FP''deki istifalara ilişkin eleştiri getireceklere şöyle bir soru sorarak başlayalım: FP''de siyaset standartlarının yükseltilmesi için herhangi bir yol ufukta görünmekte midir? Her türlü tartışmanın "birlik ve beraberliğin bozulmaması"(?) için resmen ya da zımnen "örtbas" edildiği bir yapı içinde siyaset adına ortaya koyulabileceklerin görünürleşmesi için herhangi bir mekanizma var mıdır bu partide? Yoktur. Birtakım kavramların dolaşımı ile elde edilenlerin kişisel iktidarları pekiştirme ve kişisel
FP''deki istifalara ilişkin eleştiri getireceklere şöyle bir soru sorarak başlayalım: FP''de siyaset standartlarının yükseltilmesi için herhangi bir yol ufukta görünmekte midir? Her türlü tartışmanın "birlik ve beraberliğin bozulmaması"(?) için resmen ya da zımnen "örtbas" edildiği bir yapı içinde siyaset adına ortaya koyulabileceklerin görünürleşmesi için herhangi bir mekanizma var mıdır bu partide? Yoktur. Birtakım kavramların dolaşımı ile elde edilenlerin kişisel iktidarları pekiştirme ve kişisel iktidarları kutsamanın ötesinde ulaştığı bir yer var mıdır? Yoktur. Bu durumda parti içindeki tek reel tartışmanın yönetim anlayışını zenginleştirmek için değerlendirilmesi yerine bu şekilde dışlanması tek bir sonuç doğuracaktır: FP fiilen "düşüş"e mahkum olmaktadır.
"İstifalar"ın milletvekilleri boyutunda işaret ettiği husus, parti içi yenileşme çabalarına siyasetin standartlarının yükseltilmesi adına gösterilen teveccühün sınırlı olmasıdır. Daha çok mevcut tartışmaları iktidar mücadelesi olarak algılama ve gerçekleşecek sonuca göre pozisyon belirleme beklentisi esas olmuştur. FP siyasetiyle ilgili olmayı çok geniş bir manada ele alırsak, milletvekilleri düzeyindeki pozisyon belirlemenin partinin kaderi düzeyinde ele alınmasının işin başında yeterince vurgulanmadığı görülmektedir. Bu da meselenin halen partinin içinde bulunduğu siyasi çerçeveyi tam olarak değerlendirerek ele alınmadığına işaret etmektedir. Dolayısıyla FP''nin kendi kaderi ile ilgili tartışmalara teveccüh göstermek hususunda zaafının sadece "irade" düzeyinde değil "muhakeme" düzeyinde de sürdüğünü göstermektedir.
Erbakan''ın bu konudaki tavrının ise yürüttüğü kriz politikası çerçevesinde bu istifaları neredeyse talep eden bir noktada durduğu görülmektedir. Erbakan açısından mevcut tartışmalar partinin içine düştüğü kompozisyon çerçevesinde değerlendirilmemekte, sadece parti içi iktidarın koordinatları düzeyinde ele alınmaktadır. Dolayısıyla bir zamanlar partinin yeni siyasetlere açılması konusunda istekli görünen Erbakan''ın, bu yaklaşımının, sadece taktik bir yaklaşım olduğu, "siyaset" adına hiçbir temellendirmeyi ve içeriklendirmeyi hedeflemediği görülmüştür. Gelinen noktada Erbakan parti içi iktidarın korunmasını önümüzdeki kongre sürecinde sıkıntılı görmüş ve partiyi sıkıştırarak status quo''yu koyulaştırma yoluna gitmiştir. Fakat neticede parti içi iktidarın adresini belirleme koyulaşmış ama partinin geleceği sislenmiştir.
''İstifalar''ın işaret ettiği husus, partinin siyaset standartlarını yükseltmeye dair tartışmaların bu yapı içinde boğulduğudur. Parti içindeki tek reel tartışma FP''nin geleceği açısından son derece verimsiz bir noktaya duyarsızca ötelenmiştir. "Parti"leşme süreci keskin bir virajla geriye işlemeye başlamıştır. FP elde ettiği bütün kazanımları tersyüz ederek kendi geleceğinden boşanmıştır. Şu anda cılız da olsa tek şans, kendilerini bir şekilde bu parti ile ilgili ve sorumlu hissedenlerin "istifalar"ın temsil ettiği taleplere sahip çıkmasıdır.
