Fazıl Say"ın hırçınlığı

Ne yalan söyleyeyim; Fazıl Say"ın "arabesk dinleyen vatan hainidir" şeklindeki sözlerine sonunda Ferdi Tayfur çıkıp "sen parmaklarını konuşturacaksın, ağzını değil. Türkiye"nin yüzde 85"i vatan haini mi?" şeklinde cevap verince; uzun süre suyun altında nefesini tutmuş da yüzeye çıkınca derin bir nefes almışlara özgü bir rahatlama yaşamıştım.

Zira, bu ağır hakaretin muhatabı başkası değil; arabesk müziği üreten insanlardı; ama sözgelimi Orhan Gencebay her zamanki ağırbaşlılığına halel getirmeyerek, ötekisi efendilik edip konuşmaktan kaçınarak, beriki susmayı yeğleyerek meydanı Fazıl Say"a bırakmıştı, bırakıyordu. Çoğumuz yaptık, ama yazarların çıkıp arabesk müzikle ilgili Fazıl Say"a cevap yetiştirmesi gereksiz bir çaba, fazlaca bir muhatabiyetti. Neyin iyi, neyin doğru olduğuyla ilgili o kadar özel bir alandı ki bu; birilerinin otoritesi değil, birey birey vatandaşların ne tercih ettiğiydi aslolan. Sonunda Ferdi Tayfur çıkıp cevap verdi; Fazıl Say tabii ki sözlerini tashih etmedi, ama en azından arabeskin mazlumluktan mülhem gibi gözüken "ensesine vur ekmeğini al" imajı biraz olsun kurtuldu.

Biliyorsunuz Fazıl Say yine durmadı, her zaman el yükselttiği üzere, bu kez daha hassas bir konuya yöneldi. Birilerinin iddia ettiği gibi sadece twitter üzerinden bir Ömer Hayyam rubaisi retweet etmekle kalmadı; "nerde bir yavşak var… hepsi Allahçı" şeklinde, inanan insanlar nezdinde yenir yutulur bulunamayacak, gayet vandal, gayet kaba, gayet incitici, o cümleyi kurdu. Ama ister sadece retweet yapsın, isterse daha ağır anlama gelen ikinci cümleyi kurmuş olsun, kanaatim değişmiyor; Say"ın bu terbiyesizliğinin muhatabı yargı değil, twitterdaki takipçileri olmalıydı. İncinen, rahatsız olan, kırılan, aynı alanda kalarak kırıldığını, ya kibarca ya da belki aynı vandallıktaki cümlelerle ifade edebilirdi. Yargı bıraksaydı, büyük ihtimalle de öyle olacaktı.

Fazıl Say, aldığı ceza nedeniyle hapis yatma ihtimali belirince yurtdışına gitmekten bahsetmiş. İnsan ciddiye alamıyor, çünkü bir yıl önce de hükümetten rahatsız olduğu için gitmek istediğini söylemişti, ondan önceki yıl da söylemişti, daha önceki yıl da… Dolayısıyla gitmek için ilk kez gerçek bir sebebi var; ama hırçınlığı sayesinde istiab haddini doldurduğu için artık hiçbir sözü ciddiye alınası durmuyor. Her "gitmek istiyorum" tekrarı, O"nu daha da gülünç, daha da karikatür kılıyor…

Fazıl Say"ı ciddiye alanlar elbette var; ama onlar daha çok hükümet karşıtlığını ve dinlar kesimlerin varlığına, onların hayat tarzına yönelik bitmeyen kinlerini "muhalif olmak" kavramıyla meşrulaştırarak sürdürmeye çalışan bir zamanların yönetici eliti. Ağladıkları şey basın özgürlüğü ya da bir sanatçıya verilen ceza değil, onların ağladığı kaybettikleri imtiyazları…

Bu yaygaracılar içinde belki de en masumu Fazıl Say… Zira, hiç bitmeyen hırçınlığı o kadar sahici ki; sağ gösterip sol vurmuyor, birileri gibi saman altından su yürütmeye devam etmeyi "uyanıklık" saymıyor; o kadar dobra ki Fazıl Say, bırakın cezayı, ne olduğunu gün gibi ortaya koyduğu için bence takdiri hak ediyor.

Çünkü bu sahicilik onu anlayabilmeyi kolaylaştırıyor. Kendi yaptığı müziği dinlemeyenlerin, kendisi gibi yaşamayanların, kendisi gibi düşünmeyenlerin, kendisi gibi inanmayanların iktidarda olduğu bilgisi, yaşam tarzında herhangi bir değişiklik olmamasına rağmen O"nda "azınlıkta" olduğu hissini oluşturuyor. Fazıl Say, bununla baş edemiyor. Bilirsiniz, kendilerini "üst elit" ve "birinci sınıf" olarak gören bu kesim mensuplarının "hırçınlaşması" için, yaşam tarzının değişmesi gerekmiyor; periferiden gelen başkalarının şehre ve şehrin nimetlerine, onlar gibi ve onlar kadar ortak olma talebinde bulunması bile bu insanları çıldırtmaya yetiyor. İmtiyazlarını, üstünlüklerini, sistem nezdindeki biricikliklerini paylaşmanın düşüncesi bile onları delirtiyor.

Fazıl Say"a olan da, sahiciliğinin göstergesi de bu… Öfkeden deliye dönmüş olduğu izlenimi veren her cümlesinin, her cümlesiyle giderek kendinin bir karikatürüne dönüşmesinin sebebi de bu… Keşke gereksiz biçimde yargılanmasaydı, ceza almasaydı. Nasıl ki O her düşündüğünü her ortamda kendi üslubunca söylüyor, takipçilerinin/hayranlarının/dinleyenlerinin de yazdığı o cümleler hakkındaki düşüncelerini kendi usullerince söyleyebilmesine izin verilseydi...

Hem adaletli olurdu… Olmadı.