Hangi Cumhuriyet?

Uzun süredir en sahih ve en hızlı haber kaynaklarımdan biri olan twitter''dan, Oya Başar''ın "şehitler için de bir yardım programı düzenlenmesi gerektiği" minvalinde konuştuğunu öğrendiğimde, şaşırmadım. Sözkonusu cümle, o cümleyi kuran kafanın içinde deprem mağdurlarının karşısına şehitlerin konulduğu anlamına geliyordu. O düşünceyi biraz deştiğinizde de, PKK ile deprem mağdurlarının eşitlendiğini görüyordunuz.

Şaşırmadım, çünkü bu bakış açısına sahip çok sayıda insanın olduğunu biliyorduk zaten, ama sosyal medya sayesinde de tescillendi bu bilgi, malumunuz: "Devlet vuramadı, Allah vurdu" diyeninden tutun, Van halkını "yağmacılar" diye aşağılayarak şehitlerin intikamını alacağını zanneden şaşkınlara dek genişledi skala…

İşin kötüsü, deprem nedeniyle bazı Cumhuriyet Bayramı etkinliklerinin iptal edildiğini duyan rejim bekçilerinin, "Kurban Bayramı da iptal edilsin" demeyeceklerinden emin değilim. İç düşmanlardan biri Kürtlerse, diğeri de dindarlardır, bilirsiniz.

Latife bir yana, Van depreminin Türkiye''ye gösterdiği pek çok realite var. Ama kanaatimce bunlar arasında en önemlilerinden biri, Cumhuriyet tezleriyle büyütülmüş bazı kitlelerin; kendine Türk demeyen her Kürde karşı içlerinde nefret büyüttükleri ve bu nefrete PKK''nın yaptığı terör eylemlerini gerekçe göstererek, vicdani ve kanuni bağlamda meşruiyet zemini sağladıkları.

Aynı kesimler, 10 yıla yakın bir zamandır iktidarda olan dindarların samimiyetinden de hala emin değiller üstelik. Nitekim bendeniz, bazı AK Partili belediyelere telefon açıp, "Neden Cumhuriyet Bayramı etkinliğiniz yok. Cumhuriyet''in ilanı, Boğaz''da havai fişek patlatarak geçiştirilecek kadar önemsiz değildir" diyen laikçi teyzeler olduğunu biliyorum diyeyim, ötesini siz anlayın.

Cumhuriyet''in kadrini bilmenin, demokrasiye gerekirse silahlı müdahalede bulunmakla, arabalarının arka camına K.Atatürk imzalı sticker''lar (ne kadar çoklar, farkettiniz mi?) yapıştırmakla, etnik kimliğini inkar etmeyen Kürt ve kalbe hapsolmuş bir imanı yeterli görmeyen dindarı vatan haini saymakla sağlanacağını zanneden büyük bir kitle var bu memlekette…

Ve evet, bu kitle 80 yıllık imtiyazın verdiği el alışkanlığıyla hala belediyeleri arayıp Cumhuriyet kutlaması hesabı soracak kadar celadetli hissediyor kendini. Ama araba arkası K.Atatürk imzalı stickerlar bana, 1990''lar Tofaş''larının arka camında yazılı olan "Huzur İslam''da" çıkartmalarını hatırlatıyor.

O derece içine kapanık, o derece özgüvensiz, o derece kaba saba bir sembolizm. 1923 tarihli Cumhuriyet rejimi bugün, Alevileri, Kürtleri, dinini kamusal alanda da muhafaza etmek isteyen dindarları, azınlıkları, gayri Müslimleri; yani neredeyse bu ülkeyi oluşturan etnik-dini tüm unsurları karşısına almanın, düşman ilan etmenin ve fırsatını buldukça o kesimlerden bir ötekine bir berikine vurmanın bedelini bugün yalnız kalmakla ödüyor işte. Çağdaşlık ve ilericilik ülküsüyle yola çıkmış ama onu bunu düşman ilan etmekten Cumhuriyet''e sahip çıkacak bir cumhur bırakmamış rejim; bugün araba arkası stickerlara, MHP milliyetçiliğinin bile gerisine düşmüş bir faşizme ve Silivri ziyaretçilerine mahkumiyetini almış, ezber ediyor.

Ediyor ama anlamıyor üstelik, hala halkın tamamının katılımına yönelik, sanatın bir türüyle ya da başka bir sivil yolla icra edilebilecek bir Cumhuriyet kutlamasının, dışarıdan bakan birine darbe sanrısı yaşatabilecek, bandolu, bir örnek giyimli ya da askeri törenli kutlamalardan daha anlamlı olabileceğine uyanamıyor.

Bence, 12 TV kanalının birlikte gerçekleştirdiği yardım yayını ile bu kanalların toplamından daha çok yardım toplayabilen Samanyolu TV''nin yayınları ve Türkiye''nin dört bir yanından Van depremzedelerine yardım etmek için yarışan vatandaşların bu ediminden (Türkiye''nin tüm yardımseverlerine, Samanyolu ve 12 TV kanalına harika bir iş çıkardıkları için binlerce teşekkürler) daha güzel bir 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı kutlaması olamazdı.

Rejim bekçileri, Kemalistler, Cumhursuz bir Cumhuriyet istedikleri için bunun değerini bilemediler. Ama gelin görün ki, Cumhuriyet ayakta… Onlarsız ya da onlarla…