Çokeşlilik

Aslında bugün size, Medine''de Peygamber Efendimiz''in (sav) Mescidi Nebevi''sinde hissettiklerimi; O''nun Kabr-i Şerif''inde dua etmekle insan kalbinde hasıl olan med cezirli izdüşümleri yazmaya niyetlenmiştim. Ama, bazı okurlarımın “Neden çokeşlilik konusunda yazı yazmıyorsunuz, yoksa ayete ters düşmekten mi korkuyorsunuz?” şeklindeki kışkırtıcı mesajlarına gönüllü geldim. Niyetimi bozdum.

Çünkü, bendeniz başında elaf ve beyaz kıyafetiyle araba kullanan bir Arabın yanında ve arkasında oturan feraceli, siyah upuzun pardösülü üç kadını gördüğümde, kendimi “Allahım, inşallah bu kadınlar o adamın karısı değil, akrabalarıdırlar” diye düşünürken buldum. Hem de ben, yani vaktiyle Türkiye''de laisist kanaat elitleri tarafından çokeşliliği savunmaktan hüküm giydirilmiş ve gazetelerin üçüncü sayfalarına manşet olmuş, tekzip çabalarınca zorbalığa maruz kalmış yazarınız.

Amenna, ayete ters düşmekten korkarım. Daha ötesi bundan Allah''a sığınırım. Amma velakin, ''aralarında adaletsizlik etmekten korkarsanız'' diye başlayan bir önşart belirleyen ve en hayırlısının tek eş olduğunu beyan eden, üstelik bunu çokeşliliği neredeyse bir varoluşsal gerçeklik olarak yaşayan bir topluma nüzul eden Allah''ın muradının aslında ne olduğu konusunda, çoğusu erkek olan ve araya süper zeka kadınların da karıştığı çokeşlilik sevdalıları kadar emin değilim.

Bu konuda, ayetle sabit bir ruhsatın olması; idealde kabul edilmeyen; ancak duruma ve zamana göre göre metres, ''one night stand'' partneri ya da ikinci eş adını alsa da, sonuçta fiili olarak binlerce yıldır süren çokeşlilik durumları gözönüne alındığında çok da anlaşılmaz olmuyor.

Zamanı ve insanı halkeden Yaratıcı, gerçeği elbet senden benden iyi biliyor; haddi aşmaya meyyal erkek kulunu tanıyor. Ruhsatı veriyor ama bir yandan o ruhsatın çeşitli önşartlarla önünü keserek özünde “yapma” diyor, ama Allah''ın ipine sarılması beklenen kullar, Kur''an-ı Kerim''de sarılacak düstur olarak bula bula çokeşliliği onaylıyor görüntüsü veren ayeti buluyor.

İnsan bu işte, yeryüzünde cennet bahçeleriyle cehennem çukurları arasında bir bıçak sırtında yürüme halinde, incecik bir sınavda olduğunu unutuveriyor, ayetin bile nefsine hoş gelenine tutunuyor.

Hoş tabiî.

Hoş da… Sosyolojik açıdan baktığımızda çokeşliliğin yaygın olduğu toplumlarda kadınların halinin hiç o kadar hoş olmadığı, bir sır değil. Bu noktada, 1980''lerde yaşanan gerçek bir hikayeden filme uyarlanan Soraya''yı Taşlamak filmini, kendine Müslüman diyen-demeyen her ölümlüye tavsiye etmek isterim. Çünkü ben, kadının kendi elinden bir geçim kaynağının olmadığı, her bakımdan kocasına bağımlı olduğu bir toplumda; Allah''ın verdiği ruhsatı, nefsinin imtiyazı haline çevirmiş ve o imtiyazla kabarmış kibri sayesinde Allah''tan hakkıyla korkmayı bile unutmuş erkeklerin yok hükmündeki vicdanını bundan daha iyi anlatabilmiş bir eser bulamadım.

İnsanoğlu, nefsinden üreyen gaddarlığına, hainliğine ve acımasızlığına kılıf uydurma konusunda mahirdir. Aynı insanoğlunun, “çokkarılılık”a İslam''ın vazgeçilemez, başat emirlerinin başında gelenlerinden biri muamelesi çekmesinin sebebi de budur.

Çünkü bakarsınız, bunu diyenler aynı zamanda “kadın evde otursun” da der, aynı diller “kabahat işlerse köteği yer” diye de döner. Çoluğuna çocuğuna şefkatle, merhametle muamele etmekten bihaber olan, onlara adaletsizlik etmekten korkmayan kullar, İslam''ın emridir diye diye ikinci eş ister.

Hayır, tarihselci perspektife savrulacak değilim. Ama, hem “zaten nikahsız beraberliklerin, ev arkadaşlıklarının, cinsel özgürlüğün, zinanın suç olmaktan çıkarılmasının, erkeğin kadına kolay, maliyetsiz, yani sorumluluk yüklenmeden, külfet üstlenmeden erişilebilirliğini sağladığı”ndan şikayet etmek, hem de buna çözüm olarak aynı kolaylığın bir de İslam yoluyla erkekler lehine sağlanmasını önermek, bir çözüm değil, çelişkidir. Erkeğin imtiyazlarına imtiyaz katma çabasını teoloji yoluyla meşrulaştırma denemesinden başka bir anlamı da yoktur.

Çevremde hiç olmadı ama, çokeşlilik hikayeleri dinledim. Bir tanesinde bile iki ya da üç kadın arasında adalet sağlandığını, bir tanesinde bile kadınların mağdur olmadığı bir çokeşlilik örneği görmedim. Bilakis, hepsi gözyaşı ve kedere kesmiş kadınların ahıyla biten türden, kırık öykülerin ismiydi.

Din, bir kadının içinde yaşadığı toplumun kurallarıyla sabit olan onur ve gurur da dahil olmak üzere, tüm varoluşsal haklarını erkeğin iki dudağı arasına ve insafına bırakacak kadar erkek egemen midir? Yaratıcı, hele de “kadının sırtından sopayı, karnından sıpayı eksik etmeyeceksin” düsturunun tüm görkemiyle reel hayatta yaşandığı bir toplum (ki hemen tüm İslam toplumları bu anlayıştan beri değildir), tasavvur edecek kadar -haşa- adaletsiz olabilir mi?

Olamaz.

Erkeklere tavsiyedir; önce, ilk eşlerine karşı zalimliğe, gaddarlığa, acımasızlığa, yalancılığa ve adaletsizliğe bir son versinler bakalım. Gerisi, Allah Kerim.