En büyük düşman: "Ben"

Bir kral, halkı için geniş bir yol yaptırmaya karar verdi. Ancak yapımı tamamlanan yolu halka açmadan önce, hatırlarda kalacak bir yarışma düzenlemek istiyordu. Dileyen herkesin bu yarışmaya katılabileceğini ve yoldan en iyi, en başarılı şekilde geçecek kişiyi belirleyeceğini ilan etti.

Yarışma günü, insanlar akın akın sarayın civarına toplandılar. Bazıları en güzel arabalarını, bazıları elbiselerini getirmişti. Kadınlardan kimileri saçlarını en güzel biçimde yaptırmış, kimileri de yanlarında en güzel yiyeceklerini getirmişti. Gençlerden bazıları uygun kıyafetler içinde yol boyunca koşmaya hazırlanıyordu.

Nihayet, bütün gün insanlar daha önceden belirlenen yoldan geçtiler, fakat yolu kat edip tekrar kralın yanına döndüklerinde hepsi aynı şikayette bulundu:

- Yolun bir yerinde büyükçe bir taş ve moloz yığını var ve bu moloz yığını yolculuğu zorlaştırıyor...

Günün sonunda sadece yolculardan biri bitiş çizgisine gelebildi. Yorgun olduğu gözlerinden belliydi; üstelik üstü başı toz toprak içindeydi. Büyük bir saygıyla krala yönelerek, efendisine, içi altın dolu bir kese uzattı. Herkes şaşırmıştı. O konuştu:

- Kralım, yolculuğum sırasında, yolu tıkayan, insanların yolculuk etmelerini zorlaştıran bir taş ve moloz yığını gördüm. Herkes rahat geçsin diye bu taş ve moloz yığınını kaldırmak için durdum. Yolu temizlerken, taşların altında da bu altınla dolu keseye rastladım. Halktan kimsenin bu kadar altını olamayacağını düşündüm ve altınların size ait olduğunu düşünerek alıp size getirdim...

Kral, gülümseyerek cevap verdi:

- O altınlar sana ait!

- Hayır, benim değil. Benim hiçbir zaman bu kadar altınım olmadı, diyerek itiraz etti adam ama kral kararlıydı:

- Evet, haklısın. Senin hiç bu kadar altının olmadı. Bu altınları sen kazandın, zira yarışmanın galibi sensin. Çünkü yoldan en güzel, en doğru ve en başarılı şekilde geçen kişi, ardından gelenler için yoldaki engelleri kaldıran kişidir...

***

Hayatımızı zorlaştıran ne varsa onlara talibiz çoğu zaman...

Geçip giden zamana bakıp, gerideki başarılarımızı değerlendirmek, onlarla gurur duymak yerine, geleceğin belirsiz inat ve hırslarıyla boğuşuyoruz.

Hep ''daha''nın peşinde koşarken, bugün, işgal ettiğimiz yerlerin değerini bilmiyoruz.

''Güzel insanların, güzel atlara binip gittiği'' günlerin perişanlığı ile savrulup duruyoruz...

En önemli dergilerin geçmişte çıktığını, en kaliteli kitapların geçmişte basıldığını, en iyi şiirlerin dün yazıldığını, en ''adam'' gibi adamların dün yetiştiğini biliyor olmak, dünden kurguladığımız bugünün kısırlığına götürüyor bizi; çünkü bugün biz, kendimizin dahi farkında değiliz...

Duvara dayandığımız anda vazgeçiyoruz her şeyden...

Mesela; sevmekten, düşünmekten, konuşmaktan, yazmaktan, anlamaktan...

İçimize doğru kararmaya başladığımız yerden umutsuzluk başlıyor, huysuzluk başlıyor, mutsuzluk başlıyor...

"Dün dünde kaldı cancağızım, şimdi yeni şeyler söylemek lazım" derken, "dün, dündür"ü kastetmiyordu usta...

Dün kurulanın üzerine yeni şeyler eklemek gerektiğini işaret ediyordu...

***

Önce kendimize engel oluyoruz...

Kendimizi engellediğimiz andan itibaren bizimle birlikte aynı kaderi yaşayan insanların başarılarına sınır koymuş, hatta önlerine duvar örmüş oluyoruz.

Herkesin şiire, romana, sanata, musıkiye, düşünceye, hikmete düşman olduğu bir dönemde, düşmanların işlerini kolaylaştırıyor; şaşkınlığımızla onları kendimize güldürüyoruz. Çünkü, yapılan yanlışları gelenek haline getirdiğimiz için ümidimizi yarınlara bırakıyoruz. Eğer böyle giderse yarının da, bugünün bir kopyası olacağını düşünmüyoruz...

***

Güzel şeyler yapanları alkışlamıyoruz, çünkü kıskanıyoruz...

Kafalarımızdaki ''iyi'', sadece bize ait bir iyilik taşıyorsa önemli ve değerlidir. Başarı, şayet bizimse kayda değer...

Mutlak başarıya, mutlak güzele ve mutlak doğruya giden yoldaki bütün engelleri hileyle geçeriz ve sonunda utanıp-sıkılmadan mükâfata lâyık olduğumuz vehmine kapılıp yedi düvele kendimizi ilân ederiz...

Ötekileri; yani namusuyla, çalışkanlığıyla, adamlığıyla eser ortaya koyanları da ''enayi'' gibi görürüz...

Yok öyle yağma!..

***

Yoldaki engelleri kaldırıp ardımızdan gelenlerin işini kolaylaştıramadığımız sürece ideal yarını kurmamız mümkün olmayacak...

Yokluğumuzda, yerimizi doldurabilecek insanları yetiştiremediğimiz sürece de unutulup gideceğiz, tıpkı yeryüzündeki binlerce mezarlıkta yatan milyarlar gibi...

Öyleyse, her gün, her saat, her dakika adımlarımızın nereye değdiğine dikkat edeceğiz. Ola ki, bir muz kabuğuna basmaktan kurtarırız ''değerli'' bedenimizi; ya da ardımızdan gelenleri...

Var mısınız?..