Kongreden sonra "tasfiye" niye beklenmelidir?

FP kongresinin gösterdiği en açık gerçeklerden biri, partinin kendine seçtiği ''söylem''e rağmen gerçekteki ''irade''sini teşhir etmesiydi. RP''nin kapatıldığı günden kongre gününe kadar, FP, kendi farklılığını ''merkeze yürümek'' söylemiyle temellendiriyordu. Bu da öteden beri yapılan ''klan siyaseti''ni terketmeyi, ''katman siyaseti''nin gereklerine uygun politikalar üretmeyi zorunlu kılıyordu. FP, sık sık kendi tezlerinden uzağa düştü ve ne zaman ''katman siyaseti''nin gereklerinden uzağa düşerse, bunu ''kapatma davasının gölgesi altında'' siyaset üretmek zorunda kalmasına bağladı, partinin kurmayları. Fakat ''katman siyaseti''ne yönelen bütün söylemlere rağmen gerçekteki iradenin ''klan siyaseti''ni ne kadar aşabildiği konusunda kamuoyundaki tereddütleri gidermek bir türlü mümkün olmadı...

Kongre günü de görüldü ki, Abdullah Gül''ün yaptığı çıkışa kadar FP gerçek iradesini hep ''klan siyaseti'' noktasına endekslemiş ve oradan bir adım öteye gitmemiş. Partiyi, gerçekte partinin kuruluşundan beri dillendirdiği söyleme uygun biçimde, ''katman siyaseti'' üretebilecek donanımlara kavuşturmayı vadeden ve bundan dolayı kamuoyu desteğini ezici bir şekilde arkasına alan Gül''e karşı, FP kurmayları, ''klan siyaseti''nin bütün kozlarını öne sürerek sahne aldılar. Bu tutum, FP yönetimine ''sayısal galibiyet''i elde etme fırsatı verdi, ama bu galibiyet, hem Gül''ün kongrenin ''siyasal galibi'' olmasını engellemedi, hem de FP yönetiminin kamuoyuna merkeze yürüme şeklinde takdim ettiği siyasetin gerçekte ''söylem''den ibaret olduğunu, ''irade''nin bambaşka bir yönde gerçekleştiğini gösterdi.

FP yönetiminin, ortaya çıkan tabloyu anlamlı bir şekilde değerlendirerek, hem yönetici kadronun pozisyonunu koruma, hem de partiyi büyütme adına tek yol olarak gözüken ''yenilikçi hareket''i içselleştirebileceğini beklemek boşuna. Bu kadar yüksek bir siyasete uygun davranış geliştirme kabiliyeti olan bir yönetim, tüzük değişikliklerinin koridorlarında boğulmazdı zaten. Kongrede sahiplendikleri ''irade'' ise bundan sonra FP kurmaylarının, partiyi küçültme sonucunu doğuracak her türlü teze çekinmeden oynayacaklarını gösteriyor. Bu nedenle yakın dönemde FP''de ''tasfiye'' eksenli tartışmaların egemen olması beklenmelidir.

Çünkü FP kurmayları günde on kere demokrasi talep etmelerine rağmen, demokrasi kavrayışlarının ''devletçi refleksler''den zerre miktar farklı olmadığını gösterdiler. Devlet, ''Susurluk'' olayı patladığı zaman, demokrasi talep edenlerin tam tersi bir yönde duruyordu. Demokratik olmayan, kurumlarını demokratik mekanizmaların denetimine açmamış bir devletin ''Susurluk''tan başka bir şey üretemeyeceğini, bu nedenle denetimin kolaylaşması için devletin küçülmesi gerektiğini söyleyenlere, devletçi bakış, ''Susurluk'' ve benzeri olayların devletin güç zaafından kaynaklandığını, bunu gidermek için de devleti daha çok büyütmek gerektiğini söyleyerek karşılık veriyordu. Demokrasi yerine ''daha çok devlet'' diyerek sorun çözmeye çalışıyordu bu bakış. FP''de egemen olan bakış da ''yöntemsel'' olarak aynı. Partide bir muhalefet ortaya çıkmışsa, bunu değerlendirmek yerine, bunu partinin zaafa düşmesi ve güç kullanımında yetersiz kalması olarak algılıyor. Demokrasi talep eden muhalefete karşı, her türlü yolla, parti içi egemen iktidarı korumanın tedbirlerini almaya çalışıyor. Ortaya çıkan tabloyu da ''partinin kapılarını daha sıkı kapatmak''la giderebileceğini düşünüyor.

Oysa, ''daha çok güç'' talep etmekle nasıl ki devlet bir adım yol alamıyorsa, FP''nin alması da mümkün değil. FP, siyasetin tam orta yerinde bu kadar ciddi bir ivme kazanılmışken, kendi bünyesini, "siyasal karşılığı", FP yönetiminin temsil ettiği ''durum''dan kat kat fazla olan yenilikçilere ait ''duruş''a göre ayarlamazsa, Türkiye''de bir gelecek sahibi olamayacak. Kişilerin iradesini aşan ''hayatın iradesi'', FP yönetimini bir ''durum''a çevirdi, yenilikçileri ise yeni günde ''duruş''un temsilcisi haline getirdi. Belki de FP''nin geleceği, hiç bugünkü kadar kendi ellerinde olmamıştı.