Vefasızlık ormanında...

“Allah''ım ne güzeliz elde avuçta yokken”, “Bana kalırsa kuşlar, nerden baksan sessizlik...” sarsıcı dizelerinin şairi Hüseyin Akın, benim için son günlerin başucu kitabı “Canlı Renkler”de, her birinin hanesinin kenarından geçip gittiğimiz ve pek çoğumuzun ilham mayasına su katan öncüleri anlatırken, çoktandır kaybımız olan bir şeyi yeniden hatırlatıyor: Vefa!

Yazıp çizenler için zamana ve mekâna yayılan dünya yolculuğunun ana duraklarında her zaman hayranlık uyandıracak ve her biri gerçekte bir mihenk taşı gibi yön ve yol belirleyen ustaları sadece bir ''âh'' kadar bile hatırlamıyor olmadığımız gerçeğiyle yüzleştiriyor, onlarca kez...

***

“Kalabalıklardan uzak kendi kıyılarına çekilebilmişlerden olarak ''biz kimiz'' sorusunun cevabını” bulduğu Kutuz Hoca''yı, “içinde büyük dünyaları barındıran ve bize unuttuğumuz ya da fark edemediğimiz büyük tarafımızı hatırlatan” Nurettin Topçu''yu, “Bir devrin karşı çıktığı şeyleri bağırıp çağırmadan soğukkanlılıkla anlatan” İbnülemin Mahmud Kemal İnal''ı, deha ile cinnet arasında sıkışıp kalan ruhunu ve bedenini ziyan eden Beşir Fuat''ı, “Dünyadaki yerini ''yekpare geniş bir anın parçalanmaz akışı'' olarak belirleyen” Ahmet Hamdi Tanpınar''ı, “Sanki bütün iyi şairlere sürünerek geçmiş” Ahmet Muhip Dranas''ı, “Saf mistik şiir”in zirvesi Asaf Halet Çelebi''yi, “Kendi sesini ve duyarlılığını kolayca ortaya koyan bir üsluba sahip” Hüsrev Hatemi''yi, çocuk için de edebiyat yapılabileceğini ısrarla ve inatla yarım asırdır zihinlere kazıma gayretinde olan Mustafa Ruhi Şirin''i, “Anadolu''yla yaptığı mukaveleye bağlı kalan, özü sözüne denk hizmet adamı” Sücaattin Erdem''i, “Asabi sessizlikten öcünü alarak” yeniden karşımıza çıkmasını beklediğimiz Osman Konuk''u hatırlamak ve hatırlatmak vefanın ötesinde bir şeydir.

***

Çoktandır tadını unuttuğumuz bir dosta gitmenin, bir mektup yazmanın, bir kitabı konuşmanın karşısına dikilen heyula, modern yaşamın kaygıları ve mazeretleri oldu. Bu mazeretlerin icat ettiği ve çoğalttığı kırılma, bizi getirip vefasızlık ormanının tam da ortasına bıraktı.

Nicedir sesini duymadığımız bir dostumuzun halini sormayı ertelemeyi marifet bildik.

Kalbimizden korkar olduk. Aşktan korkar olduk. Sevdiğimizi söylemekten ve kalbimize sahip çıkmaktan korkar olduk. Coğrafyamızın her bir yanını zangır zangır titreten kıyımlara katran bağlamış gözlerle bakar olduk. Dahası, sokağımızın bakkalına, çocuğuna, esnafına, kedisine selamsız olduk…

***

Aynı gökkubenin altında aynı şarkıları söyleyenler, aynı kutsal sınırları için kılıç sallayanlar, aynı mahremlerini koruma adına ahlak cellâdı kesilenler, heybesine dostluktan başka yük istemeyenler veyahut da insan olmakla ziyan olmak arasındaki farkı ıskalayanlar, körler-sağırlar düğününü içselleştirip hayatı ''şinanay''dan ibaret görenler, (ötedekiler, beridekiler) gün gelip insanlık arenasında göz oyma yarışı için birbirini boğazlıyorsa eğer, dünya denen hikmeti anlamıyor demektir.

***

İşte bu yüzden, şiirlerini bir kenera bırakarak –şimdilik- Hüseyin Akın''ın ve onun gibi kalbini vefa okyanusuna açanların söylediklerine kulak kesilmemiz gerek.

Ve bilmek gerek: Vefanın derecesi yoktur, ölümün de…

Ancak, “Ahitlere vefa akılla olur.”