hayatımızdan çizgiler...

sevgili okuyucularım; kâh karşılaştığım kişilerden dinlediğim, kâh nakledilenlerden derlediğim, bazı kere de seyrettiğim filimlerden işittiğim çarpıcı sözlerden bazılarını size zaman zaman hatırlatmaktan kendimi alamam.. bugün de öyle oldu...

lokantacı ali bey diye bir kardeşim vardır.. bir gün merhum hukuk profesörü ismet giritli ile karşılaşmış.. sohbeti ve muhabbeti epeyi sardışmışlar.. ali''nin sözleri ve bilgiçliği karşısında hayretini gizleyemeyen giritli: “sanıyorum çok okuyorsunuz” diye yüzüne bakmış.. ali ise yapıştırmış: “hayır, demiş, çok dinliyorum”

ali''den bu mükâlemeyi dinleyince tababet ve hayat felsefesi vadilerinin bilgelerinden olan prof. süheyl ünver''e, hocası prof. âkil muhtar özden''in söylediği bir başka sözü hatırladım: kendisi de hem büyük bir doktor hem de büyük bir filozof olan hoca şöyle demiş: “insanoğlu dörttebir okumak suretiyle, dörtteüç''te sohbet etmek suretiyle yetişir..”

bizim, şarkıcı bir emrah''ımız var ya.. eskiden “küçük emrah”tı.. şimdi artık büyüdü.. ona şimdi, boyuna posuna bakarak “büyük emrah” dememiz gerekir.. işte bu büyük emrah, bir tv programında ne dedi biliyor musunuz: “ ben günü yakalamak için erken kalkarım; en geç 8:30 - 09:00''da ayakta olurum” bu eski küçük emrah bu sefer büyük bir söz söyledi: “günü yakalamak” sözüne bayıldım doğrusu!

“kadınlar meclisi”nde sorguya çekilen sanatçı burhan öcal, “cinsiyetini, milliyetini ve dinini insan kendisi seçemez” dedi.. doğru söyledi.. bir insanın milliyeti, daha değişik ifadeyle milleti, içinde yetiştiği topluluktur, tahsil ve terbiyesi altında büyüdüğü cemiyettir.. kökün nereden gelirse gelsin sen o cemiyetin malısın, istesende değişemezsin, değiştiremezsin.. dünya çok küçüldüğü halde, küreselleşme, her çeşit serbest yaşama imkânını sağladığı halde, bir kişi yetiştiği milletin hudutları dışında yaşadığı zaman acı çekiyor, daimi bir yurt özlemi içinde kalmaktan kurtulamıyor.. terbiyesi altında büyüdüğü topluluğun içinde yaşarsa ancak o zaman mutlu oluyor...

din meselesine gelince, din de büyük ölçüde ana-babanın ve çevrenin etkisiyle teşekkül eden bir duygudur.. o sebeple kişinin şahsi iradesiyle vücut bulmuyor diyebiliriz.. fakat; san''at, felsefe ve edebiyatın birbiriyle çatışan etkileri altında kalan bazı entel yahut entellektüel düşünce sahipleri, zaman zaman din duygusundan uzaklaşabiliyor.. böylelerinin, yürüyen zaman içinde, hayatın getirdiği sıkıntı, azab ve tahavvülât (değişmeler) karşısında iman ve din duygusuna sarılmak zorunda kaldığı da çok görülen hallerdendir.. fakat şurası muhakkak ki artık günümüzde kimse kimsenin dinine, diyanetine karışmıyor.. esasen islamiyette de bir zorlama hiç olmamış.. koskoca osmanlı devleti''nde müslümanlarla hıristiyan ve mûsevîler asırlarca yanyana yaşamışlar.. o zaman bir zorlama, bir baskı olmamış da, şimdi her türlü hürriyyetin alabildiğine hüküm sürdüğü bu günlerde mi olacak!...

eski dışişleri bakanlarından ve büyükelçilerden melih esenbel''e bir gün “türkiye''de irtica olup olmadığı hakkında ne düşünüyorsunuz?” diye sormuştum.. hiç düşünmeden şu cevabı vermişti: “bazı çevreleri ve bazı kişileri irtica ithamı ile suçluyanlar bile türkiye''de irtica tehlikesi olmadığını bilirler, fakat politikada bir siyasi mücadele enstrümanı olarak zaman zaman bu konuyu kullanırlar”

kalemin yürüyüşü bizi siyasi tarafları da olan bir konuya doğru sürükledi.. partiler üstü ve gerçekçi bir yazar olarak bütün politikacılara ve bütün sorumlulara hitaben şu cümleleri söylemeyi vazife bilirim: “hepimiz aynı geminin içindeyiz.. birliğimizi, beraberliğimizi, devletimizin siyasi ve ekonomik istikrarını koruma sorumluluğunu hepimiz ayrı ayrı hissetmek zorundayız.. siyasi mücadelede; iz''an, insaf ve adalet ölçülerinden ayrılmamalıyız.. ayrılığı, terörü teşvik edici, yüreklendirici yayınlara hareketlere ve sözlere devlet olarak, hükümet olarak, polis ve asker olarak asla hoşgörü göstermemeliyiz.. bütün fertler birlik ve beraberliği, iş bulmayı, üretmeyi, işsizliği yok etmeyi kendine dert edinmelidir.. bu hususta hükümete, iş adamlarına, iş kuranlara, girişimcilere halis niyetle yardım etmelidir.. hükümetimizin, bakanlarımızın, polisimizin, ordumuzun ve onun değerli komutanlarının yıpratılmasına yönelik sözlü ve yazılı saldırıları, polisin, yargı kurumlarının, içişleri, adalet ve milli savunma bakanlarının soruşturmakla mükellef olduklarının idrakinde bulunmaları gerekir.. polis ve ordu bu saldırılar karşısında adli işlemler bakımından kendini bizzat korumak zorunda bırakılmamalıdır.. bu devlet hepimizin bu vatan hepimizin.. halihazırdaki huzurlu yaşama düzenini korumak, hepimizin görevidir.. herkes olaylara iyi niyetle ihlasla, vicdanla bakmalı hareketlerini buna göre ayarlamalıdır..”