Hapşırana idam cezası

Yüksek Seçim Kurulu''nun, Hatip Dicle''nin vekilliğini iptal kararıyla başlayan, ardından CHP''li vekiller Mehmet Haberal ve Mustafa Balbay, MHP''li vekil Engin Alan ve son olarak da KCK davasından tutuklu yargılanan 5 bağımsız vekilin mahkeme kararıyla tahliye edilmememeleri ile sonuçlanan kriz gündeme damgasını vurdu.

Türkiye Büyük Millet Meclisi bugün tarihi günlerinden birini yaşayacak.

Sürmekte olan hukuki ve siyasi krizin nasıl aşılacağı şimdilik muamma.

Şu an ülkenin yaşamakta olduğu krizin çözümüne ışık tutabilecek en çarpıcı yorum, 13 sene önce, dönemin Anayasa Mahkemesi Başkanı olan Sayın Ahmet Necdet Sezer''den gelmişti.

Sayın Ahmet Necdet Sezer, Anayasa Mahkemesi''nin medyatik başkanı Yekta Güngör Özden''in yaş haddinden emekli olmasından sonra, 6 Ocak 1998''de başkan seçilmişti. Göreve başladığı günlerde kendisine hayırlı olsun ziyaretine gidenler arasında, o zamanlar program yaptığım televizyon kanalının genel müdürü de vardı.

Sayın Sezer o gün ziyaretçilere, mahkemenin aldığı kararların kimi zaman kamuoyunda tartışıldığını, mahkemenin yürürlükteki yasalara göre karar verdiğinin ise gözardı edildiğini söyler.

Hatta konuyla ilgili bir örnek verir; “Eğer yasalar hapşıran bir kişinin cezasının idam olduğunu yazıyorsa, yargıya düşen bunu tartışmak değil, hapşırdığı iddiasıyla önüne gelen zanlı hakkında yeterli kanıt varsa, yasanın öngördüğü cezayı vermek ve kalemi kırmaktır. Eğer böyle olması istenmiyorsa, yapılması gereken hapşırana idam cezası verdiler diye yargıyı eleştirmek değil, yasalarda gerekli düzenlemeyi yaparak, hapşırana idam cezası verilmesine engel olmaktır. O görev de yargıya değil, yasama organına aittir” der.

Daha sonra cumhurbaşkanı seçilerek Çankaya''ya da çıkan Sayın Sezer''in bu yaklaşımı, “şikayet etme, çözüm bul” şeklinde özetlenebilecek basit bir formül de içermektedir.

Fakat herkesin sadece kendi ölüsünün yasını tuttuğu bu ülkede ortak bir nokta bulmak da pek kolay olmamaktadır. Ateş sadece düştüğü yeri yakmaktadır. Bu ülkede herkes gerçek adaleti, ancak yasalar kendi paçasına yapıştığında aramakta, ancak o zaman yasaların çağdaş olmadığından dem vurmaktadır.

İşin ilginç bir yanı da, Anayasa''nın bazı hükümlerinin daha çağdaş hale getirilmesi için 12 Eylül 2010''da referanduma giden Türkiye''de, değişiklik paketine şiddetle karşı çıkan CHP, MHP ve BDP gibi partilerin bugün içine düştüğü durumdur. Bu üç partinin ortak bir kaderi paylaşır hale gelmesi hakikaten ilginç bir tablo oluşturmaktadır.

Görünüşte birbirine taban tabana zıtmış gibi algılanan partilerin derin ortak paydalarının ortaya çıkması kamuoyu tarafından ilgiyle izlenmektedir. Birinin kendi vekil adayını kurtarmak için diğerinin vekil adayının önünü açmak zorunda kalması da, kaderin bir cilvesi olarak önümüzde durmaktadır.

Kamuoyunun hiç tereddütsüz üzerinde mutabık olduğu konulardan biri de, ülkemizde mahkemelerin tarafsız olmadığı, ideolojik, etnik ve siyasi saplantıların mahkeme heyetlerinin kararlarında etkili olduğu yönündedir. Bu fasit daire kırılmadan ve kamuoyunda bu algılar yıkılmadan ülkede güvenilir bir adalet sisteminden söz etmek mümkün olmayacaktır.

Refah Partisi 16 Ocak 1998''de Anayasa Mahkemesi tarafından kapatıldığında, ertesi günü mahkemenin 11 üyesinin resmini manşetten veren Hürriyet gazetesi, mahkemenin sadece 2 bıyıklı üyesinin partinin kapatılmaması yönünde karar verdiğini özellikle hatırlatıyordu.

Bıyık sahibi olmanın bile yargılamada bir ipucu, bir kıstas olarak kabul edilebildiği bir ülkede hangi adaletten söz edeceksiniz.

Yaşanan son kriz gerçek bir fırsata dönüştürülebilir.

12 Haziran''da vekil seçilip salıverilmeyi beklediği halde, kimi yıllardır, kimi aylardır tutuklu bulunan sanıkların tahliye umutları, ülkenin ihtiyaç duyduğu çağdaş bir anayasanın hızla hazırlanması ve yürürlüğe girmesi için vesile oluşturabilir.

Hükümet bir yandan önünde duran bu sorunu çözmek için formül ararken, öbür yandan bu ortamı ülke lehine değerlendirerek demokrasimizin gelişmesinin önünü açacak kalıcı adımlar atmanın yolunu bulabilir.

Bu ülke bir adım dahi ileri gitmesin, bir defa bile olsun başını yukarı kaldırmasın diye kin ve öfke ile yemin etmiş, hayatını buna adamış çevreler var. Bunların kin dolu yeminlerinin ülkeye çıkardığı fatura yanında, bugün yemin edip etmeyeceği merak edilen vekillerin ortaya çıkardığı sorun hiç kalır. Bugün Meclis''in önünde duran yemin sorununu çözme meselesini, bu anlamda çok daha derinlikli ele almakta yarar var.

Herkes hazırlanacak yeni anayasa ile, tek bir bayrak altında ortak bir gelecek oluşturma projesine samimiyetle hizmet etmeye yemin etmelidir. Vekillerimiz kendilerini buna adamalıdır. Bu yeminler birleştirmekten çok ayrıştırma konusu olacaksa, sorunun sadece yemin sorunu olduğunu söyleyebilir misiniz?

Hapşırana çok yaşa demek bile, ortak bir havayı teneffüs etmenin bir sonucudur. Ortak duygu ve düşünce iklimi yok olursa, ''neden hapşırdın, havamızı kirlettin'' diye hesap soran bile çok olur.

Yaşanan gelişmelerde de vardır bir hayır. Ders çıkarabilene...