PKK, uluslararası güçler, anneler

Sizce aşağıdaki haber-yorumu kim yapmıştır: Ulusalcı yazarlardan biri mi, yoksa PKK yandaşı bir yayın organı mı?: “Başbakan Erdoğan, Hamas''ın esir aldığı İsrailli asker Gilad Şalit''in serbest bırakılması için girişimlerde bulundu. Ancak Başbakan, HPG''nin 12 Temmuz''da esir aldığı 2 askerini tamamen unutmuş durumda.”

Bilmeyen biri, yukarıdaki haberin Emin Çölaşan ya da Mustafa Mutlu''nun kaleminden çıkmış olabileceğini zannedebilir. Ama bu haber-yorum, herhangi bir ulusalcının değil, PKK''nın yayın organı diyebileceğimiz Fırat Haber Ajansı''nın dünkü (19/10/2011) anasayfasında yayınlandı. “Hükümet 2 Asker İçin Hala Sessiz” başlığıyla yayınlanan haber, saldırının ikinci günü, internet sitesinin dördüncü manşetiydi.

Hayır, yanlış anlaşılma olmasın; ulusalcı kalemlerin söylemini terör örgütününkiyle kıyaslıyor değilim, PKK''nın hükümet karşıtlığı ve muhalefetinin siyasi boyutlarındaki tuhaflığı göstermek amacıyla bu örneği verdim.

Neden mi tuhaf? Şundan:

Çünkü; Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk kez olarak Kürtlerin asimilasyonu ve Kürtlüğü inkar politikasından vazgeçmiş, devletin kanallarından birini Kürtçe yayına tahsis etmiş, Güneydoğu''da Kürtçe konuşulmasını bir suç olmaktan çıkarmış, Kürt vatandaşların sosyal, siyasi haklarını 10 yıl öncesiyle kıyaslanamayacak ölçüde düzeltmiş/en azından düzeltme niyeti gütmüş bir hükümete, BDP''li vekillerin yeni Anayasa çalışması için kurulan komisyona iktidar partisiyle eşit oranda üye vermesini sağlayan bir hükümete duyuluyor bu kin… Kürtlerin hakları adına ortaya çıktığını iddia eden bir örgüt tarafından güdülüyor üstelik.

PKK ve PKK yanlısı yayın organı, bu nefreti, TC tarihinde onlarca örneğini görebileceğimiz baskıcı ve totaliter uygulamalarıyla tanınan, Kürtleri yok sayan, işkence ettiren, binlerce insanın beyaz renaultlar''la alıp götürülmesine destek ve zemin sağlayan hükümetlere duysaydı, bu öldürücü nefret anlaşılırdı. Ancak hiç kimsenin hedef alınmadığı kadar, beyaz renaultları da, o arabaları kullananları da tarihin çöplüğüne gönderen hükümet hedef alınınca, durum tuhaflaşıyor.

Aslında tuhaflaşmıyor, çelişki gibi gözüken tüm bu veriler, önümüzde duran gerçeği netleştiriyor: PKK, Türkiye''nin Ortadoğu''da elinin güçlenmesi ve oyun kurucu rolü üstlenmesinden rahatsızlık duyan uluslararası karanlık odakların bir maşası ve taşeronudur artık. Kürt halkının siyasal ve kültürel haklarının, özgürlüğünün temsilcisi filan değildir. Artık. Öyle olsaydı, demokratik, insan haklarına dayalı ve etnik temelli olmayan yeni anayasa çalışmalarını dinamitlemek anlamına gelecek bu saldırıya imza atmazdı. Asker, polis, çoluk çocuk, kadın, sivil demeden önüne geleni öldürmeye ahdetmiş olmazdı.

Gazetemiz yazarlarından Yasin Doğan da dün; “Mavi Marmara gemisinin yola çıkmasıyla PKK''nın İskenderun saldırısı eşzamanlıdır. İsrail''in cezaevinden bıraktığı Hamas üyelerinin Türkiye''ye geleceğine yönelik haberler ile Çukurca olayı da eşzamanlıdır.” diye yazmıştı, hatırlarsınız.

PKK''nın eylemlerinin arkasında pek çok analistin iddia ettiği gibi Suriye olabilir. Fırat Haber Ajansı''nın işaret ettiği adresle, Yasin Doğan''ın analizindeki gerçekliği toplayıp, bu işin büyük ortağının İsrail olduğu sonucuna da çıkabilir…

Hatta işin içinde, “uzak mesafe atıcısı Ortadoğu karıştırıcıları” da bulunabilir…

Ama kesin olan şu; 24 askerimizi gencecik yaşında toprağa düşüren, “baskın” ya da “saldırı” değil, düpedüz operasyondur ve bu acının tek başına müsebbibi, operasyonun tek planlayıcısı olabilmek de PKK''nın harcı değildir. Asıl hedef; hükümet, Türkler ve Kürtlerin bir arada yaşama tecrübesi ve elbette barış ihtimalidir.

Buraya kadar anlaşılır. Anlaşılmayan şu; Hantepe''de, Aktütün''de, Dağlıca''da ve daha onlarca saldırıda ısırıldığı yerden her defasında bir kez daha ısırılan bir TSK, hala sadece 3 ay askerlik eğitimi almış çocukları yıllardır dağlarda yaşayan teröristlerle karşı karşıya nasıl getirir? Bu nasıl bir istihbarattır ki, yüzlerce kiloluk ağır silahları, 200''e yakın teröristi farkedememiştir?

Anlaşılmayan bir husus daha var: Anne olmayanların, annelik makamının bir kadına ne tür duygular bahşedebileceğiyle ilgili ancak tahmin yürütebilecek durumda olanların bile gözlerini yaşartan, canını yakan, içini ateşle dolduran şehit haberlerine, o evlatları doğuran anneler nasıl dayanmaktadır?

O yürek acısı nasıl teskin edilmektedir acaba?

Bilmiyorum, ancak sabır dileyebiliyorum. En çok da, artık hepimizin annesi olmuş o annelere...

Ne diyelim, Allah bir daha böyle günler yaşatmasın bu millete…