Kamuoyu araştırmaları dikkatli bir gözle okunduğunda ilginç sonuçlar yansıttığı dikkatlerden kaçmaz.
Özellikle araştırmaların çapraz sonuçları toplumun sosyal genetik kodlarının aynası gibidir.
GENAR''ın 16 il, 60 ilçede 2168 denek üzerinde 9-22 Ocak 2012 tarihleri arasında gerçekleştirdiği kamuoyu araştırmasında, “Sizce 2014 yılında yeni cumhurbaşkanı kim olmalıdır?”'' sorusuna verilen cevaplar ilgimi çekti.
GENAR, açık uçlu bu soruya verilen cevaplar arasında deneklerin ismini ifade ettiği 10 kişinin adını oranlarına göre sıralamış. Az sayıda deneğin telaffuz ettiği diğer isimleri de “diğer” seçeneği arasında toplamış.
İlk iki sırada Başbakan Erdoğan ve Cumhurbaşkanı Gül var.
Deneklerin yaklaşık yüzde 27''si Başbakan Erdoğan, yüzde 20''si Abdullah Gül cevabı vermişler. Bu iki oranı toplarsanız, AK Parti''nin son seçimde aldığı yüzde 49,8''e yakın bir orana karşılık geldiği görülür.
Yani AK Parti seçmenleri açısından bir Çankaya sorunu görünmüyor. Erdoğan ve Gül ikilisi arasından hangi isim olursa olsun, her iki alternatiften birinin rahatlıkla AK Parti seçmenlerinin içine sinme durumu var.
Hatta öyle ki, Başbakan Erdoğan Çankaya''ya çıkarsa, ''Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Birleşmiş Milletler''e başkan olsun'' diyenler var. Seçmenler bu isimleri üst perdeden makamlara yerleştiriyorlar... ''Yakışır'' diyorlar...
Seçmenin itibar atfetmesi ve yakıştırması algısına önem vermek lazım.
Siyasetteki sıçramaları ve çöküşleri de belirleyen de zaten bu...
Şimdi sıkı durun...
GENAR''ın son araştırmasında CHP''nin şu an ki oy oranı 26,7 olarak görülüyor.
Buna karşılık, “Sizce 2014 yılında yeni cumhurbaşkanı kim olmalıdır?”'' sorusuna verilen cevaplar arasında “Kemal Kılıçdaroğlu” cevabı verenlerin oranı sadece 4,6.
Yani CHP''li seçmenlerin bile “Kemal Kılıçdaroğlu” ismini Çankaya için düşünmediği, açık yazmak gerekirse Çankaya''ya yakıştıramadığı anlaşılıyor.
Cumhurbaşkanlığı bu ülkede en itibarlı görevlerden biri.
Her siyasetçinin gelmek isteyebileceği en üst nokta.
Seçmenler genellikle bu tür sorularda aidiyet ve yakınlık duydukları, seçimlerde oy verdikleri partilerin genel başkanlarını önemli makamlara yakıştırma çabasında olurlar. Partilerin aldıklarını oy oranlarına karşılık gelen bir cevap verirler bu tür sorulara. Seçilemeyeceğini bilse bile, “yakışır” düşüncesiyle ismini yine de telaffuz ederler.
Kaldı ki, siyasi aidiyetin bir yansıması, bir parçasıdır bu...
O kadar önem vermese, oy da vermeyi düşünmez zaten.
Kemal Kılıçdaroğlu açısından yukarıda altı çizdiğim veri, Sayın Kılıçdaroğlu''nun CHP''li seçmenlerde aidiyet duygusu oluşturan bir karşılığının olmadığını yansıtıyor.
Seçmenin kendisiyle aidiyet duygusu geliştiremediği bir siyasetçi normal şartlarda seçmen tercihleriyle parti içinde bir noktaya gelemez.
Bu veri bize gösteriyor ki, Kemal Kılıçdaroğlu''nun CHP''de böylesine bir karşılığı yok...
Ondan olacak ki, CHP''li seçmenlerin oluşturduğu iç dinamiklerinin öne çıkarmasıyla değil, bir operasyonun ardından bir patırtı gürültü arasında partinin başına getirildi.
Şu satırlar o yazıdan...
“Kişisel kanaatim odur ki, Kılıçdaroğlu''ndan lider olmaz... Olsa olsa ikinci adam olur. Kılıçdaroğlu bu gelgitleriyle (şimdilerde ona çark etmek diyorlar, O.Ö) o şansını da yitiriyor. Ecevit''in 1970''li yılların başında İsmet İnönü gibi CHP''nin 50 yıllık aktörüne karşı nasıl mücadele verdiğini ve ilkeli duruşunu incelerse, hem yerini sağlamlaştırır, hem de kamuoyu desteği görür. Seçmen, tırsak siyasetçi profilinden asla hoşlanmaz. Himmetle değil, tırmalayarak gelmeli.”
Bu satırların üzerinden 2 ay geçti ve Kılıçdaroğlu tırmalayarak değil, kaset operasyonuyla CHP''yi dizayn etmek isteyenlerin himmetiyle CHP''de göreve geldi.
CHP''li seçmenin Çankaya için aklının ucundan bile geçirmediği Kemal Kılıçdaroğlu''nun partinin başında uzun süre kalacağını düşünmek gerçekçi olmaz.
Yeni gelişmeler CHP''ye de hayırlı olsun, ülkeye de...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.