yazar ve kalem arasında

sevgili okuyucularım; bu defaki bayramlaşmayı, bayramın 2. günü gazetemiz ileri gelenlerinin ve albayrak grupları temsilcilerinin, bir kısım akrabayı taallukâtın, bazı milletvekillerinin, gazetemiz dostlarının ve yakınlarının iştirakiyle "albayrak spor tesisleri"nde icra ve edâ eyledik.. başta albayrak ailesinin en büyüğü âsım albayrak ve yakın akrabası din bilgini ve müftü cemal hocaefendi olmak üzere, ahmet albayrak, bayram albayrak, nuri albayrak, kâzım albayrak; dostlarının ve akrabalarının ve okuyucularımızın tebriklerini kabul ettiler.. ahmet albayrak"ın 7 kardeşinden sadece 4 dünü teşhis edebildim.. diğerleri ve mustafa albayrak yoktu.. ben biraz gecikerek gelebildiğim için, belki de kendileriyle karşılaşamadım.. geniş salonu evlatlardan, torunlardan müteşekkil bir genç insanlar kalabalığı doldurmakta idi.. sohbet edildi.. çaylar içildi.. baklavalar taam edildi.. cemal hocaefendi, hâzirûna dini, ahlâki ve edebi evsafta hitablarda bulundu.. beni iki büyüğün, yani cemal efendi ile âsım efendi"nin arasına oturttular.. sohbet esnasında kendilerinden çok istifade ettim.. ikisinin de üzerinde cübbeleri ve başlarında hususi başlıkları bulunuyordu.. cemal hocaefendi, bayramlaşmanın sonuna doğru bir şükür duası nutkeyledi.. hepimiz ellerimizi açarak (âmin) demeyi ihmal etmedik.. cemal hoca"nın unutmadığı bir şey daha var: o da bütün salona kelimeişahâdet kutsal kelamını topluca tekrar ettirerek bütün cemaate iman tazeleme fırsatı armağan etti.. velhasıl değerli okuyucularım bu defaki tebrik merasimi pek sevimli, pek sıcak ve pek candan oldu...

bu arada geçenki yazımda zikrettiğim (ağniyâyişâkirin) ve (fukarayısâbirin) tabirlerinin tamamlayıcısı bir tabiri de cemal hoca efendi"den işittim.. o da (ulemayıâmilin) tabiridir.. icabettikçe bunların üçü bir arada kullanılıyor.. kaydetmek için kaleme davrandım.. kalemi bulamadım... meğer iç cebimin dibine düşmüş.. benim kalem bulamadığımı gören 7 albayrak"ın ikincisi bayram albayrak "işe bak dedi, yazı yazıyor kalemi yok.. kalemsiz yazar mı olur".. çıkardı cebinden küçük bir kalemi elime tutuşturdu.. ben mahcubiyet içinde aldım kalemi ve o deyimi de yazdım.. teşekkür ederek iade ettim.. fakat biraz sonra veda ederken birşey daha yazmak icabetti.. bu sefer yine aynı kalem imdada yetişti.. bayram bey birşey söyledi.. kalemsiz şimdi ne yapacaksın der gibi birşey.. o zaman ben dayanamadım.. o kalemi bana vereceksin öyle anlaşılıyor dedim.. sözde nükte yapıyorum.. belki de gerçekten talebediyorum.. bayram bey, kalemi çıkardı "bu kalemi kaybetme, kimseye de verme, hatıra olarak muhafaza edeceksin" dedi.. kalem küçük bir kalem ama, üstünde gümüşlü, sedefli parçaları var.. aldıktan iyice baktıktan sonra daha iyi anlaşılıyor.. bir de onun benzeri saat var.. bayram bey"in kolunda.. o da çok değerli bir saat.. ben bunları gördükten sonra utandım ve kalemi alamayacağımı söyledimse de sözlerim kâretmedi.. ve ben değerli okuyucularım değerli bir şahsiyetten gelen değerli bir armağan kazanmış oldum.. ömrüm boyunca yazmayı sevdim.. ömrüm boyunca yazılarım sevildi.. bana hep öyle söylendi.. ve ben allah"ın takdiri ve lütfu diyeceğim, (benim için en değerli, en makbul hediye kalemden başka ne olabilir ki!..) bir yazı cihazına, yazı makinasına mazhar oluyorum.. tekrar edeceğim.. benim için hâtırâların en güzeli, en uygunu "kalem"den başka ne olabilirdi ki: tevafuk ve takdir kendini belli ediyor.. tezahür ediyor.. asil ve kadirşinas dost bayram bey"e teşekkürlerimi tekrar sunuyorum..

sevgili okuyucularım; muradım gazetemizi ve zâtımı dile getirmekten ziyade (yazı ve yazarla kalemin alâkasına vurgu yapmak) olsa gerektir...