Dön baba, baş döndürelim!

Biliyorsunuz ya da fark ediyorsunuz bir süredir Türkiye''de, yönelimlerin, tavırların, hassasiyetlerin, romantizmlerin patenti el değiştiriyor. Son 10 yılda o kadar çok fotoğrafın ''copyright''ı değişti ki, önceyi hatırlamak artık bizi bozuyor.

Yüzü Batı''ya dönük olmayı haniyse varoluşsal bir ilke mesabesine getirenlerin, yüzlerini, bir zamanlar dönüşüvermekten ölesiye korktukları İran''a çeviriverdiklerini daha önce görmüştük zaten. Aynı şekilde, AB''nin ipine sarılma şerefi ise, ilerlemeci-pozitivist zevata değil, memlekete irtica getireceği savlanan hatta, “irticai faaliyetlerin odağı” olduğu Anayasa Mahkemesi kararıyla tescillenen AK Parti Hükümeti''ne nasip olmuştu.

Buldukları her fırsatta Cumhuriyet''in kazanımlarıyla övünen, “TBMM kuruldu, memlekete demokrasi geldi” diye her yıl bayram üstü kutlama yapanlar da, seçimler sonrası “medet ya Genelkurmay” notalarına sarılmıştı da, demokrasiye sahip çıkmak “demokrasiyi araç mı, amaç mı olarak gördükleri” daima sorgulanan AK Parti''ye düşmüştü, hatırlarsınız.

Bu el değiştirmeler bu kadarla kalmadı elbette. Gün geçmiyor ki, duymaya alışkın olduğumuz jargonları, alışkın olmadığımız ağızlardan duymayalım. O raddeye vardı ki üstelik bu başkalaşımlar, varsa yani bir doz aşım çizgisi, o nokta çoktan geride kaldı.

Bugün geldiğimiz noktada, Cumhuriyet mitinglerine can-ı gönülden destek vermiş olan Deniz Baykal, Kutlu Doğum Haftası etkinliklerine katılıyor, o katılımın görüntüleri CD haline getiriliyor, o CD''ler peynir ekmek gibi gidiyor. İnsanın ''Hey gidinin günleri'' diyesi geliyor; o Kutlu Doğum ki, bundan birkaç yıl önce 27 Nisan e-muhtırasına ilham verecek derecede nadide hassasiyetlerdendi. Üstelik TSK patentli.

Bu yıl, muhafazakar camianın Kutlu Doğum etkinlikleri, Baykal açılımının gölgesinde kaldı, baş çıkartamadı desek, Baykal''a bir de badem bıyık önersek yani, yeri…

Bir zamanlar gazetelerin irticai distopyalarına eşlik ettirilerek manzarayı daha da korkunçlaştıran “çarşaflıların” da, “Kara Fatma” denilerek sokakta taciz edildiği günler de bir tevatür kadar uzak artık. Kılıçdaroğlu''nun şefkati sayesinde, artık ne sakal-şalvar-cübbe triosuyla malul vatandaş “Çarşamba meczubu”, ne de çarşaflı kadın “Cumhuriyet düşmanı”. Hatta, çarşaflı ve dar kesim döpiyesli başörtülü arasında daha büyük uçurum var gibi. Biri ötekini yeterince “kapalı” bulmazken, ötekiler berikini “şık olmamakla” suçluyor sanki. İçten içe, karşılıklı bir “görüntüyü bozuyorsun” durumu vaki…

Şehitlik de, değişimin her bulduğunu alıp öte uca fırlatan süratinden nasibini bol kepçe alan kavramlar arasına girdi.

Eskiden şehitlik, kutsallık sarılı dokunulmazlığıyla, muhafazakar ve yoksul kesimlerin PKK kurşununa kurban giden çocuklarının acılarına dayanma gücü sağlayan din aromalı bir motivasyon kaynağıydı. Kürt açılımından sonra, şehadet ulusalcı kesimlerin eline geçti.

Şehit cenazesinde Bakan''ın burnunu kırma gerekçesinden tutun, Dersim katliamını meşrulaştırma bahanesine kadar, şehitlik, ulusalcı tezlere hayat üflüyor artık. Hükümetin ve açılımı destekleyenlerin retoriği ise, elbette şehitlik kavramına saygıyı sürdürüyor ama jargon “analar ağlamasın”a evrilmiş durumda.

Eskiden “Hocalı katliamı”, muhafazakarların “dünyanın herhangi bir yerinde vuku bulmuş Müslüman katliamını kınama” kontenjanından kederle dillendirdiği bir Ermeni karşıtı argümanken, bugün liberaller kadar bazı dindarların da destek verdiği “24 Nisan Bu Acı Hepimizin” yürüyüşüne karşı, ulusalcıların hatırlamayı akıl ettiği olaylardan. Bir zamanlar muhafazakar kesimin “örtülü genç gelinler, Ermenilerin tecavüzüne uğramamak için, çirkin görünmek adına, yüzüne is sürermiş” şeklinde kurduğu cümleyi, bugün “örtülü” bölümü çıkartılmak suretiyle ulusalcılardan aynen dinlemek ilginç tabii.

Buraya kadar güzel. Ama, muhafazakar kesime sözümüz yok mu? Var efendim. Ve şöyle:

Bir zamanlar, dinin “buğzet” dediklerine buğzetmeyi, geleneğin yasakladığına yakın görüntü vermemeyi düstur belleyen muhafazakar kesimin ahlakı önceleyen yayın organlarına karşın, başını Hürriyet''in çektiği Batılı hayat tarzını yaygınlaştırmayı ilk hedef bellemiş kitle gazetelerine göre, -hiç abartmıyorum- ''ahlak'' haniyse detaydı, din kurallarıysa çiğnenmek için vardı.

Hürriyet ve avenesinde Anadolu''ya dair haber yapılmaz, yapılsa bile kılıç gibi muhafazakar kesimin başında sallandırılan cinsten olurdu. Bunlar, ya “mini giydi diye bacağına kezzap atılan kızlar” temasını içerirdi, ya “damda namaz kılan öğrencilerin ''çağdışı'' görüntüsü”nü laiklik bekçilerine hedef gösterirdi, ya da “bir Anadolu şehrinde bale öğrenmeye kalkışacak kadar Cumhuriyet sevdalısı cesur yüreklerin” örnek teşkil etmesi “beklenen” cesaret öyküsünü anlatırdı.

Bugün gelinen noktada roller değişmiş gibi. Siirt''te patlayan tecavüz skandalına, muhafazakar kesimin yayın organlarının bir kısmı derin bir sessizlikle mu-kabele ederken, Hürriyet ve benzeri “vatandaşı laik yola getirme” gayretindeki medya haniyse ilk kez olarak duyarlı davrandı, hemen ardından bir Siirt''te tecavüz haberi daha patlattı. Tecavüz haberini yapma ve yapmama konusundaki inat o noktaya vardı ki, durumu izleyenlerde “yazanların da bir derdi var, yazmayanların da, o çocukları gerçekten ve samimiyetle düşünen kimse yok” noktasına savurdu.

Ne “Dünya dönsün, kimse dönmesin”cilerdenim, ne de “hepimiz pervane olalım, bi yerimizde durmayalım”cılardan. Değişim gereklidir, ama bazen de berbat bir şeydir. Karar mercii ise vicdandır diyenlerdenim. Bilmiyorum, yanlış yerde miyim?