Ben Somali"yim, Kenya"yım, Cibuti"yim...

Öfkeliyim! Nurettin Topçu''nun paslanmaz bir çiviyle zihnime çaktığı görkemli uyarı levhasında yazılanları unuttuğum için ve yeryüzünün her santimetrekaresine yayılmış çocuk acılarını umursamadığım için kendime öfkeliyim...

Oysa, yapıp ettiği her şeyin yolunu çocuğa çıkaran ben, “Biz günahkârız; meyvası nur olacak ruh tarlasını harabe yaptık. Biz çocuklarımıza zulmettik; ezel bezminde yaşanan hayatın rüyasını yeryüzüne indiren yuvalarımızın getirdiği ilahi emanete değer vermedik (...) Peygamberin gösterdiği yolun remz olduğu itaati isyana tebdil ettik. Çocuklarımızın gözlerinde parlayan teslimiyet sevgisini öldürdük; yerine hoyrat saldırışları koyduk” diyen Topçu''nun çocuk izinden yürümeyi bıraktığım için öfkeliyim...

TVNET ekranında bir görüntü. Akıp gidiyor. Anne, kucağında ateşler içindeki bir deri bir kemik bebeğinin üzerindeki sinekleri kovalıyor. Kapkara olmuş yüzü ve gözaltlarındaki ufak kıpırtılar dışında bir yaşam belirtisi yok bebeğin... 50 dereceye yaklaşan cehennemî sıcakta bez parçalarına sarmaladığı yavrusunun dudağına, eline tutuşturulmuş içinde birkaç gram su kalmış naylon poşeti sürüyor. Alnını okşuyor. Kulağına onu sevdiğini fısıldıyor. Gözlerini semaya dikip, ''Rabbim, yavrumu benden alma'' diye dua ediyor, besbelli.

Öte yanda, kum fırtınasının tam ortasında, kendini sere serpe vadinin uçsuz bucaksızlığına bırakmış başka bir anne, başka bir baba, başka çocuklar...

Ayakta kalabilenler, efendilerinin icat ettiği plastik şişeler, plastik leğenler, birkaç parça eşyayla yalın ayak, boş mideyle ölüme doğru yürüyorlar. Bu yürüyüşün sonunda belki bir lokma ekmek, başlarını sokabilecekleri naylondan yapılmış bir çadır, belki içebilecekleri birkaç yudum suya kavuşabilme umudu.

Ateş sarmış kumlara bata çıka yol alıyorlar. Yol kenarlarında, tıpkı kendileri gibi umuda doğru yürüyenlerin cesetlerinin üzerinden atlayarak, acı acı onlara bakarak yürüyorlar. Sırtlarına sardıkları çocuklarını avutmakta zorlanarak, bir ağacın veya bir tepenin ardından kendilerine doğrulmuş kardeş tüfeklerinden, açlık ve susuzluk yüzünden gözü dönmüş ''öteki'' kabilelerden kendilerini koruyarak hiç durmadan yürüyorlar...

Kenya''da 4, Etiyopya''da 3.4, Somali''de 3 milyon, Uganda''da 600 ise Cibuti''de 120 bin kişi yaklaşık 3 yıldır tek yağmur damlası düşmemiş topraklarında ölümü bekliyor. Kenya''da, Somali''deki iç savaştan kaçan mültecilerin sığındığı 100 bin kişilik kampta kalan yaklaşık 500 bin çaresiz insanın gidebileceği başka bir yer yok; onlar da kaçınılmaz sonlarını bekliyor...

Sadece Somali''nin Bakool, Aşağı Şebel, Benadir, Geda ve Hiran kentlerinde 310 bin çocuk ölmek üzere... El Şebab terörü yüzünden ülkeye uluslararası yardımın gelmemesi, gelen yardımlara da isyancıların el koyması trajediyi derinleştiriyor. Birleşmiş Milletler, UNICEF gibi kuruluşlar da her zaman olduğu gibi durumdan vazife çıkarmak yerine ''gelişmiş'' ülkelerde toplantı üzerine toplantı yapıp çözümü erteliyor.

Çünkü BM''nin ya da diğer yardım kuruluşlarının ''kıtlık alarmı'' vermesi için toplam nüfusun yüzde 20''sinin günlük 2.100 kaloriden daha az beslenmesi, toplam çocuk nüfusunun yüzde 30''unun yetersiz beslenme seviyesinde olması, her gün 10.000 kişide 2 ölümün ya da 10.000 çocukta 4 çocuğun beslenme yüzünden ölmesi gerekiyor! Şükür, bu alarm verildi ancak birbirini boğazlamakla uğraşan insanlık kılını kıpırdatmıyor.

Sözü uzatmaya gerek yok...

En az benim kadar kendinize öfkelenmenizi istiyorum, utanmanızı, vicdanınızı yoklamanızı, insanlık görevlerinizi yeniden hatırlamanızı...

Hiç olmazsa bu bereket ayında boşa harcadığınız bir damla suyun, çöpe attığınız bir parça ekmeğin bedelini sizden insanlık bekleyenlere ulaştırın. Doğrudan olmasa da, her an onların yanında olan yardım kuruluşlarının kapısını tıklatın, güvendiğiniz aracılarla insanlık görevinizi yerine getirin.

Ya da doyuramadığınız ve giydiremediğiniz her bir çocuk için sorulacak hesaba kendinizi hazırlayın...