Kör inancın kör bıçağı!

Kıssayı bilirsiniz; İbrahim Aleyhisselam Yaratan''a verdiği sözü, oğlu (Hz) İsmail''i kurban etmek pahasına tutma itikadını gösterdiği için Allah''ın inayetiyle sözünden affedilir.

İradesini itaatten, sevgisini feda edişten yana kullanan bu temiz babanın gözü bağlı teslimiyetinin sonucu, en sevgiliyi yeniden kazanmak olur. Teslimiyeti kaybetmek olarak kodlayan biz modern faniler şaşalım bu işe, hayretler içinde kalalım bir oğulu kurban edebilme dirayetine, kavi imanlı kalplerin ilahi aşkınlık düzleminde anlamlar bile başka yollara akıyordu işte işte.

Manen ve maddeten Kurban''la haşır neşir olduğumuz bugün, Danıştay''ın İmam Hatip''lere üniversite kapılarını bir kez daha kapatması kararını cellat-kurban ilişkisine benzettim ben de. Ama itikat yerine vehim, sevgi yerine gözü dönmüş bir husumet, vazgeçiş yerine hükmetme vardı bu seferki kurban töreninde..

Bir gaflet anından istifade ederek bıçağın altından güç bela kaçabilen, ama az sonra tekrar yakalanıp aynı noktaya geri döndürülen kurbanlığın kaderiydi İmam Hatipli''nin kaderi de.

Elbette İmam hatiplilere acziyet atfettiğimden değil, gelgelelim seçkinci elit baba “en sevmediği oğulu kurban etme” konusunda o kadar sebatlı, kararlı, inatçı ki; bıçağı sallayan bileği o derece dirençli ki, kimse engel olamıyor olmuş ve olacak hayat alışlarına...

Önüne geçmeye yeltenecek olanı, tüm meşruiyet kriterleriyle, otoriter kabulleriyle, kontrol unsurlarıyla savuruyor ötelere…

O''nun da yemin ettiği, iman ettiği kutsalları var. Bu ülkeyi gericilere ve bölücülere teslim etmemeye dair gözü kapalı teslimiyetleri var. Öyle gözü kapalı bir teslimiyet ki bu, hem de içi yanarak değil, zevklenerek bu memleketin oğullarını kurban edecek bir gözü karalığa evrilmekte.

Hem ilahi bir aşkınlık düzlemi, hem de değil artık bu, Cumhuriyet''in okullarında Cumhuriyet müfredatıyla eğitilen oğullarını bile yok etmeye varacak ölçüde seküler bir taşkınlık düzlemine dönüşmekte.

Çocukların kurbanlık pasaportu bir kez daha ellerine tutuşturulmuş vaziyette.

Daha önce de örneklerini görmedik mi, normal şartlar altında Türkiye derecelerine girecek çocuklar ücra bir Anadolu Üniversitesi''nin kıytırıktan yüksekokuluna yollanmak üzere, İzmir Marşı''yla geçit resmi yapacaklar yine. Parası olan muhafazakarlar, “çocuğum yaftalanmasın” öngörüsüyle İmam Hatip tercihlerinden çoktan vazgeçmişlerdi zaten. Olan yani, yoksul dindar çocuklarına olacak yine.

İki sevilmeyenli denklemin bir ucundan yırttığını düşünme bahtsızlığını yaşadıktan sonra çocuklar, “işçisin sen işçi kal” melodisinin iç dağıtan nağmeleri eşliğinde yeniden, bir kez daha o bıçağın altına düşecekler işte.

İmam Hatip''e gitmek ya da gitmemek ölüm kalım meselesi midir, diye soracaklar olabilir.

Ama mühendis olmak isteyen bir çocuğa sırf cemaate namaz kıldırmayı da bilip, bir Siyer, iki kredi Akaid gördü diye “laikliği tehdit edebilir, etmesi olasıdır” yaftası yapıştırıp, haniyse 11 Eylül teröristi muamelesi çekmek de kalbe, izana, vicdana, insafa gelir şey değildir. Ve evet, günümüzde Üniversite okumuş olmakla olmamak, ölümle kalım mesabesinde bir denklemin iki gösterenidir.

Farklı katsayı uygulamasına laikliğin bir gerek-şartıymış, Cumhuriyet''i ilelebet payidar kılabilmenin emniyet sübabıymış gibi sahip çıkan, farklı katsayıyı ölüm-kalım meselesi haline getirenlerde insaf, vicdan aranması boşunadır, biz biliriz.

Biliriz de, bazılarının bilmediği İmam Hatip''te yetişen ya da benzeri vatan-millet-bayrak terbiyesiyle büyümüş bir gençliğin Cumhuriyet''i sevdiği, ama hiçbir zaman karşılık göremediğidir. İmam Hatipli''ye üniversite yollarını değil, kurşunları reva gören düşünce olarak “İmam Hatip''ten siyasal İslamcı çıkar” önkabulüne gelince: Siyasal İslamcı''nın tanımı, topluma faydalı, çalıp çırpmayan, hamuduyla götürmeyen, uyuşturucu-kumar gibi kötü alışkanlıkları olmayan, olan arkadaşlarını eliyle-diliyle uyarmayı, olmadı kalbiyle buğzetmeyi görev sayan, saygılı, efendi, devletine-milletine sadık birey demekse, evet ortalama İmam Hatipli''ye siyasal İslamcı diyebiliriz.

Ama elindeki kör bıçakla onbinlerce gencin hayatını karartmakla yetinmemiş, onbinlercesinin daha boğazına çökmüş bu baba müsveddesine ne diyeceğiz? İmanı vehimli, sevgisi ölümlü, dimağı seçkinci şizofresini iman diye yutturan bu babayı ne yapacağız? Hoşgörüp “Allah kabul etsin” mi diyeceğiz?

Demeyeceğiz, demeyeceğim, demeyelim.