Propaganda partileri dönemi

DSP ve MHP''nin hiçbir şey yapmayarak kazandığı oy ve buna karşılık merkez sağ''ın bir türlü gideremediği fikriyat yetersizliği siyaseti zaten sadece varlığı olan ama hiçbir işlevi olmayan bir kategoriye çoktan indirgemişti. FP''nin ise bir yandan bir türlü kendisine yönelen toplumsal dinamizmi siyasetin restorasyonu için kullanamaması, öte yandan sürekli kapatılma baskısı altında tutulması, hemen hemen siyasetin belli bir tartışma şemsiyesi altında doğal bir şekilde yenilenme imkanını gündemden çıkarmıştır.

Aydın Menderes''in FP''den ayrıldıktan sonra merkez sağ''ın yeniden toparlanması için Süleyman Demirel''e Yavuz Donat aracılığıyla çağrı yapması ve bu çağrının içeriği (?), tipik mütereddit politika kavrayışının bir tezahürü değilse eğer, merkez sağ zemininde siyasetin 60''lı yılların tartışma konularının bile çok uzağına/gerisine düştüğünün işaretini vermektedir. Menderes''in ifadesi siyasi ağırlığı bakımından çok reel bir anlama sahip olmayabilir. Fakat bu, sembolik olarak bile olsa, siyasetin hiçbir işlevi olamayan tartışmaları yürütmek bakımından bile içine düştüğü durumu sergilemeye tek başına yeter: Merkez sağ birbirine rakip birçok odağın sinerjik gayretiyle tarifsizliğe, işlevsizliğe ve tümüyle içeriksizliğe "teslim edilmiştir." O yüzden merkez sağ''ı temsil eden siyasi partileri de, Menderes tarzı yeniden yapılanma projelerini de geçelim...

FP açısından durum ise gerçekten artık sosyoloji ile değil psikoloji ile izah edilmeye muhtaç. Siyasi analiz yapmanın bile bir anlamı fazla görünmüyor. Heba edilen herşeyin adresi durumunda FP. Kendisine yönelen dinamizmi Türkiye''nin birçok meselesinin halli için kullanabilecekken, tam tersine kendi meselesinin bırakın hallini, ifadesi için bile kullanamadı FP. Kapatılma davaları yüzünden FP''nin varlığını savunmak hiç kuşkusuz siyasi ahlak açısından zorunludur. Fakat FP''nin varlığını savunmak, artık bu aşamadan sonra politikalarını savunmak anlamına kesinlikle gelmemektedir. FP kötü siyaset yapmanın bir örneği olarak bile tezahür etmiyor, siyaset yapamamanın, şaşkınlığın adresi gibi hareket ediyor.

Gelinen noktada merkez sağ partileri ve FP''yi vareden sosyolojileri yoketmek mümkün olmadığına ve her türlü jakoben ve otoriter tutuma rağmen bu sosyolojilerin ifade ettiği toplumsal talep kendisine bir siyasi temsil arayacağına göre, yukarıdan aşağıya dayatılanların ve partilerin işlevsizliğinin etkisiyle sosyolojiler ile siyasi temsil arasında özel süzgeçlerin oluşturulacağı ve Türkiye''nin toplumsal dokusunu gönendirmeyen ama temsil ediyor "gibi" yapan partilerin dönemi açılıyor. Salt propaganda partileri olacak bunlar ve tabela partilerinin kitleselleşmiş biçimleri olarak hayat bulacaklar.

Peki bunun dışında bir seçenek yok mu? En esaslı seçenek herzaman mevcut. Siyaseti ciddiye alan, toplumsal talepler ile siyasi temsil arasındaki ilişkiyi soyut bir liberalliğe ya da dar iktidar koridorlarına teslim etmeyen gerçek siyaset her zaman en esaslı seçenek. Ve bu seçeneğin hayat bulması için propaganda partilerinin temsil ettiği depolitizasyon yerine göre bir engelse de, yerine göre de bir motivasyon kaynağı ve ifade kolaylığı...