde bir değerleri olduğunu bile söyleyemeyen, bunun nasıl söyleneceğini bilmeyen bir adres olmaktan çıkmalıdır siyaset kurumu.

"Devlet", "hükümet" ve "piyasa" kavramlarının öncesinde, insanların "yurttaşlık onuru", "aidiyet" ve "kimlik" gibi değerlerle ayakta durduğunu, bunları anlamlandıramayan bir siyasal değerler sistemi ile aralarında hiçbir bağ kalmayacağını görmek için Türkiye''nin şu anki halinden daha açık bir mesaj olabilir mi?

Bunlara sırtını çevirmiş bir siyasi düzenin, insanların bir an evvel kaçmak istedikleri bir hayat üretmekten başka bir işe yaramadığı bugünkü kadar net hiç görülmedi.

Belki de bu nedenle, gerçek bir siyaset için bu derece sağlam bir tutunum noktası ilk defa bu kadar güçlü ortaya çıkıyor. Eski siyasi bağları temsil eden siyasi çizginin tüm kutuplarıyla dibe çöktüğü noktada, gerçek siyasi ilişkilerin varoluş zemini sağlamlaşıyor...

Devlete karşı piyasayı savunmak ya da hükümete karşı muhalefete iktidar yolunu açmaya çalışmak, artık sadece hiçliği ifade eder. Yurttaşlık onurunun nasıl yeniden inşa edilmesi gerektiğine, toplumsal örüntülerin ne şekilde siyasi temsile dönüşeceğine ve bu ülkeye aidiyet duymanın hangi yüksek siyasi değerlerle kurulması gerektiğine dair parlak ve gerçek bir siyasi duruş geliştirilmeden, siyaset kurumuna ve ülkeye çıkış yolu yok...