Kayda geçsin!

Aslında ne olduğunu hepimiz biliyoruz, değil mi? Önce darbeyi denediler, askerden karşılık görmeyince ''kağıttan kaplanmış bunlar'' dediler; ardından psikolojik harekata giriştiler. Cumhuriyet mitingleriyle bir deneme daha yaptılar, ama eylemlerdeki ''darbe hevesi'' o kadar belirgindi ki; Erdoğan''ın güçlenerek geri gelmesine neden oldular.

Başbakan, iktidara gelir gelmez, seçildiği ülkesinde bulamadığı meşruiyetin kaynağını AB''den temin etme amacının da bulunduğu bir gerekçeler paketiyle, yani kanaatimce pragmatik nedenlerle Avrupa Birliği''ne yönelip müzakereleri başlattığında; 80 yıllık Atatürk mirası Batı orijinini bırakıp; yüzlerini Rusya''ya, bir zamanlar başörtülüleri göndermek istedikleri İran''a çevirdiler. Türkiye''nin ABD''yle ilişkileri eşit muhataplık seviyesine doğru yükseldikçe hepsi birden birer küçük anti-emperyalist oluverdiler.

Başbakan''ın şahsına yönelik psiko-sosyal operasyonlarsa hiç kesilmedi. O, 2008''de dünyayı kasıp kavuran ''ekonomik kriz teğet geçecek'' dediğinde, aylarca gazete sütunlarından, TV ekranlarından dalga geçtiler. Sahiden de ekonomik kriz teğet geçti ama özür dilemek yerine, böyle bir şey hiç yaşanmamış gibi ıslık çalarak uzaklaşmayı seçtiler. Hatta ''ekonomi iyiyse ne olmuş'' levelına atladılar.

Bundan iki hafta önce dillerinde ''ABD uşağı'' laflarını döndürenler, bugünlerde AB ve ABD''den gelen uyarıları; sevinçle karşılıyor, New York Times gibi Batılı ünlü yayın organlarına ''…Başbakan Erdoğan''ın on yıllık hüküm dönemi boyunca, hukuksal hak ve özgürlüklerimizin erozyona uğradığına tanık olduk. Çok sayıda gazeteci, sanatçı ve şeçilmiş yetkililerin hapsedilmesinden ifade özgürlüğüne getirilen kısıtlamalara, kadın haklarından alkol satışına getirilen kısıtlamalar göstermektedir ki iktidar partisi demokrasi konusunda ciddi değildir… Türkiye''nin dört bir yanında cesurca protestolara katılan insanlar Atatürk''ün mirasına sahip çıkmaktadırlar…'' şeklinde cümlelerin geçtiği ilanlar veriyorlar.

O kadar samimiyetsizler ki; bir yandan onbinlerce masum insanı; kadın, çocuk, genç, yaşlı demeden bombalamış, kurşunlamış, kimyasal silaha maruz bırakmış Esed rejimine karşı çıkan sade vatandaşı ''ölümü hak eden isyancılar'' olarak kodluyor; bir yandan da, ne gibi bir zarar gördükleri asla somut biçimde anlaşılamayan ''yaşam tarzı'' kaygısı üzerinden sokaklara eşkiyalığa çıkıyorlar. Bu ülkede milyonlarca insanı sollayarak kazandıkları okullarına giremeyen başörtülü genç kadınlara, ''kurallar şekerim, hepimiz uymalıyız'' diyenler, bugün tencere-tava özgürlükçüğü yapıyor. ''Mahalle baskısı'' diye diye tepemizde boza pişirenler; ellerinde kaldırım taşları mahalleyi baskılıyorlar.

Psikolojik harekat ''korkuyoruz'' cümlesiyle başladı aslında; Erdoğan 1994''te Belediye Başkanı seçildiğinde kamuoyunu aylarca ''belediye otobüsleri harem-selamlık olur mu?'' tartışmasına mahkum edenler; aradan neredeyse 20 yıl geçtiği halde korkularını atamadılar; atamadıkları gibi sokakları huzursuzluğa, korkuya boyuyorlar. Nasıl bir korku imparatorluğuysak artık; ''devrimcilikte'' hızlarını alamayanlar, sosyal medyadan ''öjenizm'' filan önermeye başladılar. Nasıl bir korku imparatorluğuysak, hem caddeleri, meydanları Başbakan''a yönelik yüz kızartıcı, yakası açılmadık küfürlerle donatıyor; hem de Başbakan''ın üslubundan şikayet ediyorlar. ''Sivil dikta'' diye diye, sivil darbeye yol yaptılar. Seçimle gelmiş bir lideri ''padişah'' diye diye indirmeye kalkışıyorlar.

Gezi''deki yapıcı muhalefeti tenzih ederim; insanların demokratik hakları için mücadelesini saygıyla karşılamak gerektiğine inanırım. Söyledim, sokaklara dökülen herkesi darbeci ilan edecek kadar sürrealist bir alemde yaşıyor değilim; gelgelelim birilerinin yıllardır bıkmadan usanmadan, yılmadan yorulmadan Başbakan''ın kararlı duruşuna yönelik operasyon çektiğini, karizmasını çizmek için eline geçen fırsatı kullanmaktan öte çalışa çabalaya fırsat yarattığını hepimizin bal gibi bildiğini de hatırlatmak istedim.

Kürt meselesinin çözüldüğü, 1961''den bu yana Türkiye''nin iliğini sömüren IMF''in evine gönderildiği, ordunun siyasetten elini çektiği, yeni anayasa fikrinin ortaya çıktığı; alevi ve Ermeni meselelerinin ilk kez bu kadar açıklıkla konuşulabildiği bir Türkiye; eskisinden daha demokratik bir Türkiye''dir. Oysa onlar demokrasi değil, Erdoğan gitsin istiyorlar. ''Korkuyoruz'' diye diye yüreklere korku salıyor; Başbakan''ın önce gardını sonra iktidarını elinden almanın yollarını arıyorlar. Bakmayın; Arınç''la Gül''ü de günahları kadar sevmiyorlar.

Yakıp yıkıp yağmalamaya doyamadıkları birkaç gün içinde ''şiddet''in reaksiyon gördüğünü fark edince yine çark ettiler; şimdi eylemlerdeki tek tük başörtülerle fotoğraf verip; dindar kitlelere ''Başbakan''ı verin, derdimiz sizinle değil'' gülücüğü atıyorlar.

Erbakan''ı da darbeyle devirirken; dindar kesimlere ''Ama Hoca da İmam Hatipler arka bahçemiz demeseydi iyiydi; biraz ağır konuşuyor, laik kesimi korkutuyor'' dedirterek önce yalnızlaştırdılar, sonra itibarını, daha sonra da iktidarını aldılar.

Sözün özü; bir kez daha meşruiyeti sorgulanmaya kalkışılan bu hükümete eleştirilerimizi söylemeyi erteleyeceğiz; kenar kenar sıvışmayacağız! Kayda geçsin isterim!