"Bu çocukları sokakta mı bulduk" tasarısı

Türkiye, Pamir"in hazin hikayesinin şokunu daha atlatamadan, peşpeşe Hüseyin, Mert ve Gizem"in acımasız katillerin elinde can verdiği haberini öğrendi. Farklı şehirlerden gelen bu cinayet haberleri "çocuklarımızı koruyamıyor muyuz?" tartışmasına yol açtığı kadar, akrabasının önce bıçakladığı ölmeyince yaktığı Gizem cinayeti, caniliği, medyanın sorumluluğunu, toplumsal değerleri de tartışmaya açtı.

Ardından Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Ayşenur İslam"ın bir süredir üzerinde çalıştıkları yasa tasarısının anlatırken sarfettiği "çocuklara çığlık atmayı öğretin" cümlesi tasarının da, cinayetlerin de neredeyse önüne geçecek derecede gündeme oturdu. Dün, Bakan"ın yeni tasarı hakkında konuşmak ve aslında biraz da istişare için bazı gazeteci-yazarlarla buluştuğu toplantıdaydım. Bakan İslam, çığlık konusuyla ilgili "55 dakika yeni tasarı hakkında konuştum, 3 saniyelik cümlem alıntılandı" diye konuşuyor, ama bir yandan da bu durumun konunun gündemde tutulmasıyla ilgili olumlu sonuçlar verebileceğini söylüyor; kabul edelim ki, iyimser bir yaklaşım, başka biri daha alıngan olabilirdi.

Oysa çalışmalarına çocuk cinayetleri ülke gündemine düşmeden once başlanmış olan, "cinsel saldırı ve cinsel istismar suçları"yla ilgili kanun maddelerinde değişiklik öngören tasarı önemli değişiklikler içeriyor. Buna göre, ceza oranlarının nisbi olarak arttırılması gündemde, ayrıca infaz yasasında düzenleme yapılıyor. Cinsel saldırı suçunu işlemiş olan hükümlüler daha önce cezalarının 3"te 1"i süresince hapis yatıp çıkma imkanına sahipken yeni tasarıya göre bu süre 4"te 3"e çıkartılıyor, yani 20 yıl ceza almış fail, 15 yılı doldurmadan özgür kalamıyor. Tasarıya göre müebbet hapsin süresi eskiden olduğu gibi 24 yıl değil 33 yıl olacak, ağırlaştırılmış müebbet cezası ise 39 yıla kadar çıkabiliyor. Önümüzdeki günlerde komisyonda da tartışılacak olan tasarı, suçlu olduğu tespit edilmiş cinsel saldırgana yönelik yüksek had cezalarıyla dikkat çekiyor.

Yasa tasarısına göre mağdur, "saldırıya uğrayan kişi ruh sağlığını kaybetmiş midir yoksa kaybetmemiş midir?" gibi abesle iştigal bir sorunun muhatabı da olmayacak. Yani, artık tecavüze ya da tacize uğramış mağdurun adli tıpta sürünmesi gibi gereksizliklere son veriliyor. Bu, otomatikman mahkeme sürecini de kısaltacağa benziyor. Zira adli tıp raporunun çıkmasının yıllarca sürdüğü vakalar oldu, daha geçtiğimiz ay, üç yıl boyunca gelmeyen rapor nedeniyle sanığın tahliye olmasının, 13 yaşında tecavüze uğramış bir kız çocuğunu intihar noktasına getirdiğini gördü Türkiye.

Tasarının olumlu yanlarından biri de, saldırıya uğramış kişiden defalarca ifade alarak, yani mezkur konunun mağdura sürekli anlattırılarak yeni bir tür mağduriyet oluşturan uygulamadan vazgeçilmesi. Yeni yasa tasarısına göre mağdur sadece bir kez ifade verecek, ikinci, üçüncü, dördüncü kez ifade vermek zorunda olmayacak. Konuyla ilgili hem Başbakan Erdoğan, hem de Bakan İslam"ın ifadeleri nedeniyle gündeme gelen idam cezası mevcut yasalara göre mümkün değil, tasarıda suçlulara tedavi öngörülüyor ancak bunun mahiyeti kamuoyunda "hadım etme" olarak bilinen kastrasyon şeklinde olmayacak.

Biliyorsunuz, Batı kamuoyu çocuklara yönelik cinsel suçlar konusunda son derece hassas ve "yabancı mesafesi" uygulaması oldukça yaygın. Öyle ki, doğu ülkelerinden yurtdışına gidenlere bırakın çocuklara dokunmayı, onlara uzun sure bakmanın bile kendini polis merkezinde bulmaya yetebileceği ve bu konuda dikkatli olunması gerektiği öğütlenir. Elbette çocuklara yönelik hele de cinsel suçlar konusunda kırmızı alarm noktasında bulunmak çok anlaşılır, ancak, çocuğa her dokunma cinsel içerikli olmayabileceği gibi, yabancılara karsı sürekli teyakkuzda olmanın bir tür paranoyaya sebeiyet verebileceği de mahut örneklerle ortada. Üstelik çocuklara zarar sadece yabancılardan gelmiyor, bilakis en yakınlardan, akrabalardan, tanıdıklardan, aile üyelerinden gelebiliyor, üstelik bu; herhangi bir korunma mekanizması ya da kalkanı öngörülmediği için hem son raddeye kadar farkedilmiyor, hem de elbette çocuk bünyesindeki hasarları daha büyük oluyor.

Bu tür saldırıların genellikle çocuk yalnızken başına geldiği hesaba katılırsa, çocuğu yabancılara karşı korumanın yanısıra, hem bazı aile üyelerinden,yakınlarından, hem de yaşıtlarından koruyabilecek, farkındalık oluşturacak ancak fetişleştirilerek paranoyaya sebebiyet vermeyecek, -cinsel eğitim değil- ama kendi mahremiyetini ve başkasınınkini bilebileceği ve kişi mahremiyetine karşılıklı saygıyı öğrenebileceği sadece dokunmakla sınırlı olmayan geniş kapsamlı bir eğitime ihtiyaç var sanırım. Çocuğa yönelik cinsel suçları önlemenin tek yolu değilse de, iyi bir giriş olabilir belki...