Çekinmeyin, Kemalizm"i konuşalım

Zafer Üskül''ün Kemalizm''i anayasadan çıkarma teklifi, seçim sonuçlarıyla tavan yapmış ama biçare Baykal dışında akacak bir yer bulamamış aydın öfkesine yeni bir mecra oldu.

Tam da, tahmin fiyaskolarını “uzayda mı yaşıyorduk” türü itirafsal içlenmelerle, “Ben aslında bildim, ama size söylemedim” tarzı kaz çevirme temrinleriyle açıklamaya çalışırken, Prof. Üskül''ün “Kemalizm”i tartışan teklifi, medyanın mağribilerine ilaç gibi geldi.

Onları hem düştükleri durumun vehametinden kurtaracak, hem AK Parti''ye karşı ''başarına güvenme, üstünlük hala bizde'' diye parmak sallayarak te''dip etme imkanı verecek yeni bir ''hassasiyet'' krizi, yani aranan kan bulunmuştu işte ve bir taşla iki kuş vurma tartışması başladı.

Artık kimse seçim tahminlerindeki isabetsizliklerden, gazetecilerin fildişi kulesinden, o koltukları bırakıp gitmenin gerekip gerekmediğinden bahsetmiyor.

Konumuz Kemalizm. Bu kutsal söz, bir AK Parti''linin ağzından çıktığına göre, mesele derhal, yüzde 47 sebebiyle bir süredir dinmiş gibi duran “AK Parti''nin meşruiyeti”, oradan da rejim sorununa intikal ettirilebilirdi. Kimse de gıkını çıkaramazdı.

Neden? Çünkü insanlar bu ülkede Cumhuriyet balolarında frak giyip, 12 Mart-12 Eylül-28 Şubat''ı çok sevip, Kemalist olduklarını lam cim etmeden beyan ettikten sonra, şeffaf bir daimi dokunulmazlık nişanı kazanır.

“Kemalizm''e karşı olmayı, bilime, toplum yaşamında kuralların bilimle belirlenmesine karşı olmak” tarifiyle açıklar, bilime bir fetiş nesnesi haline getirme derecesinde saplantıyla inanırlar ama Kemal Alemdaroğlu gibi, Necla Arat gibi intihalcileri, Nur Serter gibi CV''sinde tarikat ismi bulunanları başları üzerine tacetmekten geri durmazlar.

“Kemalizm bir dogmadır” dediğiniz anda, işiniz biter. “İdeolojiyi koruyan ordu” fikrinin bu çağda ne kadar Ortadoğulu, ne derece gerici bir anlayış olduğunu söyleseniz, size “iç ve dış mihraklar”ı işaret ederler. Oysa, sonuçlarına bayıldıkları 12 Mart-12 Eylül-28 Şubat''ın dış mihraklarla ilgisi bahsini hiç açmaz, bir de bunu totaliter rejim bayraktarlığı değil, Ata''nın gül dökülmüş yolları olarak tarife kalkarlar.

Kemalizm''in, anti-kapitalist ve anti-emperyalist söylemlerine karşılık, bütün modernleştirme projesini batı dünyasına entegrasyon amacı üzerine bina ettiğini görmezler. Bu nedenle, hem AB''ye karşı çıkmanın, hem de, ille de Batılı olmayı, Batılı gibi görünmeyi çağdaşlaşmanın bir gereği saymanın ne yaman bir çelişki olduğundan habersizdirler.

Bilim bilim diye yırtınır, ama asla Cumhuriyet''in ilk yıllarında, yeni devletin emperyalist ülkelerle ilişkilerini artırarak sürdürdüğünü araştırmazlar. Devlet eliyle burjuva sınıfı yaratılması amacıyla düzenlenen İzmir İktisat Kongresi''nin, buradan çıkan ''özel girişimciyi destekleme'' kararının mini, yerel çapta bir kapitalizm denemesi olduğunu hatırlamazlar.

Din alerjileri vardır, doğuya asla yüzlerini dönmezler. Kala kala ellerinde kalmış, dışa kapanmacı, kısır, ufuksuz, militarist, köhne politikalarıyla halktan oy isterler.

Vermeyince aptal ilan ederler, kara-kuru kalabalık ilan ederler, göbeğini kaşıyan adam ilan ederler, kıllı, kısa bacaklı ilan ederler. Ederler de ederler..

Kemalizm''in sırtını yasladığı ilkelerden ''halkçılık'' unsurunun, Osmanlı geleneğinin ürünü olan seçkin-halk uçurumunu aşmaya yönelik olarak planlandığını es geçerler. Atatürk''ün bizzat, aydınının başka, halkının başka hedefe yöneldiği milletleri ''bozuk zihniyetli'' olarak tanımladığını ve “Halka telkin edeceğiniz ilkeler, halkın ruh ve vicdanından alınmış olmalı” tavsiyesini duymazdan gelirler.

Evet, Kemalizm''in saray seçkinciliğinin önüne geçmek için Halkçılık ilkesini tesis ettiği, ancak çok daha katı, jakoben, neredeyse zorba yeni rejim seçkinlerine, ekonomide, gündelik hayatta dallanıp budaklanan başka tür seçkinciliklere kapı aralaması gibi birtakım çelişkileri mevcuttur ancak, bu ideolojinin temelleri atılırken bu kadarı da tahmin edilmemişti herhalde. Bu kadarı, yani Kemalizm''in “Paşa gönül arzularını Atatürk''e malederek kutsallaştırma ideolojisi” formuna evrilmesi.

Ve aynı Kemalizm, eğer ki Atatürk''ün işaret ettiği muasır medeniyetler seviyesine ulaşılmak isteniyorsa, tasfiye edilmesi son derece elzem olan otoriter bir iradenin zümreci görüşlerinden müteşekkil, ceberrut bir üçüncü dünya ideolojisidir.

Ceberrutluğu, fikirlerine katılırız ya da katılmayız Atatürk''e eskaza ''adam'' demiş bulunan bir profesörü işinden etmesinden, yıllar yılı hakkında iki kelama cüret gösterebilen herkesi, ilkönce “başım belaya girer mi?” hissiyle karşılaştırmasından anlaşılmıyor mu?